Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Capítulo 141 - Capítulo 150

“เป็นไร ไม่ดีใจเหรอได้กลับบ้าน” ผมถามลูกพีชที่เดินข้างกันในดอนเมือง เราสองคนกำลังจะบินไป จ.แพร่ แต่สีหน้าน้องดูกังวลเหมือนคนคิดอะไรอยู่ตลอด“ก็ดีใจค่ะ แต่หนูยังไม่ได้บอกใครเลยว่าจะกลับ”แปลก! ทำไมไม่บอก หรือสิ่งที่ผมคิดจะเป็นเรื่องจริง“ไม่บอกสิดี เซอร์ไพรส์ไง” ผมพยายามเบี่ยงเบนความกังวลด้วยการยักคิ้วกวนๆ แต่ดูเหมือนไม่ช่วยอะไร น้องยังคงถอนหายใจ สีหน้าวิตกไม่เปลี่ยน“แต่จะไม่มีใครมารับเราสองคนที่สนามบินนะคะ ที่แพร่ไม่มีแท็กซี่ ไม่มีรถไฟฟ้า แล้วก็ไม่มีรถเมล์เหมือนกรุงเทพด้วย”“ใครบอกไม่มี พี่แจ้งทางโรงแรมของคุณตาหนูแล้วว่าให้ส่งคนมารับ” ผมบอกเสียงเรียบแต่สามารถทำให้น้องหยุดเดินได้“พี่เทมส์จองห้องพักไว้เหรอคะ!” น้องถามหน้าตื่นจนผมอดยิ้มในท่าทางน่ารักนั้นไม่ได้“งั้นสิ พี่รู้น่า หนูต้องอึดอัดถ้าพี่ไปพักที่บ้าน เพราะงั้นเลยจองพูลวิลล่าไว้ ยิ้มได้ล่ะสิเรา” ผมรู้ดี เพราะน้องไม่เคยมีแฟนมาก่อน อาจจะกลัวญาติผู้ใหญ่ไม่พอใจ แล้วยิ่งผมตามไปบ้านด้วย...คงวิตกเข้าไปใหญ่ แต่ทำไงได้ คนมันอยากเปิดตัวนี่หว่า อยากให้ผู้ใหญ่รับรู้ อยากทำให้ถูกต้องโดยไม่ต้องหลบซ่อน“แฮ่! ก็นิดนึงค่ะ” น้องยิ้มเขินเมื่อโดนผ

ประมาณครึ่งชั่วโมงพี่ชายของน้องก็เลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ทและโรงแรมสไตล์ยุโรปขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากตัวเมืองไม่เท่าไหร่ ในนี้เหมือนเป็นเมืองอีกเมืองก็ว่าได้ ตกแต่งไว้อย่างลงตัวเหมือนอยู่ต่างประเทศ ผู้หญิงคงชอบแหละ มองไปทางไหนก็เห็นแขกของโรงแรมกำลังถ่ายรูปอยู่แทบทุกมุม“แล้วตอนนี้คุณตาคุณลุงคุณป้าอยู่ที่ไหนเหรอพี่เบส” น้องถามเหมือนเกร็งๆ เสียงอ้อมแอ้มผิดจากเมื่อครู่ที่ร่าเริงสดใส ผมรีบหันไปมองด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตามีสีหน้ากังวลให้เห็น ถ้าอยู่กันสองคนผมคงเอื้อมมือดึงน้องเข้ามากอดปลอบ แต่เพราะมีพี่ชายของน้องอยู่ด้วย เลยทำได้แค่เพียงส่งสายตาห่วงใยไปแทน“ทำไมเสียงเป็นงั้น อย่าบอกนะว่ากลัวโดนบ่นเรื่องมีแฟน” พี่เบสถามดักคอ ก่อนจะทั้งสอนและปลอบในเวลาเดียวกัน “ไม่ต้องคิดมากหรอกน่าพีช มีแฟนเป็นเรื่องธรรมชาติ ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้น คุณตาคุณลุงคุณป้าของเราเข้าใจอยู่ละ ดูอย่างพี่ดิ... มีแฟนมาแล้วกี่คน ที่บ้านมีใครเคยบ่นบ้าง”“ก็พี่เบสเป็นผู้ชาย แต่พีชเป็นผู้หญิง” น้องแย้งเสียงเบาจนผมนึกอยากเขกหัวตัวเอง ไม่นึกเลยว่าน้องจะคิดมากขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่า... น้องเพิ่งเคยมีแฟนครั้งแรก เป็นธร

“ไม่ทันแล้วค่ะคุณลุง ตั้งแต่ลงเครื่องมา มีแต่คนพูดว่าพี่เทมส์เป็นดาราคงมาถ่ายหนังที่บ้านเรา ขนาดน้าบานกับน้าตาลเจอหน้าพี่เทมส์ยังบอกเลยว่าหล่อมาก เกิดมาไม่เคยเห็นเด็กที่ไหนหน้าตาดีขนาดนี้มาก่อน” คำบอกเล่าของน้องทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่เล่นเอาผมเขี่ยปลายจมูก พูดไม่ออกเลย“แล้วพี่เค้กอยู่ไหนละค่ะคุณป้า พีชมาถึงยังไม่เห็นเลย” น้องถามถึงพี่สาวบ้าง“พี่เค้กอยู่คาเฟ่ลูก เดี๋ยวทานเสร็จถ้ายังไม่ไปไหน พาเทมส์ไปนั่งเล่นที่คาเฟ่สิจะได้ไม่เบื่อ”“งั้นเดี๋ยวเราไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ก่อนนะคะพี่เทมส์ หนูอยากกินเค้กมะพร้าวด้วย... ไม่รู้ป่านนี้หมดรึยัง” น้องหันมาชวนด้วยรอยยิ้มหวาน มีเหรอที่ผมจะปฏิเสธเด็กขี้อ้อนได้... ก็ต้องตามใจกันชั่วชีวิตนั่นล่ะ!อีกไม่กี่นาทีจะข้ามปีอุณหภูมิตอนนี้ประมาณ 8องศา ผมกับน้องใส่เสื้อกันหนาวตัวหนา พากันมานอนดูดาวที่ระเบียงห้อง นอนบนพูลวิลล่าสองคนการเจอหน้าครอบครัวน้องครั้งแรกถือว่าเป็นไปด้วยดี ญาติผู้ใหญ่ทุกคนอบอุ่น ใจดี มีเหตุผลแถมเป็นกันเอง ไม่แปลกเลยที่น้องจะเติบโตเป็นเด็กมองโลกในแง่ดี วางตัวดีแถมยังน่ารักไม่มีใครเกินเอาง่ายๆ! ถึงน้องจะเป็นหลานสาวเจ้าข

