All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Chapter 111 - Chapter 120

“พี่เทมส์! เป็นอะไรมากมั้ยคะ” ฉันร้องอย่างตกใจพลางยื่นสองมือไปจับใบหน้าของอีกฝ่าย เวลานี้ฉันลืมความโกรธ ความเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา“พี่ไม่เป็นไร แค่ปกป้องหนูได้พี่ก็ดีใจละ” ร่างสูงใหญ่ตรงหน้ายิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน วินาทีนี้น้ำตาของฉันไหลออกมาเมื่อสำนึกได้ว่าพี่เทมส์ปกป้องฉันไว้ พี่เขาเข้ามารับขวดแทนฉันจนได้รับบาดเจ็บ“ฮึก! พี่เทมส์!” ฉันกลั้นสะอื้นเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งปนเสียใจ ฉันเสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้พี่เค้าต้องมาตกอยู่ในสภาพเลือดไหลอาบหน้า และซาบซึ้งจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกเมื่อพี่เทมส์เข้ามาคุ้มครองฉันที่กำลังจะถูกทำร้ายโดยไม่กลัวตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ“พี่ขอโทษที่เมื่อวานไม่ฟังหนูเลย พี่ผิดเอง” ถึงแม้เลือดจะไหลจนเปรอะสองมือของฉัน แต่พี่เทมส์ยังคงพูดอยู่อย่างนั้น“ฮึก! พี่ต้องไปหาหมอก่อนค่ะ” ฉันรีบแทรกขึ้นมาอย่างเร่งด่วน กลัวคนตรงหน้าจะได้รับอันตรายเพราะเลือดของอีกฝ่ายไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ“พี่ไม่เป็นไร พี่ไม่อยากให้หนูเข้าใจผิด พี่กับผู้หญิงคนนั้น... ไม่มีอะไรกันแล้ว” ร่างสูงของคนตรงหน้าเริ่มโอนเอน แต่พี่เทมส์ก็ยังพยายามจะพูดต่อจนฉันต้องห้ามเอ

 เพราะอะไรพี่เพลย์ถึงถามแบบนั้น? ทำไมถึงคิดว่าพี่เทมส์จะความจำเสื่อม เย็บบาดแผลเรียบร้อยแล้วยังไม่ปลอดภัยอีกเหรอ!“น้ายังให้คำตอบไม่ได้ นอกจากเทมส์จะได้สติ ถึงรู้แน่ชัดเรื่องที่เพลย์กังวล”วาบ! คำตอบของคุณหมอทำให้ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว หมายความว่าพี่เทมส์ยังไม่ปลอดภัย บางทีอาจจะความจำเสื่อมอย่างที่พี่เพลย์กลัว! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ... ทำไม?“ใจเย็นพีช มันอาจไม่เกิดขึ้นก็ได้” ฝันกระซิบที่ข้างหู ยื่นมือเข้าจับมือฉันไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือเรียวบางทำให้ฉันหันหน้ามองเพื่อน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เหมือนปลอบใจตัวเองด้วย“72 ชั่วโมงใช่มั้ยคะ” พี่ไพรส์ถามด้วยสีหน้าเจื่อน“ใช่จ้ะ เพื่อความแน่ชัดต้องรอดูอาการให้ครบ 72 ชั่วโมงถึงจะพ้นขีดอันตราย” คุณหมอพยักหน้าขึ้นลงก่อนจะยื่นมือเข้าไปแตะไหล่พี่เพลย์ที่กำลังเคร่งเครียดอย่างให้กำลังใจ“เบื้องต้นน้าให้ย้ายเทมส์ไปดูอาการที่ห้องพิเศษละ เดี๋ยวพยาบาลคงพาออกมา อ้อ! ตระกูลเรานี่เหมือนกันเลย ปกป้องคนรักจนลืมคนถึงตัวเอง หวังว่าหลังจากนี้จะไม่เหตุการณ์แนวนี้เกิดขึ้นอีกแล้วนะ” คุณหมอพูดเหมือนขำ ทำเอาพี่ไพรส์

