Lahat ng Kabanata ng ผู้มอบแสงแห่งรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่สิบ ทำไมถึงสองที่...“ตารุจ!!” เธอได้ยินทุกอย่างที่ลูกชายกับกานดาคุยกัน “ทำไมหาลูกสะใภ้ได้ถูกใจแม่แบบนี้” เคียงดาวรีบสาวเท้าเดินออกมาจากหน้าประตูห้องนั่งเล่น“ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เขาคิดว่าแม่ตัวเองขึ้นไปนอนแล้วเสียอีก คงจะติดละครอีกตามเคยถึงได้ยังไม่ขึ้นไป “พร้อมมั้ยครับ แม่ย่า”“พร้อมตั้งแต่เห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้แล้ว” คุณนายของฟาร์มพูดออกมาอย่างคนอารมณ์ดี นึกภาพไปถึงฟาร์มโคนมที่แสนกว้างใหญ่แห่งนี้ จะมีเสียงเด็กน้อยมาเพิ่มความสดใสในแต่ละวัน“ครับ ไว้กลับมาจากประชุมโครงการ เดี๋ยวจะรีบจัดการให้เลยครับ”“เยี่ยมมากลูกรัก แต่...มันจะไม่นานไปเหรอลูก” ความกังวลกลับมาอีกแล้ว ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนกำลังคิดนัก“คุยอะไรกันแม่ลูกคู่นี้ เสียงดังขึ้นไปชั้นบนเลย” เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นมาจากบันไดขึ้นชั้นสองของบ้าน เรียกความสนใจให้สองแม่ลูกหันไปมองเป็นตาเดียวกัน“สวดมนต์เสร็จแล้วเหรอคะ รบกวนคุณหรือเปล่า” ภรรยาถามออกมาด้วยความเกรงใจ เพราะคิดว่าเสียงที่คุยกับลูกชายเมื่อสักครู่จะไปรบกวนสามีที่กำลังสวดมนต์อยู่ในห้องพระ“ไม่รบกวนครับ” น้ำเสียงสุขุมและอ่อนโยนของสามีตอบกลับภรรยาออกไปอย่างสุภาพ “กำ

บทที่สิบสอง กินกันไม่ลง...จักรยานคันสีชมพูซีดถูกนำออกมาจากโรงจอดรถของบ้านทรงไทยโดยมีกวินตาเป็นคนปั่นส่วนวรดานั้นเป็นคนนั่งซ้อนท้าย ทิศทางของรถหันหน้าไปทางด้านขวามือของคนปั่นจุดมุ่งหมายที่สองสาวจะไปคือโรงครัวหรือโรงอาหารของฟาร์มแห่งนี้หลังจากช่วยกันทำความสะอาดภายในบ้านทรงไทยจนเสร็จแล้ว“พี่กุ้ง เราช่วยงานที่โรงอาหารเสร็จ พาวิวเข้าไปดูในสวนหน่อยนะ” เธออยากรู้ว่าในสวนมีผลไม้ชนิดไหน ที่พอจะนำมาแปรรูป เป็นส่วนประกอบของอาหารได้บ้าง“ได้สิ เดี๋ยวไปชวนพี่ก้องไปเป็นเพื่อนด้วย”“แบบนั้นมันจะไปรบกวนเวลางานพี่ก้องหรือเปล่าคะ”“ไม่หรอก จะได้รีดนมอีกที ก็ตอนบ่ายสองนู้น”“อ๋อ” วรดาขานรับคำพลางพยักหน้า เธอรู้เพียงว่าก้องภพเป็นหัวหน้าคนงาน ทางฝั่งที่เป็นโซนของโรงรีดนม แต่ไม่รู้ว่าต้องรีดนมกันตอนไหนใช้เวลาไม่นานกวินตาก็ปั่นมาถึงตึกสำนักงาน ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางก่อนจะถึงโรงอาหารวรดาอดไม่ได้ที่จะสอดส่ายสายตามองหาใครบางคน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่อยู่ในฟาร์ม แต่เธอก็เลือกที่จะทำแบบนั้นอยู่ดี“ทำไมมาช้ากันจังเลยสองคนนี้” กานดาพูดขึ้นทันทีที่มองไปเห็นวรดาเดินมา ส่วนลูกสาวเธอนั้นเดินตามหลังเข้ามาตั

