บทที่สิบเอ็ด มีแต่คุณรุจ...

บทที่สิบเอ็ด มีแต่คุณรุจ...

วรดาชะงักค้างกับสิ่งที่ได้ยิน ลมหายใจเริ่มติดขัด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนแน่น ทำให้คนที่ผ่านประสบการณ์มาก่อนอย่างกานดารับรู้ได้ไม่ยาก

“หึ หึ” เสียงขำในลำคอของกานดายิ่งทำให้วรดาเริ่มใจคอไม่ดี

“ข...ขออะไรคะ” น้ำลายเหนียว ๆ ถูกกลืนลงไปอย่างอยากลำบาก ปากเริ่มสั่น กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เขาขอจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ “แล้ว แล้ว ป้าก้านว่ายังไงคะ?”

น้ำเสียงตะกุกตะกักที่วรดาถามยิ่งทำให้กานดาขำพรืดออกมาอย่างอารมณ์ดี

ทว่าลูกสาวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกลับรู้สึกงงหนักเข้าไปอีก ที่เห็นแม่หัวเราะอย่างคนอารมณ์ดีแบบนี้ “แม่หัวเราะทำไมอะ แล้ววิวทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า?” ประโยคหลังกวินตาถามออกมาอย่างคนรู้สึกห่วงใยน้องสาว

“เปล่า ๆ แม่ไม่ได้เป็นอะไรหรอก” คนถูกถามที่เพิ่งหยุดหัวเราะเอ่ยตอบลูกสาว สายตายังคงจับจ้องใบหน้านวลสวยของหลานสาว

“วิวสบายดีค่ะพี่กุ้ง” วรดาเริ่มมีความกังวลมากขึ้น เมื่อยังถูกคนที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่จับจ้องไม่วางตา

“เหรอ พี่ก็นึกว่าเธอปวดท้อง” กวินตาพูดเสร็จก็เริ่มจัดการเก็บกวาดโต๊ะม้าหินอ่อนให้กลับมาสะอาดตามเดิม หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ

อกข้างซ้ายเธอเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงหน้าเขา ยิ่งป้าก้านมาพูดแบบนี้อีก ความรู้สึกที่เธอพยายามเก็บซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ แต่วันนี้เหมือนป้าของเธอจะมองออกเสียแล้ว

มือข้างขวาของหญิงสาวถูกมือที่ผ่านแดดผ่านฝนมาเนิ่นนานจับขึ้น ก่อนจะพลิกซ้ายพลิกขวา

“มือสวย เขาว่าคนวาสนาดี”

คิ้วบางเลิกขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนเสียงของกานดาจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“วิวลองมองออกไปรอบ ๆ บริเวณนี้ดูสิ”

ดวงตาคู่สวยเริ่มมองสำรวจตามคำแนะนำของผู้เป็นป้า

ทุ่งหญ้ากว้างเขียวขจีด้านข้างของเธอถูกมองเห็นเป็นสิ่งแรก อาคารสำนักงานทางด้านหลังออฟฟิศ ตามด้วยโรงอาหารของคนงานที่นี่ และสวนผลไม้ที่มองเห็นไกล ๆ

ทว่าสายตาเธอกลับวนมาโฟกัสที่อาคารออฟฟิศขนาดเล็ก ในหัวของเธอจู่ ๆ พลันมีใบหน้าอันหล่อเหล่าของใครบางคนลอยเข้ามาแทน

เหตุการณ์ในห้องทำงานของเขาในวันนั้น และเมื่อคืน มันกลับไหลวนเข้ามาในหัวเธออย่างห้ามไม่ได้

“คุณรุจ” น้ำเสียงแผ่วเบา และอาการเมอลอยของวรดา ทำให้สองแม่ลูกที่กำลังมองใบหน้าสวย หัวเราะออกมาอย่างคนถูกอกถูกใจ

“ฮ่า ฮ่า”

สติของวรดากลับมาอีกครั้งเพราะเสียงหัวเราะที่ช่วยเรียกสติ ใบหน้าสวยหันขวับไปทางเสียงหัวเราะนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยคาวมสงสัย

“คะ? ทำไมหัวเราะกันคะ” เธองงไปหมดแล้วนะ บอกให้เธอหันไปมองสำรวจรอบ ๆ แต่กลับมาหัวเราะเธอทำไมกัน “ป้าก้าน พี่กุ้ง”

หญิงสาวเรียกทั้งป้าและพี่สาวไม่แท้ของตัวเอง ที่นับถือกันเหมือนญาติ อย่างต้องการคำตอบ

“ป้าให้วิวมองไปรอบ ๆ แต่วิวกลับพูดชื่อคุณรุจซะงั้น แล้วจะไม่ให้ป้าขำได้ยังไง”

“ใช่ ๆ” กวินตาพูดออกมาอย่างคนเห็นด้วย

“เอ่อ..” วรดายิ้มแหย ๆ ออกมาอย่างคนขี้อาย “วิว พูดแบบนั้น จริง ๆเหรอพี่กุ้ง” ไม่อยากจะเชื่อเลย หัวเธอนี่ทำไมมันมีแต่เขา นึกแล้วอยากจะยกมือขึ้นโขลกหัวตัวเองสักทีสองที

“แล้วป้าก้านให้หนูมองดูรอบ ๆ ทำไมเหรอคะ” แปลกจริง ให้เธอมาไขปริศนาอีกแล้ว แต่เธอก็ดันมาปล่อยไก่อีกแล้ว

