Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Capítulo 171 - Capítulo 180

“..............” พี่เทมส์ยังคงขับรถหน้าตาเฉย ไม่พูดอะไร แต่เชื่อสิเดี๋ยวจะเฉยไม่ไหว!“ในฐานะที่เบลเป็นรุ่นน้องของพี่เทมส์และเห็นพี่มาตลอดหลายปี เบลไม่อยากเห็นพี่เทมส์โดนหลอกเลยค่ะ” ฉันทำเป็นพูดเสียงอ่อน เชื่อป่ะร้อยทั้งร้อย... ใครก็ต้องอยากรู้ว่าโดนหลอกเรื่องไร“เรื่อง?” ฉันแอบลอบยิ้มเมื่อพี่เทมส์ตกหลุมพรางที่วางเอาไว้ เรื่องการแสดงน่ะง่ายมาก... ของถนัดของฉันอยู่ละ!“เรื่องพีชค่ะ” ฉันก้มหน้าทำตอบเสียงเบา“ลูกพีชทำไม”“เบลไม่รู้ว่าควรจะเล่าดีมั้ย” ฉันแกล้งบีบมือตัวเอง ใช้เสียงสั่นเพื่อให้คนฟังอยากรู้มากกว่าเดิม“เล่ามาเหอะ” นั่นไง! พี่เทมส์เดินตามเกมส์ที่ฉันวางไว้แล้ว หึ!“เอ่อ...” ฉันทำเป็นอึกอักเพื่อความสมจริง “คือ พีชเคยเผลอเล่าให้เบลฟังว่าดีใจที่ยังไม่มีอะไรกับพี่เทมส์เพราะเสียเวอร์จิ้นไปตั้งแต่ตอนอยู่ต่างจังหวัดนานละ ถ้าต้องมีอะไรกัน พี่เทมส์ต้องรู้แน่...”“พอเหอะ!” พี่เทมส์ใช้เสียงเย็นยะเยือกแต่จากที่ลอบสังเกตหนุ่มหล่อขบกราม มือบีบพวงมาลัยแน่นหึ! ฉันวางระเบิดสำเร็จสินะ!ได้ยินขนาดนี้... อดีตเพลย์บอยตัวพ่อที่คิดว่าคบสาวไร้เดียงสามาโดยตลอดต้องรู้สึกติดในใจบ้างล่ะที่ฉันเลือกพูดเรื

“เดี๋ยว! ใจเย็น!” ฉันยกสองมือขึ้นทำให้ทุกคนที่กำลังเริ่มเดือดหยุดฟัง “พี่เทมส์ไม่ได้นอกใจฉัน คืนวันศุกร์พี่เทมส์ไปงานวันเกิดพี่รหัสที่ผับจริง แล้วคืนนั้นเบลก็ไลน์มาหาฉันบอกว่าเจอพี่เทมส์ ขอกลับพร้อมพี่เทมส์ได้มั้ยเพราะโดนเพื่อนของเพื่อนแต๊ะอั๋ง ฉันเลยโทรหาพี่เทมส์ ขอร้องให้ไปส่งเบลที่คอนโดแค่นั้นเอง”“แกรู้จักน้องเบลเบลเหรอพีช” พลับพลาถามด้วยสีหน้าแปลกใจ เพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกฝันมีสีหน้างงไม่ต่างกัน นั่นสินะ... นอกจากฝัน เอม แก้มยุ้ย ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันกับเบลเป็นเพื่อนสมัยประถมของกันและกัน“อื้อ” ฉันพยักหน้าขึ้นลง “เบลเคยเรียนห้องเดียวกับฉันตอนประถม เราสองคนเป็นเพื่อนกัน”“สรุปคือน้องเค้าไลน์มาขอร้องแก” เคทถามหน้าตื่น“ช่าย! พวกแกดูนี่” ฉันพยักหน้าแข็งขันก่อนจะล้วงมือถือ ยื่นแชทที่คุยกับเบลให้ทุกคนดู ถึงแม้การเอาแชทส่วนตัวออกมาให้บุคคลที่ 3 เห็นจะไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ แต่ถ้าเพื่อนในเอกเห็นหลักฐานก็สามารถเอาไปพูดได้เต็มปากว่าพี่เทมส์และเบลบริสุทธิ์ใจต่อกันจริง!บอกตามตรงฉันสงสารพี่เทมส์สุดหัวใจ ถ้าฉันไม่ขอร้องแฟนให้ไปส่งเพื่อน พี่เทมส์ก็คงไม่ถูกเข้าใจผิดว่านอกใจกัน แล้วฉันก็สงสารเบลด