บทที่สิบสี่ หวงเรามาก...แขนเรียวเล็กพยายามผลักอกแกร่ง ให้ลุกขึ้นออกไปจากตัว เพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองจะหายใจไม่ออกแล้ว แต่แขนเธอกลับถูกมือใหญ่รวบขึ้นไปไหว้บนเหนือศีรษะ“คุณรุจ!!” เธอเริ่มไม่สนุกแล้วนะไม่สิต้องบอกว่าเธอเริ่มไม่สนุกตั้งแต่ที่เขาเดินเข้าไปหาที่โรงอาหารแล้วต่างหาก“ครับ” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ราวกับเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจมาไว้ในกำมือ และจะไม่ยอมให้มันหลุดมือเขาไปได้อย่างง่ายดาย“หนูหายใจไม่ออก” เสียงเนือย ๆ บอกเขาออกไปทำให้อติรุจน์เองเริ่มรู้ตัวแล้วว่า วรดารู้สึกอย่างที่พูดจริง พอชายหนุ่มลุกขึ้นเพื่อเปิดโอกาสคนอายุน้อยกว่าอย่างวรดาเองก็ไม่รอช้า รีบสูดอากาสเข้าไปจนเต็มปอด“พี่ขอโทษ” อติรุจน์พูดอย่างรู้สึกผิด ในตอนแรกคิดเพียงว่า วรดาอยากให้เขาลุกออกไปจากตัวเท่านั้นวรดาหันไปมองหน้าของอติรุจน์ เห็นแววตาที่สะท้อนออกมาอย่างรู้สึกผิดจริงอย่างที่เขาพูด เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับพอสูดอากาศเข้าไปจนเต็มปอดและรู้สึกว่าอาการเริ่มคงที่แล้ว จึงหันหน้ากลับไปคุยกับเขาใหม่ “คุณพาหนูมาที่นี่ทำไมคะ”“เมื่อเช้าพี่ไปคุยธุระในเมือง เจอขนมเลยซื้อมาฝากเด็กครับ”

บทที่สิบหก ยอมพี่รุจแล้ว...NCริมฝีปากของหญิงสาวถูกอติรุจน์ครอบครองอีกครั้ง คราวนี้คนเอาแต่ใจใช้ปลายลิ้นอันเร่าร้อน สอดผ่านริมฝีปากบาง เพื่อเข้าไปเล่นซุกซนในปากของเธอ อย่างไม่เกรงใจ มือทั้งสองข้างโอบเอวบางเอาไว้อย่างหวงแหน ราวกับว่ากลัวเธอจะลุกหนีไปจากตรงนี้อย่างไรอย่างนั้นความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอทันที เมื่อถูกเขามอบบทจูบอันแสนหวานนี้ให้วรดาหลับตาพริ้มลง เพื่อรับความรู้สึกที่กำลังก่อเกิดขึ้นในใจโดยไม่อาจหลีกหนีได้อีกต่อไปแขนเรียวสวยยกขึ้นคล้องลำคอแกร่งไว้อย่างหวงแหนเช่นเดียวกัน ก่อนจะจูบตอบเขาไปจูบอันแสนอ่อนหวานของคนตัวโตนำพาเธอเป็นเหมือนการเต้นร่ำท่ามกลางผู้ชมมากมายมันพลิ้วไหวไปตามจังหวะของเสียงเพลงได้อย่างไม่มีสะดุด จากอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน จนเธอได้ยินเสียงปรบมือจากผู้คนรอบข้างมากมายเสียงคางเล็ดลอดดังออกมา ทำให้ชายหนุ่มผู้นำพาบทจูบครั้งนี้ รู้สึกฮึกเหิมเข้าไปใหญ่ ลำแขนแกร่งที่โอบกอดเอวบางเอาไว้ก่อนหน้านี้ ค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือและลำแขนแกร่ง ลูบไร้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างเชื่องช้าหัวใจดวงน้อยพลันเต้นโครมครามอย่างหวาดหวั่น เมื่อรู้สึกได้ถึงฝ่ามือใ

บทที่สิบแปด คนของใจ...“แล้วมึงมีอะไร”“เวลากินยาเขย่าขวดบ้างนะพี่”“อะไรของมึง”“พี่นั่นแหละอะไร พี่เป็นคนโทรบอกผมให้เข้ามาหาเอง”อติรุจน์นิ่งคิดตาม เมื่อสิบนาทีก่อนเขาเป็นคนโทรไปบอกให้อิทธิพลเข้ามาพบจากนั้นเขาจึงกดเข้าไปในแอพพลิเคชั่นหนึ่ง ที่สามารถดูภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดได้แล้วมันก็บังเอิญว่าตอนที่เขาเปิดเข้าไปดู มันฉายภาพของวรดาที่ยืนหลับตา เหมือนกำลังสูดดมรับอากาศเข้าปอด จากนั้นเธอก็หันไปคุยกับคนที่มาด้วยกัน“พี่โอเคเปล่าเนี่ย” พี่เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า เมื่อกี้ก็นั่งยิ้มคนเดียวไปแล้วที่นึง พอตอนนี้ยังมานั่งเหมออีกสติของอติรุจน์กลับมา หลังจากที่ได้ยินเสียงอิทธิพล “โอเคสิ ทำไมกูจะไม่โอเควะ”“โอเคก็ดีแล้ว ผมขี้เกียจพาไปหาหมอ” จะใช้ให้เขาพาไปไหน ไปได้หมด แต่สิ่งเดียวที่เขาจะไม่ย่างกรายเข้าไปเด็ดขาด ถ้าไม่จำเป็นนั่นก็คือโรงพยายาล“มึงนั่นแหละจะได้ไปเอง” แช่งเขาเข้าไปเถอะไอ้น้องบ้า“อ้าว! ไหงหวยมาออกที่ผมล่ะ”“พรุ่งนี้กูจะไปสัมมนาโครงการที่ขอนแก่น ฝากดูแลทางนี้ด้วย”นอกจากเขาจะไปสัมมนาแล้ว ยังถูกเชิญให้ไปเป็นวิทยากรในงานอีกจะเรียกว่าวิทยากรรับเชิญพิเศษก็ได้ เพราะเขาไม่เคยไปบรร