All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Chapter 101 - Chapter 110

วันที่สองและวันที่สามของการทัศนศึกษาถ้ามองข้ามเรื่องมีคนเข้ามาจีบ ฉันคิดว่าเป็นอะไรที่สนุกมากนะ ได้เที่ยวที่ใหม่ๆ ที่ไม่เคยไป ได้ร่วมกิจกรรมสนุกๆ ที่ไม่เคยทำ แถมยังได้เพื่อนใหม่จากญี่ปุ่นอีกหลายคนเลยแต่เพราะเท็ตสึยะคุงยังรุกฉันไม่หยุด ตามกันตลอด พยายามเข้ามาชวนคุย เข้ามาขอถ่ายรูปอยู่นั่นแหละ มันเลยทำให้ฉันรู้สึกว่าการมาทริปนี้ความสนุกดร็อปลงไปเยอะ โชคดีที่พวกเพื่อนๆ ช่วยกันท่าให้อีกแรง ไม่งั้นฉันต้องบ้าแน่นอนฉันไม่กล้าบอกพี่เทมส์ด้วยว่ามีผู้ชายเข้ามายุ่ง ขืนบอกไปรับรองว่าไม่ได้ร่วมทริปจนจบแถมต้องพลาดชั่วโมงกิจกรรมแน่นอน เพราะงั้นฉันได้แต่ทนและรักษาน้ำใจอยู่อย่างนั้นแล้วที่ทำให้อึดอัดใจมากที่สุดคือวันสุดท้ายนี้ เท็ตสึยะคุงเข้ามาขอไลน์ฉันต่อหน้าเซนเซย์ เห็นว่านัก ศึกษาจากญี่ปุ่นอยู่ไทยต่อจนครบ 1 อาทิตย์ สามวันแรกเที่ยวกับมหาลัยของฉัน สี่วันหลังเที่ยวเอง แล้วเซนเซย์ก็ประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่าถ้ามีปัญหาอะไร กลัวไปที่ไหนไม่ถูก ให้ขอไลน์นักศึกษาไทยไว้ถามทางได้เลย ทุกคนยินดีช่วยพอสบโอกาสเท็ตสึยะคุงก็เข้ามาขอไลน์ฉันทันที จะไม่ให้ก็ไม่ได้อีกเพราะเซนเซย์ยืนอยู

ฉันต้องรีบเคลียร์กับพี่เทมส์ให้รู้เรื่อง ก่อนที่พี่เค้าจะน้อยใจและโกรธมากกว่าเดิม!พอคิดได้ก็ปิดแอร์ หยิบกระเป๋าตังค์และวิ่งตามอีกฝ่ายออกมาจากห้อง พอถึงลิฟท์ปรากฏว่ามันอยู่ชั้น 4 ฉันใช้นิ้วกดปุ่มย้ำๆ อย่างเร่งด่วน แต่ลิฟท์เจ้ากรรมดันลงไปชั้น 3 ไม่ได้ขึ้นมาชั้น 6 ตามที่เรียกแต่อย่างใดอารมณ์วิตกกังวลกลัวพี่เทมส์จะไปก่อนทำให้ฉันวิ่งลงบันไดอย่างไม่รอช้า ระรัวก้าวขาจนลืมสนิทว่าเสียงรองเท้าแตะที่กระทบพื้นอาจจะสร้างความรำคาญให้แก่ผู้พักอาศัยในหอคนอื่นได้ พอถึงชั้นล่างแม้จะเหนื่อยหอบแค่ไหนก็รีบวิ่งออกมานอกหอ หันขวับไปทางรถหรูที่จอดไว้ตั้งแต่มาส่งฉันเมื่อเย็น แต่ดันพบแค่ความว่างเปล่า ก่อนจะมีรถคันอื่นขับเข้ามาจอดแทนต่อหน้าต่อตา...ฉันเม้มปากแน่น แข้งขาดันอ่อนแรงขึ้นมาซะดื้อๆ เมื่อพบกับความจริงที่ว่าพี่เทมส์ไปแล้ว ไปทั้งที่ยังเข้าใจฉันผิด! ทั้งหมดเป็นเพราะฉันคิดน้อยเกินไป ฉันคิดว่าตัวเองสามารถจัดการได้เหมือนทุกครั้งเวลามีคนเข้ามายุ่ง ถ้าฉันยอมบอกแต่แรกเรื่องมีคนเข้ามาจีบ พี่เทมส์คงไม่น้อยใจและโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้น ทุกอย่างที่ฉันคิดมันผิดไปหมด!“อ้าว! มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้พีช?” น้ำเสียงแปลก

