Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Capítulo 161 - Capítulo 170

“พี่เทมส์ เกิดเรื่องใหญ่แล้วพี่!” ระหว่างกำลังเดินลงจากอาคารเรียน ไอ้ตะวันก็เดินหน้าเครียดเข้ามาทักผมเหมือนมันมารอแถวนี้สักพักละ“อะไรของมึง” ผมย่นคิ้วอย่างสงสัย น้องรหัสผมเป็นพี่ว้าก แทนที่มันจะอยู่ลานเกียร์ ดันโผล่มาตรงนี้ได้“นี่ไงพี่! มีคนส่งต่อรูปพวกนี้ทางไลน์ แถมตอนนี้คงกระจายไปทั่ว ม. ละ” มันยื่นมือถือมาให้ ผมรับไว้ก่อนที่ทั้งผม ไอ้กัส ไอ้เดย์ ไอ้เจมส์จะมุงดูด้วยความสงสัย“แล้ว?” ผมเลิกคิ้วถามตะวันที่ยังหน้าเครียดไม่เปลี่ยน มันตกใจทำไมวะ ก็ผู้ชายในรูปไม่ใช่ใคร เป็นพี่เบสที่น้องไปทานข้าวเย็นด้วยเมื่อวาน มันก็ธรรมดาป่ะวะที่น้องเกาะแขนพี่ชายด้วยสีหน้าดีใจเดินออกคอนโดมาด้วยกัน อีกรูปพี่เบสบีบแก้มน้องเหมือนที่เคยทำให้ผมเห็นหลายครั้ง รูปสุดท้ายนั่งตรงข้ามกันในร้านไอติม น้องยิ้มให้พี่เบสจนตาหยี...คงคุยไรตามประสาพี่น้องเหมือนปกตินั่นล่ะ“เพราะรูปพวกนี้แหละพี่ ไอ้เด็กปี 1 คณะเราเลยโร่มาถามผมว่าจริงมั้ยที่ลูกพีชคบกับพี่เพราะอยากได้ของ เห็นว่าพี่รวย ไม่ได้รักพี่จริง ผู้ชายคนนี้ต่างหากคือตัวจริงของลูกพีช&rd

ผมเดินเข้ามาใต้ตึกกลางคณะบริหารเพียงลำพังหลังไอ้เจมส์ไลน์บอกว่าเลิกรับน้องละ เด็กสองคณะเดินกันให้วุ่น คนเยอะแบบนี้แหละยิ่งดี ปิดจบง่าย!“พี่เทมส์เว้ยแก!”“พี่เทมส์มาแล้ว”“อยู่แถวนี้ก่อนเหอะ อย่าเพิ่งเข้าเชียร์เลย ฉันไม่อยากพลาดอะไรไป”“นี่ก็เหมือนกัน อยากเห็นว่าจะเกิดไรขึ้น”เสียงซุบซิบดังระงม ส่วนใหญ่คนพูดจะเป็นผู้หญิง ผู้ชายมันก็แค่มองมาแต่สายตาดันอยากรู้ไม่ต่างกัน เหอะ!“ต้องมาบอกเลิกพี่ลูกพีชแน่เลย!”ขวับ! ผมหันไปจ้องเด็กปากพล่อยด้วยสายตาดุดันจนอีกฝ่ายรีบหลบหลังเพื่อน ผมมั่นใจว่าคนพูดไม่ใช่เด็กมนุษย์เพราะเด็กคณะนี้รู้กิตติศัพท์ผมดี ถ้าไม่รู้จากตัวเองเมื่อปีก่อน ก็ต้องรู้จากรุ่นพี่ปี 2 ปีนี้“ไอ้เทมส์” เสียงไอ้กัสทำให้ผมละสายตาจากเด็กปากดี หันมาพยักหน้าให้เพื่อนสนิททั้งสามอย่างรู้กัน“ลูกพีชล่ะ” ผมถามหาน้อง ไอ้เดย์เอียงคอไปด้านหลัง พอมองตามก็เห็นน้องเดินหน้าสลดมากับฝันหวาน เอมและแก้มยุ้ยที่ดูเหมือนกำลังปลอบน้องอยู่ เพื่อนในเอกลุ่มใหญ่ก็ตามกันมาติดๆ“มารับพีชเหรอคะพี่เทมส์” เอมี่ที่เห็นผมก่อนทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนทุกครั้ง“อือ” ผมรับคำพลางเดินเข้ามาหาน้องที่กำลังมองกันอยู่

เมื่อวานฉันช็อคมากตอนที่พวกลิซ่าเอารูปถูกแอบถ่ายมาให้ดูด้วยสีหน้าแตกตื่นที่แย่ไปกว่านั้น นักศึกษาใน ม. พูดตามกันว่าฉันเป็นพวกคบซ้อน เห็นแก่เงิน อยากได้ของแพงเลยยอมคบกับพี่เทมส์ทั้งที่มีตัวจริงอยู่แล้ว โชคดีที่เพื่อนในเอกไม่มีใครเชื่อเพราะทุกคนรู้จักฉันดีแถมยังช่วยแก้ข่าวให้ แต่ก็นั่นล่ะ... แก้ข่าวไปก็ไม่ได้ผลเพราะคนส่วนใหญ่ตัดสินฉันจากรูปที่เห็น แถมยังพากันมองมาและซุบซิบไม่หยุดทำเอาฉันแทบปล่อยโฮซะให้ได้แล้วพี่เทมส์คือเข้าใจความรู้สึกกันดีมาก พอรู้เรื่องปุ๊บก็รีบโทรมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย บอกว่าจะจัดการให้ หลังจากนั้นพี่เบสก็โผล่มามหาลัย เรื่องถูกคลี่คลายโดยเร็ว หลายคนอาจจะคิดว่าพี่เทมส์ไม่ได้ทำอะไรมาก ฉันยืนยันนั่งยันเลยว่าไม่จริง ในช่วงที่ฉันคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง ถ้าไม่มีเทมส์คอยซัพพอร์ท คอยจัดการทุกอย่าง... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องจะจบที่ตรงไหนมันไม่ง่ายเลยนะที่ต้องต่อสู้กับเสียงนินทาและข้อครหารุนแรงพวกนั้น ยิ่งคนใน ม. ส่วนใหญ่ตัดสินไปในทางเดียวกัน... ต่อให้พยายามเข้มแข็งแค่ไหน แต่ส่วนลึกในใจของฉันกลับมีแต่ความเจ็บปวด หลายคนอาจจะคิดว

