All Chapters of เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Chapter 151 - Chapter 160

“ให้วางไว้ตรงไหนครับ” ขณะที่พี่ปี 2 อย่างเรากำลังเล่าโน่นเล่านี่ให้น้องปี 1 ฟัง จู่ๆ พนักงานจากร้านขายน้ำข้างโรงอา หารคณะมนุษย์สองคนก็ขนน้ำอัดลมหลากสีสัน 4 ถุงใหญ่เข้ามาถาม“คะ?” เคทซึ่งเป็นประธานเดินเข้าไปถามด้วยสีหน้างง “ของเอกอื่นรึเปล่าคะพี่ พวกหนูเอกญี่ปุ่นไม่มีใครสั่งนะคะ”“พี่สั่งมาให้ อากาศร้อนขนาดนี้ดื่มน้ำกันบ้างเหอะ เดี๋ยวจะเป็นลมเอา” พี่เทมส์ที่มือซ้ายถือหมวก มือขวาถือแก้วกาแฟเย็นเดินกลับมาอีกครั้ง แถมบอกอย่างง่ายๆ แต่ทำเอาพวกเราเอกญี่ปุ่นยิ้มได้หายไปก็นึกว่ากลับคณะ ที่ไหนได้ดันสั่งน้ำอัดลมมาแจกพวกเราซะงั้น จะน่ารักไปไหนคะแฟนหนู อันที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่เทมส์ทำแบบนี้นะคะ สมัยฉันอยู่ปี 1 ตอนยังไม่ได้เป็นแฟนกัน ช่วงรับน้องรวมสองคณะ บางวันพี่เทมส์ก็สั่งน้ำอัดลม สั่งไอติมมาแจกน้องๆ แบบนี้เลย... คือเหมือนจะดุ จะโหด แต่ก็มีมุมใจดีต่อคนอื่นเช่นกัน แล้วเงินที่ใช้เลี้ยงก็เป็นที่พี่เทมส์หามาเอง ไม่ใช่เงินที่คุณพ่อคุณแม่ให้มาแต่อย่างใดเห็นเป็นนักศึกษาแบบนี้ พี่เทมส์หาเงินได้เองจากการเล่นหุ้นตั้งแต่ ม.ปลายแล้วค่ะ สร้างเงินได้ถึงแปดหลักด้วยซ้ำ เวลาจะเปย์ฉัน พี่เทมส์มักจะพูดเส

คณะบริหารธุรกิจพอถึงที่หมายปรากฏว่าคณะนี้กำลังให้รุ่นน้องหน้าตาดีทั้งชายและหญิงออกมายืนเรียงแถวหน้ากระดาน แถมมีการโหวตอะไรสักอย่างเพราะเห็นมีการยกมือนั่นล่ะ“เลือกดาวเดือนลงประกวดแน่เลย” ฝันกระซิบที่ข้างหูฉัน“ชัวร์!” ฉันพยักหน้าเห็นด้วย“บีบี แกให้น้องคณะแกเข้าไปนั่งได้เลยนะ ขอโหวตอีกแป๊บก็เสร็จละ” เพื่อนคณะบริหารเดินมาบอกบีบีซึ่งเป็นประธานคณะมนุษย์ศาสตร์ในปีนี้อย่างเป็นกันเอง“ได้ๆ” บีบีรับคำก่อนจะถามอีกฝ่ายเหมือนแซว “แล้วคณะแกไม่ปิดเป็นความลับเหรอระริน เลือกดาวเดือนลงแข่งให้เห็นกันจะๆ ขนาดนี้”“หึ! ไม่อ่ะ ปีนี้บริหารมั่นใจว่าชนะ เพราะงั้นเปิดหน้าข่มขวัญคู่ต่อสู้อย่างมนุษย์ศาสตร์กันไปเลย” ระรินบอกด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่มั่นใจอย่างที่พูดจริง“โหยย!” ปี 2 คณะมนุษย์พากันร้องด้วยออกมาความอึ้งเมื่อโดนบลัฟต่อหน้าต่อตา ทว่าก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร นอกจากให้พวกน้องๆ คณะเราเข้าไปนั่งทีละเอกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย“ดีเว่อร์อ่ะแก๊ คณะเรามองไปทางไหนเจอแต่ชะนี ชะนี ชะนี! มาที่นี่ผู้แซ่บๆ เบ้าหน้าปังๆ ทั้งนั้น” ลิซ่าแอบกระซิบอย่างตื่นเต้นหลังจากใช้สายตาสแกนรุ่นน้องผู้ชายที่กำลังคัดเลือกเดือนกันอยู่

ตั้งแต่ตอบตกลงแข่งบาส ผมไม่มีโอกาสได้ขับรถมารับน้องหลังเลิกเรียนเลย แต่ถึงงั้นผมกับน้องก็เจอกันทุกวัน ทานข้าวด้วยกันเกือบทุกเย็น เสาร์อาทิตย์ก็ขลุกอยู่ด้วยกันตลอด แต่เพราะน้องไปไหนมาไหนใน ม. กับเพื่อนซะส่วนใหญ่ ไอ้เด็กปี 1 บริหารมันถึงกล้าหยอดมุกจีบไงเหอะ! ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! เดี๋ยวพวกมึงจะได้รู้ว่าลูกพีชมีเจ้าของแล้ว!วันศุกร์เด็กปี 1 ไม่มีซ้อมเชียร์ ถ้าจัดการไรมันต้องวันนี้แหละ คนเห็นเยอะ กระจ่ายข่าวง่าย หึ!ผม ไอ้เดย์ ไอ้กัสเดินเข้ามาใต้ตึกกลางอย่างคุ้นเคย ตอนปี 1 พวกผมมาคณะบริหารค่อนข้างบ่อย เพราะมาส่งไอ้กัสหาเพื่อนสนิท! แต่ไปไงมาไงไม่รู้ พอเพื่อนสนิทของมันอย่างลิลลี่เกิดจะมีแฟน ไอ้กัสแม่งเสือกทนไม่ได้... วางมวยใส่คนที่เข้ามาจีบคนที่มันรักเหมือนน้องสาวหลายราย จนหลายเดือนก่อนมันดันกลายเป็นแฟนของลิลลี่ซะเอง!“พวกพี่เค้าอยู่คณะไรแก โคตรหล่อเลย!”“นั่นดิ! หล่อทั้งสามคนเลย ฉันพลาดได้ไงทำไมไม่เคยเห็นพวกพี่เค้ามาก่อน” เสียงซุบซิบไม่ได้ทำให้พวกผมประหม่า ยังคงกวาดสายตาไปตามโต๊ะ จนกระทั่งเจอลูกพีชที่กำลังคุยเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจังแถมก้มหน้าก้มตาจดบางอย่างลงสมุด ผมยิ้มมุมปากเดินเข้