ผมได้ข่าวมา มีคนเข้าไปถามน้องว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน น้องแค่ตอบตรงๆ ว่ากำลังดูๆ กันอยู่ และนั่นทำให้ผู้หญิงหลายคนเอาน้องไปลือแบบผิดๆ หาว่ากั๊กผมบ้างล่ะ หาว่าเล่นตัวบ้าง ถ้าเป็นผู้ชายผมคงต่อยปากไปละ แต่นี่ผู้หญิงไง ผมเลยอยากเปิดตัวให้มันรู้แล้วรู้รอด คนพวกนั้นจะได้เลิกหุบปากหาว่าน้องเสื่อมสักที ไม่ได้คลุกวงใน ไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์นี้ ดันมาตัดสินน้องแทนผม ผมยินดีที่จะรอแถมยังดีใจมากที่น้องไม่ใช่ประเภทกระโจนเข้าหาผู้ชายง่ายๆ ... เด็กอะไรโคตรรู้จักการวางตัว จะทำให้รักให้หลงไปถึงไหนไม่ใช่ไม่รู้ว่ามีผู้ชายเข้าจีบน้องเยอะ ในเมื่อผมส่องทั้งไอจีทั้งเฟสเลยเหอะ น่าอายฉิบหายที่คนอย่างไอ้เทมส์ต้องมาทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้ ผมรู้ด้วยว่าน้องปฏิเสธทุกคนด้วยวิธีของน้องเอง ขนาดรู้ว่าน้องจัดการได้ วันก่อนผมดันเสือกโกรธ เผลอแสดงตัวตนอีกด้านที่พยายามเก็บงำมาตลอดออกไปซะได้ใช่! ผมไม่ใช่คนใจเย็นอะไรเลย ด้วยความที่เป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน หลานชายคนเล็กของตระกูลทำให้มีแต่คนตามใจ นิสัยเลยเสียมาตั้งแต่เด็ก อยากได้ไรต้องได้ เป็นพวกอารมณ์ร้อน ใจร้อนพอๆ กับพี่เพลย์ด้วยซ้ำ แต่พอมาเจอลูกพีช ผมแทบไม่แสดงตัวตนด้านนั้นอ

วืด! น้องเอนหลังหนี เบิกตาโตอย่างเขินอาย ใบหน้าสีขาวกลายเป็นสีแดงในชั่วพริบตา... น่ารักชะมัดเลยว่ะ!“ไม่ได้สินะ” ผมแกล้งทำเป็นหน้าสลด รู้อยู่แล้วว่าน้องไม่กล้า แต่ว่า...“ขอบคุณพี่เทมส์สำหรับทุกอย่างนะคะ” จุ๊บ! น้องยื่นปากเล็กๆ เข้าหอมแก้มผม ก่อนจะดึงตัวออกห่างอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าเขินจัด ก้มหน้าหลบสายตากันพัลวัน ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเล่นเอาผมอึ้งแดก... อึ้งเพราะไม่คิดว่าน้องจะทำตามคำขอ ที่ผ่านมามีแต่ผมเป็นฝ่ายรุกทีเผลอตลอดแต่วันนี้ลูกพีชหอมแก้มผมเลยนะเว้ย! ผมหยุดยิ้มไม่ได้เลยว่ะ... ดีใจชิบ!!“อีกรอบได้มั้ย มันเร็วมากจนพี่ซึมซับความดีใจไม่ทัน” ได้ทีผมรีบออดอ้อน ยื่นหน้าเข้าไปอีกรอบ“บ้าเหอะพี่เทมส์” สีหน้าของน้องเขินหนักกว่าเดิม ผลักแก้มผมออกอย่างรวดเร็ว“โอ๊ย!” ผมทำเป็นร้องโอดโอย ลูกพีชตาโตอย่างตกใจ ละล่ำละลักขอโทษด้วยแววตาตื่นตระหนก“หนูขอโทษค่ะ! หนูทำพี่เจ็บอีกแล้ว พี่เทมส์นอนลงก่อนค่ะ” น้องค่อยๆ ดันร่างผมให้นอนลงหมอนอย่างละมุนละม่อม ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล

“หนูหวังว่าพี่เทมส์จะไม่เป็นเหมือนพี่เพลย์นะคะ”ความกลัวที่จู่โจมเข้าหาไม่หยุดทำให้ฉันเผลอพูดความรู้สึกออกไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้สีหน้าตัวเองเป็นเช่นไร จะทำให้คนฟังใจเสียรึเปล่า“ความจำพี่ไม่เสื่อมหรอก พี่ออกจะหัวแข็ง หนูอย่ากังวลเลย” พี่เทมส์ใช้น้ำเสียงปลอบประโลม มองตรงมาที่ฉันด้วยสายตาอ่อนโยน ฉันมองพี่เทมส์กลับแบบไม่คาดสายตาเช่นกัน“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมของคุณหมอทำให้เราสองคนที่มองกันอยู่นานเพิ่งรู้สึกตัวว่าไม่อยู่กันเพียงลำพัง “น้องเป็นห่วงขนาดนี้ เทมส์ก็อย่าทำให้น้องผิดหวังล่ะ น้าขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวค่ำๆ จะมาตรวจอาการใหม่” พูดจบคุณหมอก็ยิ้มให้ฉันกับพี่เทมส์อย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินออกจากห้องไปและเมื่ออยู่กันสองคน พี่เทมส์ก็ทำท่าเหมือนจะลุกขึ้นนั่งจนฉันต้องรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว“หนูช่วยค่ะ” ฉันว่าพลางเข้าไปช่วยพยุงพี่เทมส์ที่สูงกว่าตัวเองประมาณเกือบสามสิบเซ็นต์ได้หมับ! ในเวลาเดียวกันพี่เทมส์ก็จับมือขวาของฉันไว้ ฉันเงยหน้าสบตากับเจ้าของมือใหญ่ทันควัน“พี่ไม่มีทางลืมหนูหรอกน่า ยังไงก็ไม่ลืม อย่าคิดมากล่ะ” ทั้งน้ำเสียงทั้งแววตาที่เ