“พีช!” ฉัน ฝัน และเอมกำลังเดินออกคณะบริหารเพื่อไปคาเฟ่แต่มีเสียงนึงเรียกเอาไว้ พอหันไปมองก็เห็นเป็นเบลกำลังโบกไม้โบกมือทักทาย ฉันคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะหันมาบอกสองคนนี้ว่า“พวกแกไปก่อนเลยก็ได้เดี๋ยวฉันตามไป”“เอางั้นเหรอ” เอมเลิกคิ้ว“อื้อ” ฉันพยักหน้าระรัว“เค แกเอาเค้กมะพร้าวอย่างเดียวช่ะ เดี๋ยวจัดให้” ฝันถามอย่างรู้ใจกันดี“อ่าฮะ ขอบใจนะ” ฉันอมยิ้ม ก่อนจะหันมาทางเบลที่ตอนนี้เดินมาหากันแล้ว แน่นอนว่าคนรอบข้างต่างมองเราสองคนอย่างสนใจและซุบซิบเป็นบริเวณกว้าง“สรุปเพื่อนกันจริงว่ะ”“ก็ต้องเพื่อนสิวะ พี่ลูกพีชพูดในคลิปชัดขนาดนั้น”“ว่าไงเบล” ฉันทักเบลด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ไม่มีซ้อมเหรอ”“รุ่นพี่เปลี่ยนเป็นซ้อมวันเว้นวันแล้วน่ะ เลยพอมีวันหยุดบ้างไรบ้าง” เบลบอกพลางยิ้มเซียวๆ“ไม่มีซ้อมแต่ไหงทำหน้างั้นล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่สบายใจเรื่อง... ข่าว” ฉันถามเสียงเบาด้วยความเกรงใจ คือไม่รู้ไงว่าเบลจะคิดมากแค่ไหน การที่ถามตรงๆ อาจจะทำให้เพื่อนไม่สบายใจมากกว่าเดิมรึเปล่า“ก็นะ” เบลพยักหน้าขึ้นลง “อันที่จริงเราอยากไลน์หาพีชตั้งแต่เช้าละ แต่คิดว่ารอเจอหน้าตอนเย็นคงดีกว่า เราอยากขอโทษพี่เทมส์กับพีช ถ้าเราไม

“มึงจะแสดงตัวว่ารู้ว่าความจริงแล้ว”“ก็ยัง กูจะรอดูท่าทีก่อน แต่ถ้าแม่งยังทำร้ายแฟนกูไม่หยุด กูจัดการแน่!” ผมบอกเสียงเข้ม! ไอ้เดย์พยักหน้าเข้าใจ แล้วเปิดประตูลงรถไปผมไม่เคยไว้ใจเด็กเบลเบลอะไรนั่นเลย เห็นหน้าครั้งแรกตอนเข้ามาทักลิลลี่แต่แอบส่งสายตามาทางผมตลอด แค่นั้นก็รู้ละว่าไม่ธรรมดา ตอนที่น้องแนะนำให้รู้จักบอกเป็นเพื่อนเรียนประถม ผมคิดว่าเด็กนั่นจะหยุดส่งสายตาให้กันเมื่อรู้ว่าผมเป็นแฟนของเพื่อน... แต่ก็เปล่า ยังแสดงท่าทางน่ารักใส่ผมไม่หยุด แถมจิกกัดความรักของผมกับน้องซึ่งๆ หน้าหลายรอบจนผมต้องเป็นฝ่ายฉะกลับยิ่งตอนอยู่บนรถกันสองต่อสอง ผมมองออกแต่แรกว่าเด็กนั่นแสดงละครอยู่ ทำตัวเป็นคนดีแต่ใส่ร้ายน้องไม่หยุด บอกตามตรงตอนนั้นผมเดือดมาก อยากฉะใส่หน้าว่าเลิกโกหกสักที แต่เพราะอยากรู้ว่าเด็กนั่นสร้างเรื่องเลวร้ายพวกนั้นเพื่ออะไร ผมเลยยอมเล่นตามเกมส์ ทำเป็นโกรธน้องและทำเป็นหลงกลเด็กนั่นเข้าให้ที่จริงมันไม่ใช่เรื่องยากที่จะบอกน้องไปตามตรงว่าใครคือคนทำร้ายและพยายามทำลายชื่อเสียงของน้องกัน ถ้าน้องรู้ความจริงต้องเสียใจอยู่แล้วแหละที่โดนเพื่อนเก่าแทงข้างหลัง แต่บอกไป ใช่ว่าปัญหาจะจบ... เด็กเบลเ

“พี่ก็ดีใจที่ยังไม่ผลีผลามบอกเลิกลูกพีชไป” ผมยิ้มมุมปาก แถมยังเห็นแววตากรุ่นโกรธของเด็กนี่ชั่วแวบนึง หึ!“นั่นสิคะ ถ้าพี่เทมส์บอกเลิกพีช เบลคงรู้สึกผิดไปจนวันตายที่เผลอเอาความลับเพื่อนมาพูดแล้วเพื่อนต้องเลิกกับแฟน ว่าแต่อะไรคือเหตุผลที่ทำให้...”“คบต่อน่ะเหรอ” ผมเลิกคิ้วถาม“ใช่ค่ะ” เด็กนี่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มแต่ตาแม่งโคตรแข็งกร้าว“ไม่มีไรมาก พี่รักลูกพีชที่ตัวตน ไม่ได้รักที่เรื่องนั้น ขนาดพี่ยังไม่มีส่วนนั้นให้ลูกพีชเลย จะกล้าไปเรียกร้องจากลูกพีชได้ไง” ผมบอกยิ้มๆด้วยความสัตย์จริง ถึงลูกพีชจะไม่เวอร์จิ้น ผมไม่เอาเหตุผลข้อนี้มาบอกเลิกน้องแน่นอน!ผมรักลูกพีชที่ตัวของลูกพีชเอง รักที่นิสัยของลูกพีช รักในความคิดของลูกพีช รักในทุกๆ อย่างที่หลอมรวมเป็นลูกพีช ถ้าผมบอกเลิกน้องเพราะน้องไม่เวอร์จิ้นผมก็เหี้ยเกินทนละ ในเมื่อตัวผมเองก็ไม่มีให้น้องเหมือนกันเสียไปตั้งแต่เกรด 8 แล้วเหอะ... ตัวเองยังไม่มีจะไปเรียกร้องให้แฟนมีได้ไงวะ!แต่ความจริงผมรู้ดีกว่าใครบนโลกว่าลูกพีชนั้นใสแค่ไหน... น้องใสมากกก มันเป็นความใสที่ไม่สามารถแกล้งทำได้ มองแววตาก็รู้แล้วว่าไร้เดียงสา แค่ผมไม่ใส่เสื้อตอนอยู่ด้วยกันก็หน