All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Chapter 121 - Chapter 130

200 Chapters

ไม่เจรจา

“คุยกับที่บ้านเสร็จแล้ว?”“อื้อ” ฉันพยักหน้ายิ้มๆ“ไม่เจรจา ทีตอนทำยังกล้า ตอนรับโทษก็ต้องกล้าด้วยดิวะ!” พี่เพลย์ระรัวภาษาอังกฤษชุดใหญ่ทำให้ฉันกับพี่เทมส์กลับมาสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครั้งทั้งน้ำเสียงและแววตาดุดันชนิดมาเต็มอ่ะ แต่ถึงดุขนาดนี้... ฉันเห็นพี่เอ พี่ชิชารวมถึงพี่ลูกน้ำแอบกรี๊ดในความหล่อของพี่เพลย์ด้วย บรึ๋ย!“นายเป็นแค่เพื่อน มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทน!” เท็ตสึยะถามพี่เพลย์ด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระ แท่น น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอย่างชัดเจน“ใครบอกว่าฉันเป็นเพื่อน!” พี่เพลย์เดินเข้าไปประจันหน้าคนถาม ใช้สายตาคู่คมกริบมองอย่างหาเรื่อง “ฉันคือพี่ชาย เพื่อนนายทำน้องฉันเจ็บยังไงก็ต้องรับโทษ!”“แล้วถ้าออกค่ารักษาให้ล่ะ” คำถามของเท็ตสึยะทำให้พี่เพลย์หัวเราะออกมาราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ สุดในชีวิต“เท็ตสึยะ” ทั้งพี่เอ พี่ลูกน้ำและพี่ชิชารีบส่ายหน้าเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะรับผิดชอบยังไง“ทำไมล่ะ” เท็ตสึยะถามด้วยสีหน้าไม่เข้

สำนึกผิด

ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง เท็ตสึยะเถียงไม่ออกเพราะสิ่งที่พี่เทมส์ถามคือความจริง“กลับไปซะ ไม่เจรจา ไม่ปล่อยตัว!” พี่เทมส์ชี้ไปที่ประตูด้วยสีหน้าเหลืออด“แต่ยูอิได้รับบทเรียนแล้ว พวกนายให้อภัยไม่ได้รึไง!” เท็ตสึยะระรัวถามด้วยภาษาญี่ปุ่นด้วยสีหน้าฟึดฟัด เดือดร้อนให้พี่เอต้องเป็นฝ่ายแปลอีกรอบ“เหอะ! แล้วผู้หญิงคนนั้นสำนึกการกระทำของตัวเองมั้ย!” พี่เทมส์ถามเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก สีหน้าไม่แยแสโลก“สำนึกสิ! ตอนนี้ยูอิสำนึกผิดแล้ว เธอร้องไห้ทั้งคืน ขอแค่ยอมปล่อยตัว เธอจะมาขอโทษทั้งนายและพีชจังด้วยตัวเอง” เท็ตสึยะตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าอ่อนลงจนฉันอดสงสารไม่ได้ นั่นสินะ...โดนขังไว้ทั้งคืนคงกลัวจนร้องไห้ออกมา แน่นอนว่าพี่เอทำหน้าที่ล่ามเช่นเดิม“หนูอยากให้พี่ปล่อยตัวใช่มั้ย” พี่เทมส์คงสังเกตเห็นสีหน้ากัน ถามความเห็นพลางบีบมือฉันอย่างเบาบาง ฉันสบตากับเจ้าของมือใหญ่ที่จับกันไว้ตลอดก่อนจะพยักหน้าช้าๆ“หนูรู้ค่ะว่าเค้าทำพี่เทมส์เจ็บมาก แต่ก็อดสงสารไม่ได้อยู่ดีเพราะยังไงเค้าก็เป็นผู้หญิง ยิ่งต้องมาถูกขังต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้คงใจเสียน่าดู ไม่รู้สิคะ... หนูว่าเค้าคงได้รับบท

ใจกล้าเกินไปแล้ว!