วันนี้เป็นวันเกิดของพี่เทมส์ความวิตกกังวลทำให้ฉันนอนหลับๆ ตื่นๆ พลิกตัวไปมาทั้งคืน กว่าจะผล็อยหลับสนิทจริงๆ น่าจะประมาณตีสามได้มั้ง เพิ่งเข้าใจคนที่เครียดแล้วนอนไม่หลับมันเป็นแบบนี้นี่เอง... ทรมานจิตใจชะมัด!เมื่อวานพอรู้จากฝันว่าพี่เทมส์เมามาก ฉันเลยไม่ได้โทรหาพี่เค้าอีก แต่พอถึงเวลาเที่ยงคืนก็กดส่งวีดีโออวยพรวันเกิดซึ่งฉันอัดด้วยตัวเองไปทางไลน์แทน ได้แต่หวังว่าถ้าพี่เทมส์หายเมาและตื่นเมื่อไหร่... จะเปิดดูน่ะนะฉันพยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดในแง่ร้ายเกินไป ทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่ เพราะงั้นเมื่อธุระทำส่วนตัวเสร็จ ก็ออกมาห้างที่ใกล้ที่สุดกับฝันสองคนเพื่อซื้อของมาทำเค้ก เราสองคนทานข้าวจากที่ห้างมาเลยพอกลับถึงหอ ฉันก็เริ่มลงมือโดยมีฝันนั่งเล่นเน็ต เปิดโน่นนี่นั่นดูเป็นเพื่อน โชคดีที่ฉันชอบทำขนมทานเองเป็นบางครั้ง ในห้องเลยมีเตาอบขนาดเล็กอยู่ เลยไม่จำเป็นต้องหาซื้อใหม่ให้วุ่นวายฉันวุ่นทำโน่นทำนี่อยู่คนเดียวพักใหญ่ พอนำเค้กเข้าเตาอบก็มีเวลานั่งพัก หยิบมือถือเข้าหน้าแชทของพี่เทมส์ ปรากฏว่าพี่เทมส์ยังไม่เปิดดูด้วยซ้ำว่าฉันส่งอะไรไป พอกดโทรหาก็ค้นพบว่าพี่เทมส์ปิดเครื่อง“เป็นไรอีกพีช หน้าหงอยอี

จากนั้นการ์ดร่างยักษ์ที่พร้อมบวกแทนพี่เดย์ก็เดินนำหน้า ฉันกับฝันจูงมือกันเดินตาม พี่เดย์เดินถือเค้กปิดท้ายเหมือนเดิม พวกเราขึ้นมายังชั้นสองซึ่งเป็นโซนวีไอพีล่ะมั้ง พอเปิดประตูเข้ามา... ทุกคนในห้องก็พุ่งสาย ตามาทางประตูโดยพร้อมเพรียงชักประหม่าแฮะ มีแต่รุ่นพี่คณะวิศวะอยู่เต็มไปหมด ยังดีมีผู้หญิงให้เห็นอยู่บ้าง น่าจะเป็นแฟนของพี่ๆ บางคนล่ะมั้งอืม! ห้องนี้เป็นห้องกระจกที่มองเห็นด้านล่างได้อย่างชัดเจนเลย ที่แตกต่างคงจะเป็นเสียงที่เงียบกว่าชั้นล่างอย่างชัดเจนล่ะมั้ง“ไอ้เดย์มาละ อ้าว! น้องลูกพีชกับน้องฝันหวานมาด้วยนี่หว่า ไหนไอ้เทมส์มันบอกน้องลูกพีชไม่มาไงวะ” เพื่อนในคณะของพี่เทมส์ถามขึ้นทำเอาฉันที่กำลังยกมือสวัสดีถึงกับยิ้มแหย“เซอร์ไพรส์อ่ะ พวกมึงไม่รู้จักไง” พี่เดย์ว่าขำๆ พลางผายมือให้ฉันกับฝันนั่งลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนที่พี่เค้าจะนั่งลงด้วย พวกพี่คนอื่นพากันหัวเราะครืนในคำพูดของพี่เดย์เช่นกัน“ละมันไปไหน เจ้าของวันเกิด” พี่เดย์ถามพลางหันซ้ายหันขวานั่นสิ! คนที่ฉันอยากเจอที่สุดไปไหนแล้ว ทำไมไม่อยู่ในนี้ล่ะ“ห้องน้ำ” พี่อีกคนพูดขึ้นทำเอาฉันถามขึ้นอย่างไว“เอ่อ... ห้องน้ำไปทางไหนคะ พอดีหนูอ

“เชี่ย! สาวญี่ปุ่นทะเลาะกัน” ผู้คนแถวนี้เริ่มมองมาพร้อมกับซุบซิบ“คนนึงสวย อีกคนโคตรน่ารัก มึงว่าใครชนะ!”“อย่าบอกนะจะตบกันแย่งผู้” แย่งบ้าบออะไรกันเล่า ผู้ชายเจ้าชู้... มีแฟนอยู่แล้วแต่ยังตื๊อหญิงอื่น ให้ฟรีแถมเงินอีกสิบล้านฉันยังไม่เอาเลยเหอะ!“พอแล้วน่ายูอิ ไม่อายคนรึไง” เท็ตสึยะจับข้อมือแฟนสาวที่กล่าวหาฉันฉอดๆ แถมยังดึงร่างบางให้ห่างจากตัวฉัน เธอสลัดตัวออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ก่อนที่ทั้งสองจะเถียงกันเอง“ทำไมต้องอาย นังนี่ต่างหากที่ควรอาย!” ว่าแล้วก็ใช้นิ้วชี้มาทางฉัน มองมาด้วยแววตาเคียดแค้นแถมยังพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก “อ่อยไม่เลือกหน้า”“ฉันว่าคุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ” ถึงฉันจะไม่อยากเป็นจุดสนใจ แต่ก็ไม่โอเคกับสิ่งที่เธอกล่าวหาซึ่งมันเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“ไม่ต้องมาแก้ตัว!” เธอตวาดเสียงดังลั่น เดินตรงเข้ามาทางฉันแต่เท็ตสึยะเข้ามาบังไว้“ยูอิ! พอได้แล้ว!”“หลีก!” ผู้หญิงหวงแฟนจนเลือดขึ้นหน้าผลักร่างสูงของแฟนออก ก่อนที่เธอจะประจันหน้ากับฉันอีกครั้ง“หน้าด้าน ไร้ยางอาย อ่อยไม่เลือกหน้า!” จี๊ด! ยอมรับเลยว่าคำกล่าวของผู้หญิงสวยไร้เหตุผลตรงหน้าทำให้ฉันมีอารมณ์คุกรุ่น แต่ถ้าฉันเถ