คือด้วยนิสัยของอีกฝ่ายที่ค่อนข้างแสบ ดูทรงแล้วไม่น่ามาทำหน้าที่คุมน้องเข้าหอประชุมไง แต่ถ้าเป็นพี่ว้ากก็ว่าไปอย่าง“ทำไมทำหน้างั้น นี่พูดจริง แล้วเธอสองคนมาหยุดทำไรตรงนี้”“อ๋อ! พอดีน้องสามคนนี้ถามทางไปโรงอาหารรวมน่ะ” ฝันเป็นฝ่ายตอบ“อ้าวเหรอ? ปีหนึ่งใช่ป่ะ ไปพร้อมพี่มั้ยล่ะ” ตะวันเลิกคิ้วหันไปถามสามคนนี้ พอมองตาม ฉันเห็นน้องปี1 ทำหน้าตะลึงไปพักนึง ก่อนจะพากันปฏิเสธพัลวัน“ไม่ดีกว่าพี่ พวกผมเกรงใจ ขอบคุณครับ” พูดจบก็เดินไปเลย เออ! ก็ง่ายๆ ดี“งั้นพวกเราไปกันเหอะ”“อื้อ” ฉันกับฝันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม“พีช ฉันว่าวันนี้ตะวันดูแปลกๆ” ฝันแอบกระซิบข้างหูขณะยืนอยู่หน้าแถวเอกญี่ปุ่นในหอประชุม โดยฉันเป็นคนถือป้ายเอก ส่วนฝัน ลิซ่าและเอมี่ทำหน้าที่คอยเช็คชื่อรุ่นน้องและบอกให้เข้าไปนั่งในแถว ละคือน้องเอกเราน่ารักมาก มากันครบแล้ว เพราะงั้นเอมี่กับลิซ่าเลยขอตัวไปส่องรุ่นน้องคณะอื่น ตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับฝันแค่สองคน“ยังไง?”“ฉันว่าเค้าไม่ได้มาคุมน้องในคณะตัวเอง แต่เหมือนมากันรุ่นน้องผู้ชายที่เข้ามาคุยกับแกต่างหาก”“ไม่ม้าง แกคิดมากไปเองรึเปล่า” ฉันถามกลับแบบไม่ได้คิดอะไร คือไม่มีเหตุผลที่ตะวันจะมาก

ฉันไม่รู้ว่าพี่เทมส์มีสีหน้าและแววตาแบบไหนเนื่องจากคนตัวสูงหันหลังให้ แต่คิดว่าคงเอาเรื่องเพราะฟังจากน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดุดัน ไม่งั้นรุ่นน้องสองคนนี้คงไม่ลนลาน หันมองหน้าหลังเหมือนหาทางหนีทีไล่บางคนอาจจะคิดว่าแค่นี้ทำไมกลัว ถ้ามาอยู่ในเหตุการณ์จริงจะรู้เลยว่าพี่เทมส์มีรังสีบางอย่างที่ทำให้คนรู้โดยอัตโนมัติว่าเป็นประเภท “เอาจริง” แถมยังเป็น “คนจริง” ด้วย!“ผะ... ผมขอโทษครับพี่ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว”“ผมก็เหมือนกันครับ ขอ...ขอโทษ คะ ครับ”“นี่แฟนผม! ผู้หญิงของผม! อย่าคิดเข้ามายุ่ง!” พี่เทมส์ประกาศกร้าวแทนตัวเองด้วยคำว่าผมเหมือนตอนเป็นเฮ้ดว้ากซึ่งมันทำให้ฉันโล่งใจประมาณนึง อย่างน้อยพี่เทมส์ยังพอมีสติ ไม่ใช้ภาษาพ่อขุนรามต่อหน้ารุ่นน้องร่วมมหาลัยแต่อย่างใด“เข้าใจแล้วครับ ผมจะไม่เข้าใกล้พี่เค้าอีกแล้ว ขอโทษ คร้าบ!” รุ่นน้องสองคนพูดเหมือนกันราวกับก๊อปปี้ เผ่นหนีไปคนละทาง ส่วนน้องผู้ชายเอกอื่นคณะอื่นที่อยู่แถวนี้ก็สลายตัวเช่นกันขวับ! ร่างสูงหันหน้ากลับมาพวกเราทั้งเอก เกิดเดดแอร์ขึ้นในพริบตา น้องๆ ทั้งสาวแท้สาวเทียมที่ตื่นเต้นในความหล่อของพี่เทมส์ พอเจอความดุดันและหึงโหดแบบมา