“แล้วตอนนี้พี่เค้าเป็นยังไงบ้างลูก”“ตอนนี้ฟื้นแล้วค่ะ แต่คุณหมอบอกว่ายังไว้ใจไม่ได้ ต้องรอดูอาการไปก่อน คุณแม่ไม่ว่าใช่มั้ยคะที่หนู...เอ่อ... มาเฝ้าผู้ชายแบบนี้” ฉันกลั้นใจถามด้วยใจที่ตุ้มๆ ต่อมๆ ถึงแม้คุณลุงคุณป้าจะอนุญาตให้อยู่เฝ้าพี่เทมส์จนกว่าจะหาย แต่ถ้าคุณแม่ไม่เห็นด้วย... ฉันก็คงต้องเก็บกระเป๋ากลับแพร่เช่นเดิม“แม่จะว่าได้ยังไงล่ะลูกในเมื่อพี่เค้าปกป้องหนู” คุณแม่ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู“ถ้างั้นหนูอยู่เฝ้าพี่เทมส์จนกว่าจะหายได้ใช่มั้ยคะ!” ฉันโพล่งออกไปอย่างรวดเร็ว แต่พอคิดได้ก็รีบให้เหตุผลด้วยเสียงละห้อย “คือหนูรู้ตัวดีว่าเป็นต้นเหตุทำให้พี่เทมส์ต้องเจ็บตัว ถ้าหนูทิ้งพี่เค้ากลับแพร่...”“แม่อนุญาตให้ลูกเฝ้าพี่เค้าจนกว่าจะหายจ้ะ” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยค คุณแม่ก็แทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเข้าใจโลก และนั่นทำให้ฉันยิ้มออกมา“แล้วปะป๊า...” ฉันถามอย่างนึกได้“เดี๋ยวแม่คุยให้เอง แม่เชื่อว่าถ้าปะป๊ารู้ต้นสายปลายเหตุ ยังไงก็ต้องอนุญาตเพราะมันคือความรับผิดชอบที่ฝ่ายเราต้องทำ” คุณแม่บอกด้วยสีหน้าอ่อนโยน ก่อนจะพูดเบาๆ เหมือนบ่นกับตัวเอง “เทมส์เนี่ย...ทำตามสัญญาที่ให้ไว้จริงๆ สินะ”“หือ?

บอกรักที่ไม่เอ่ยคำว่ารัก

ใช่แล้วล่ะ! มีผู้ชายเข้ามาจีบฉันครั้งแรกตั้งแต่อยู่ ม.ต้น หลังจากนั้นก็มีมาตลอด แต่ฉันไม่เคยตกลงคบใครเพราะคุณยายสอนฉันกับพี่เค้กเสมอว่า“มันเป็นธรรมดาที่วัยรุ่นจะมีความรัก แต่ช่วงแรกคนที่เข้าหาเราจะทำดีกับเราทุกอย่าง เค้าจะไม่ปล่อยให้เราเห็นข้อเสีย เพราะฉะนั้น... คนเราต้องดูกันไปนานๆ อย่าตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เราต้องแยกให้ออกระหว่างความรัก ความชอบหรือแค่หลง”เพราะคำสอนของคุณยายนี่แหละ เป็นสาเหตุหลักทำให้ฉันอยากทำความรู้จักกับพี่เทมส์ไปก่อน แต่ยิ่งได้อยู่ใกล้กันมากเท่าไหร่ ดูเหมือนพี่เทมส์จะก้าวข้ามกำแพงที่ฉันสร้างไว้ได้มากขึ้นเท่านั้นไม่ใช่เพราะพี่เทมส์หล่อมากหรือรวยมากหรอกนะ แต่เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่เค้าทำอะไรให้ฉันจากใจต่างหาก ทุกการกระทำของพี่เทมส์ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในใจกันมากขึ้น รู้ตัวอีกทีฉันก็รักพี่เทมส์ไปแล้ว...“ขอบคุณคุณแม่กับปะป๊ามากนะคะที่เชื่อใจในตัวหนู” ฉันยิ้มออกมาอย่างยินดีที่ท่านทั้งสองไว้ใจและเชื่อใจในตัวลูกสาวคนนี้ คุณแม่ส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักให้ฉันเช่นกัน“ถ้างั้นแม่ขอคุยกับเทมส์หน่อยสิจ๊ะ”“ได้สิคะ คุณแม่รอแป๊บนึงน๊า” ฉันผุดยิ้มอย่างออดอ้อนพลางลุ