“ของเบลเท่าไหร่คะ” เบลถามพลางล้วงเงินออกมาจากกระเป๋า“ไม่ต้องหรอก” พี่เทมส์ว่าพลางยื่นแบงค์พันให้พนักงาน“ขอบคุณนะคะพี่เทมส์ ใจดีจัง” เบลยกมือไหว้พี่เทมส์ เอียงคอยิ้มให้อย่างน่ารัก“ถือว่าลูกพีชเลี้ยงเพื่อนเก่า” พี่เทมส์บอกเสียงเรียบ ก่อนจะยื่นมือเข้ามาบีบสองแก้มฉันที่กำลังพยายามดูดน้ำมะพร้าวปั่นให้หมดแก้ว“พี่เทมส์อ่า” ฉันบ่นเสียงไม่จริงจังนักแต่พี่เทมส์ดันหัวเราะนัยน์ตาพราวที่ได้แกล้งกัน“เห็นแบบนี้ ดูเหมือนคู่ที่รักกันมากเลยนะคะ” เบลพูดพลางกลั้วหัวเราะขวับ! พี่เทมส์หุบยิ้ม หันมองเบลหน้านิ่งๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเข้มที่ทำเอาเบลยิ้มเจื่อนลง“ไม่ใช่แค่ดูเหมือนรัก แต่รักกันมากต่างหาก”“เงินทอนมาพอดีเลยค่ะ”พอบรรยากาศบนโต๊ะเริ่มอึดอัดฉันก็รีบหาตัวช่วย โชคดีที่พนักงานนำเงินทอนมาให้พอดี พี่เทมส์หันไปหยิบเงินใส่กระเป๋าแล้วไม่พูดอะไรอีก ขนาดเบลยกมือไหว้ขอบคุณอีกรอบยังแค่พยักหน้านิ่งๆ เท่านั้นฉันยิ้มและโบกมือลาเบลที่หน้าคาเฟ่ ก่อนจะเดินมาขึ้นรถของพี่เทมส์ที่จอดอยู่ไม่ไกล“พี่นึกว่าหนูมาทานข้าวกับฝันหวาน” ระหว่างสตาร์ทรถ แฟนของฉันก็ชวนคุยเรื่อยเปื่อย“วันนี้ฝันไปทานข้าวเย็นกับญาติค่ะ”“มิน

ไลน์!เสียงข้อความทำให้ฉันที่เปลี่ยนอิริยาบถลงมานอนอ่านอีบุ๊คบนโซฟาตัวยาวกลางห้องรับแขก เอื้อมมือหยิบไอโฟนขึ้นมาดู หือ! เบลงั้นเหรอ ถ้าเป็นพวกฝันหรือพี่เค้กไลน์มาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก แต่เบลไม่เคยทักมาดึกขนาดนี้ไง ปกติไม่เคยเกินสามทุ่มสักครั้ง มีอะไรรึเปล่านะ?พอกดอ่านเพื่อนทักถามว่า พี่เทมส์ออกมาเที่ยวกลางคืนเหรอ เราเจอพี่เทมส์ในผับ ฉันเลยตอบว่า ‘ใช่’ พี่เทมส์ไปงานวันเกิดพี่รหัส จากนั้นก็ถามเบลว่าไปเที่ยวเหมือนกันเหรอ เบลบอกว่าโดนเพื่อนในคลาสลากมา แถมโชคร้ายโดนเพื่อนของเพื่อนคณะอื่นแต๊ะอั๋ง พร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์แมวร้องไห้มาฉันถึงกับตาโตลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ก่อนจะบอกเบลให้ชวนเพื่อนกลับเถอะ เบลตอบมาว่าเพื่อนเมาแล้ว คุยแทบไม่รู้เรื่อง จะเรียกแท็กซี่กลับเองก็กลัว เบลถามอีกว่าพี่เทมส์กลับประมาณกี่โมง ขอติดรถไปด้วยได้มั้ย ตอนนี้อึดอัดมาก ระแวงไปหมด กลัวโดนแต๊ะอั๋งอีกด้วยความที่เป็นห่วงเพื่อน แถมเรื่องแต๊ะอั๋งไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงทุกคนบนโลกสมควรโดน ฉันเลยบอกเบลไปว่าเดี๋ยวถามพี่เทมส์ให้ คอยแป๊บนึงนะ จากนั้นฉันก็ต่อสายหาพี่เทมส์ทันที รอสายสักพักพี่เทมส์ก็ระรัวถามชุดใหญ่โดยไม่เว้น