“งั้นแบ่งเค้กกัน เดือนมหาลัยต้องตกเป็นของวิศวะอยู่ละ” ไอ้กัสเกทับลิลลี่คืน“ไม่เถียงหรอก วิศวะก็ได้เดือนมาตลอดป่ะ ถ้าปีนี้ได้อีกไม่เห็นแปลกในเมื่อมีเด็กผู้ชายให้เลือกลงแข่งเยอะที่สุดใน ม.แล้วเถอะ” ลิลลี่แลบลิ้นใส่ไอ้กัส พวกผมสามคนยิ้มขำ ก็จริงอย่างที่ลิลลี่ว่า คณะพวกผมมันผู้ชายเยอะสุด ไม่แปลกที่จะได้เดือนมหาลัยจนแทบผูกขาดตำแหน่งนี้ไว้กับวิศวะละพวกเรานั่งคุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย กับลิลลี่รู้จักกันมาหลายปีเลยไม่อึดอัดอะไร กระทั่งรู้สึกเหมือนมีคนจ้องอยู่ตลอด ผมกวาดสายตามองรอบร้านจนไปหยุดที่โต๊ะนึง เด็กที่ชื่อเบลเบลนั่งโต๊ะนี้ ส่งยิ้มมาด้วยท่าทางเขินอาย เอาจริง! เห็นแววตาก็รู้ว่าไม่ธรรมดาเพราะงั้นผมเลยมองผ่านเวลาเดียวกันลูกพีชกับฝันหวานเดินมาที่โต๊ะ รอยยิ้มและแววตาสดใสของน้องทำให้สายตาของผมหยุดอยู่ที่น้องเพียงคนเดียว“นี่ของหนู” ผมบอกพลางเลื่อนจานเค้กมะพร้าวกับโกโก้ให้เข้าใกล้คนตัวเล็กมากขึ้น“ขอบคุณค่ะ แล้วพี่เทมส์ไม่ทานไรเหรอคะ” น้องย่นคิ้วถามพลางดูดโกโก้ไปด้วย“แค่เห็นลูกพีชทานมันก็อิ่มทิพย์ละ” ไอ้เดย์ที่ดูดชาเขียวยักคิ้วใส่ผมอย่างกวนๆ เรียกเสียงฮาได้ทั้งโต๊ะ จะมีก็แต่ลูกพีชที่ทำหน้าเข

หลังจากซ้อมบาสเสร็จ พี่เทมส์ก็มาหาฉันที่หอเช่นเคย แต่กว่าจะมา... ฉันทานข้าวเย็นกับฝันเรียบ ร้อยแล้ว แฮ่! เพราะงั้นวันนี้ฉันเลยมีหน้าที่แค่นั่งมองคนหล่อทานข้าวและคุยกันเรื่อยเปื่อย จากนั้นเราสองคนก็แวะร้านสะดวกซื้อ โดยฉันได้ไอติมรสช็อกโกแล็ตที่ออกใหม่มาหนึ่งโคนกับขนมปังอีกเยอะแยะ พี่เทมส์ทำหน้าที่ถือของเหมือนเช่นทุกครั้ง ส่วนฉันก็แกะไอติมไป“นี่ค่ะ” ฉันยื่นโคนไอติมให้พี่เทมส์ชิมก่อนอย่างเอาใจ พี่เทมส์ยักคิ้วยิ้มหน้าตายพลางกัดเข้าเต็มคำ“อร่อยมั้ย” ฉันยิ้มหวานถาม“ก็โอเค เป็นรสชาติที่หนูชอบ” พอร่างสูงใหญ่ที่เดินข้างกันตอบงั้น ฉันก็ลองชิมบ้าง อืม! อร่อยแฮะ“ชอบใช่มะ”“อื้อ!” ฉันพยักหน้ายิ้มๆ พลางยื่นให้พี่เทมส์กัดอีกคำ“พีช!” เสียงเรียกทำให้ฉันที่กำลังยื่นไอติมให้พี่เทมส์หันมองรอบตัว แล้วก็เจอเบลส่งยิ้มทักทายมาจากอีกฟากของถนน ก่อนจะเดินเข้ามาหากัน“เบลก็พักแถวนี้เหรอ” ฉันยิ้มตอบทักเพื่อนเก่าอย่างเป็นกันเอง“เปล่า เรามาทานข้าวกับเพื่อนน่ะ นี่รอพวกนั้นซื้อชาไข่ มุกอยู่เดี๋ยวก็กลับละ” ว่าแล้วก็พยักเพยิดไปยังร้านชาไข่มุกที่มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายรอคิว “แล้วพีชพักแถวหลัง ม. เหรอ”“อื้อ” ฉันพยั