กลั้นยิ้มไม่ไหว

“นะ หนูไม่ใช่ของขวัญสักหน่อย หนูเป็นคนต่างหากเล่า” ฉันตะกุกตะกักพูด หลบสายตาคู่หวานระยับพัลวัน รีบพาตัวเองออกจากความใกล้ชิดนี้ด้วยการถอยหลังสามก้าว พี่เทมส์หัวเราะหึ ยิ้มมุมปากแต่ไม่ทำอะไรมากกว่านั้น“นั่นสิ หนูเป็นคน แล้วก็เป็นคนที่พี่...”“ทานเค้กเลยมั้ยคะเดี๋ยวหนูตัดให้!” ฉันโพล่งถามก่อนที่หนุ่มตรงหน้าจะพูดอะไรแปลกๆ ออกมาอีกรอบ เอาจริง! พี่เทมส์คือจอมขี้แกล้งนะ ยิ่งรู้ว่าฉันเขินยิ่งแกล้งไม่หยุดอ่ะ“ทานสิครับ พี่จะพลาดได้ไงในเมื่อหนูเป็นคนทำ แต่ก่อนทาน พี่ขอถ่ายรูปเก็บไว้ได้ป่ะ” คำถามของพี่เทมส์ทำเอาฉันยิ้มกว้าง พยักหน้าแรงๆ ก่อนจะหันไปหยิบไอโฟนที่วางอยู่โต๊ะอีกฝั่งส่งให้ พี่เทมส์รับไว้แล้วกดเปิดเครื่อง ระหว่างนี้ฉันเดินมาหยิบมือถือตัวเองที่วางไว้อีกห้อง กะจะแอบถ่ายตอนพี่เทมส์ถ่ายรูปเค้กฝีมือฉันเก็บไว้แหละ ต้องน่ารักมากแน่เลย... ว่ามั้ย!พอกลับมาที่เตียงก็เห็นพี่เทมส์กำลังจ้องหน้าจอเหมือนอ่านอะไรอยู่ สีหน้าสลด เล่นเอาฉันเริ่มกระวนกระวาย... มีเรื่องอะไรรึเปล่า? เมื่อกี๊ยังยิ้มแย้มอยู่เลย หวังว่าไม่มีเรื่องร้ายแล้วนะ แค่ที่พี่เทมส์เจออยู่ตอนนี้ก็หนักพอแล้วเถอะ“วันที่พี่โกรธหนู หนูโทร

หนูรับพี่เป็นแฟนแล้วใช่ป่ะ

แม้จะเขินปนตื่นเต้น ฉันก็ทำมันลงไปแล้วจนได้ ถ้าคนที่โดนเซอร์ไพรส์เห็นจะรู้สึกยังไงน้อ? พอเปิดประตูออกมาปรากฏว่าพี่เทมส์หลับไปแล้ว ยาคงออกฤทธิ์เลยง่วงเป็นธรรมดา ฉันย่องไปที่ข้างเตียงพลางหยิบผ้าห่มผืนใหญ่คลุมให้คนป่วยอย่างเบามือพรึ่บ! เอ้า! พี่เทมส์ลืมตาขึ้นมาซะงั้น“ขอโทษค่ะ หนูทำให้พี่เทมส์ตื่นเลย” ฉันบอกหน้าหงอย นี่ก็ว่าตัวเองเบามือสุดละ ยังรบกวนเวลานอนของคนป่วยจนได้ ฮือ!“ไม่เป็นไร แล้วหนูออกมาทำไมอีก พี่บอกแล้วไงให้นอนห้องโน้น” แม้หน้าตาจะบ่งบอกถึงความง่วง แต่ทั้งคำพูดและสายตาเป็นห่วงเป็นใยกันทำให้คนฟังอย่างฉันเผลอยิ้มออกมา ยังไม่ทันที่ฉันจะให้คำตอบ มือถือของคนตัวโตซึ่งเปิดทิ้งไว้ก็สั่นระรัวไม่หยุด พี่เทมส์เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเช็ค ก่อนจะเงยหน้ามองฉันอย่างตื่นตะลึง“หนูแท็กไอจีพี่”“อื้อ” ฉันพยักหน้าพลางกลั้นยิ้มอย่างสุดพลัง ก่อนจะทำเป็นเข้าไอจีตัวเองบ้าง ลงรูปไม่ถึงห้านาที คนกดไลค์แบบถล่มทลายแถมคอมเม้นท์รัวๆ ไม่หยุดใช่แล้ว! ฉันลงรูปเผลอของพี่เทมส์ตอนกำลังตั้งใจถ่ายเค้กฝืมือฉันนั่นล่ะ... แล้วถึงจะป่วยอยู่ พี่เทมส์ก็ยังหล่อมาก หล่อเกินต้านเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!Liked by Babycake241

ต่อรอง

พักยาว

“ขอบคุณพี่เดย์มากค่ะ หนูใช้เวลาไม่นานแน่นอน แค่จะซื้อเกี๊ยวทอดกับซาลาเปาเท่านั้นเอง”“เกี๊ยวทอดซอย 6 กับซาลาเปาแถวข้างหอน่ะเหรอ” พี่เดย์ถามอย่างรู้จักดีทำให้ฉันพยักหน้าขึ้นลงรัวๆ“มึงรู้ได้ไงวะ” พี่เทมส์ถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงแปลกใจ“กูเคยไปส่งน้องฝันซื้ออยู่” พี่เดย์บอกเสียงกลั้วหัวเราะและนั่นทำให้ฉันยิ้มออกมาใช่แล้วล่ะ! เวลาเบื่อข้าวเย็น ไม่รู้จะทานอะไร ฉันกับฝันมักจะพากันเดินไปซื้อซาลาเปาขนมจีบ เกี๊ยวทอดลูกชิ้นทอด และผลไม้มานั่งทานด้วยกันตลอดๆพอขึ้นมาบนห้อง ฉันก็เกิดอาการคันไม้คันมืออยากทำความสะอาดขึ้นมาทันที ไม่อยู่หลายวัน... ฝุ่นนี่จับเชียว แต่ทำไงได้พี่เทมส์กับพี่เดย์กำลังรออยู่ ตัดใจเอาไว้ทำวันหลังแล้วกัน พอคิดได้ฉันก็เดินเข้าห้องนอนเพื่อเก็บของโน่นนี่นั่นสักพัก ก่อนจะเดินออกมาที่ห้องรับแขกพร้อมกระเป๋าล้อลากใบขนาดกลาง“มีไร หน้ามุ่ยเชียว” พี่เทมส์ที่นั่งรอบนโซฟาเลิกคิ้วถาม นี่ฉันออกอาการทางสีหน้าขนาดนี้เลยเหรอ“ฝุ่นจับเต็มห้องเลยค่ะ หนูเห็นละอยากทำความสะอาด&r

นอนคนเดียวได้ป่ะ

พอเหลือกันแค่สองคน พี่เทมส์ก็หิ้วกระเป๋าลากของฉันขึ้นมาบนชั้นสอง ก่อนจะพาเข้ามายังห้องนอนแขกล่ะมั้ง ทุกอย่างในห้องนี้ตกแต่งเป็นสีครีมทั้งหมด มีเตียงขนาดคิงไซส์วางไว้กลางห้อง มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันรวมถึงมีห้องน้ำในตัวด้วย“หนูนอนคนเดียวได้นะ” พี่เทมส์ถามขณะที่ฉันเดินมาเปิดม่านดูวิวด้านนอก รถรารวมถึงสิ่งก่อ สร้างที่อยู่ข้างดูเล็กมากเลยอ่ะแก“ได้ค่ะ สบายมาก” ฉันเลิกสนใจวิว หันมาพยักหน้าให้พี่เทมส์พลางยิ้มหวานอืม! พอสังเกตดีๆ ห้องนี้สะอาดเอี่ยมมาก ขนาดเป็นห้องนอนแขก... ฝุ่นสักนิดก็ไม่มี งี้แหละเนอะ ลูกคนรวย มีคนจากที่บ้านมาทำความสะอาดให้อาทิตย์ละสามวันแน่ะเดี๋ยวนะ! มีคนมาทำความสะอาดให้! ถ้างั้นฉันอยู่ที่นี่ ยังไงก็ต้องเจอคนจากบ้านพี่เทมส์สิ O_O ถ้าเค้าเห็นฉันเข้า... ไม่เอาไปรายงานพ่อแม่พี่เทมส์เหรอว่ามีผู้หญิงมาอยู่ที่คอนโดด้วย!!ตายๆๆๆ แฟนก็ยังไม่ได้เป็นแต่ดันหอบเสื้อผ้ามาอยู่กับผู้ชาย ผู้ใหญ่รู้เข้าต้องไม่ชอบหน้าฉันแน่เลยทำไงดี? ดันตอบตกลงมาเฝ้าพี่เทมส์จนกว่าจะหายโดยลืมคิดถึงเรื่องนี้เลย ฮือ!“เป็นไ

ถอดเสื้อทำไมคะ

“พี่เทมส์จะลงไปสระผมที่ร้าน?” ฉันถามอย่างแตกตื่น ทำไมไม่สระเองล่ะ ขืนช่างทำแรงไม่เจ็บแผลที่เพิ่งหายแย่เหรอ“อือ” ว่าแล้วพยักหน้าเหมือนไม่กลัวเจ็บงั้นล่ะ“แล้วถ้าช่างเกิดสระแรงละค่ะ ถึงบอกให้เบาแต่น้ำหนักมือของคนเราไม่เท่ากันสักหน่อย” ฉันแย้งอย่างไม่เห็นด้วย ก่อนจะใจเร็วพูดไปว่า “เดี๋ยวหนูสระให้เองดีกว่าค่ะ รับรองเบาแน่นอน”“พูดจริง?” พี่เทมส์เลิกคิ้ว ยิ้มออกมา“จริงสิคะ” ฉันพยักหน้าจริงจัง แต่พอเห็นพี่เทมส์ยิ้มไม่หุบก็อดรู้สึกไม่ได้ว่านี่คือแผนรึเปล่า... ไม่ใช่หรอกมั้ง“งั้นไปห้องพี่กัน” หา! ว่าจบพี่เทมส์ที่ยังคงยิ้มไม่เปลี่ยนก็ยื่นมือมาจับมือกัน ออกแรงดึงร่างฉันมายังอีกห้องที่อยู่ใกล้ ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจงั้นล่ะเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นห้องนอนผู้ชายที่ไม่ใช่ห้องของพี่เบส ทุกอย่างถูกจัดไว้เป็นระเบียบ ตกแต่งด้วยโทนสีเทาสว่างอย่างลงตัว โห! มีระเบียงยาวให้นั่งมองวิวด้วยอ่ะ ชมดาวจากชั้น 32 คงโรแมนติกน่าดูเนอะครืด! เสียงเปิดประตูตู้เสื้อผ้าทำให้ฉันละสายตาจากระเบียงมายังมุม walk in closet ที่ใหญ่บิ๊กบึ้มแต่ดูดีมีสไตล์ แล้วก็เห็นพี่เทมส์หยิบผ้า

...

11 12 13 14 15

...

SCAN CODE TO READ ON APP