“ป้าได้คำตอบแล้วลูก”

“คำตอบอะไรคะ” เธองงไปหมดแล้วนะ คำตอบอะไรของป้ากัน

“ป้าให้วิวมองดูรอบ ๆ ตัวเอง แล้วในนี้ของหนูมันดันมีแต่คุณรุจยังไงล่ะ” มือหยาบกร้านชี้ไปที่อกข้างซ้ายของวรดา

เธอให้วรดามองดูอาณาจักรของฟาร์มแห่งนี้ มีสิ่งไหนที่มันสะดุดตาสะดุดใจของหลานสาวเธอมากที่สุด และแน่นอนว่ามันคืออติรุจน์เจ้านายหนุ่มของเธอ ที่มันสะดุดใจของวรดาเข้าอย่างจัง

“ป้าก้าน” รู้สึกว่าแก้มตัวเองแดงมากตอนนี้ ความรู้สึกหน้าไหม้มันเป็นแบบนี้นี่เอง เธออายเหลือเกิน

“ไม่ลองเราก็ไม่รู้นะลูก สุดท้ายผลลัพธ์มันจะเป็นอย่างที่เราหวังหรือไม่ แต่เราก็ทำมันเต็มที่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“จริงวิว พี่เห็นด้วยกับแม่นะ แล้ววิวคิดแบบไหนกับคุณเขาอะ” หน้าแดง แก้มแดงลามไปถึงหูแบบนี้ แสดงว่าชอบชัวร์ เธอฟันธง

แก้มเธอมันคงจะแดงมากเลยใช่มั้ย ขนาดพี่สาวเธอไม่ได้สนใจมองหน้าเธอสักเท่าไหร่ เพราะมัวแต่นั่งเล่นมือถือของตัวเอง ยังดูออกขนาดนี้

มือเรียวสวยยกขึ้นมาแนบแก้มของตัวเองเพราะรู้สึกถึงความร้อนของใบหน้า

“เอ่อ..จะ..จะให้วิวคิดแบบไหนกันละพี่กุ้ง คุณรุจเขาเป็นเจ้านายวิว แล้วอีกอย่างเขามีแฟนอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้” เขาแค่อาจจะอยากเล่นสนุกกับเธอก็ได้ อายุก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว หรือบางทีเขาอาจจะมีเมียซ่อนเอาไว้อยู่อย่างที่เธอว่าก็ได้ใครจะไปรู้

“คุณรุจยังไม่มีแฟน เชื่อป้านะวิว ลองถามหัวใจตัวเองดูลูก ว่าที่จริงแล้ว วิวรู้สึกยังไงกับคุณรุจ” มือหยาบกร้านที่ผ่านการใช้งานมาตามอายุ ยกขึ้นมาตบที่หัวไหล่ของเธอเบา ๆ รอยยิ้มอบอุ่นของกานดา ส่งไปถึงดวงตาอย่างคนยินดี

“เชื่อป้านะลูก ป้าอยู่ที่นี่มานาน ถ้าจะเปรียบเทียบเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ที่ผู้หญิงทั้งหลาย ต่างอยากได้ไปเป็นพ่อของลูกเลยล่ะ ทั้งนิสัยใจคอ ทั้งรูปร่างหน้าตา หรือวิวว่าไม่จริงอย่างที่ป้าพูดล่ะ”

รูปร่างหน้าตาเธอไม่เถียง เขาคือคนหล่อมากคนหนึ่ง ผู้ชายร่างใหญ่ตัวสูง อกผายไหล่ผึ่งน่าซบขนาดนั้น มีหรือที่ผู้หญิงมองแล้วจะไม่ชอบ ขนาดเธอที่เจอเขาครั้งแรก ยังมองเขาอย่างเผลอไผลเลย

ส่วนนิสัยเขาอันนี้เธอค้านหัวชนฝาเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น เอาอะไรมาว่านิสัยดี เธอเจอเขาแต่ละทีโดนเขาฉวยโอกาสตลอด คิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวถึงขนาดต้องถอนหายใจออกมา

“มันขนาดนั้นเลยเหรอลูก” อะไรกันหลานสาวไม่แท้ของเธอคนนี้ไม่พูดไม่จา แต่สีหน้าท่าทางกลับอยู่ไม่นิ่ง คิ้วบางขมวดเข้าออกอย่างกับคนคิดไม่ตก

“ป้าอยากให้หนูเปิดใจให้คุณเขาใช่มั้ยคะ” ทำไมเธอจะไม่รู้ เล่นพูดมาซะอวยยศเจ้านายตัวเองแบบนี้

“เอ้า ยังจะมาถามป้าอีก ถามใจตัวเองดู ป้าว่าแบบนี้นะ” เจ้าเด็กคนนี้นี่ ยิ่งโตยิ่งสวยวันสวยคืน แววตาของกานดาที่ใช้มองหลานสาวอย่างคนหลงใหล ทั้งชื่นชมที่วรดาเข้มแข็งได้มากขนาดนี้

“ถ้าถามพี่นะคนสวย คนนี้พี่เชียร์ อยากได้น้องเขย เป็นเจ้าของฟาร์มโคนมที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้” กวินตาอยากมีส่วนร่วมในการพูดคุยนี้ด้วย เธอจึงเล่นใหญ่ไฟกะพริบ เพื่อลดอาการตึงเครียดของน้องสาว

“ไม่เอาหรอก ให้พี่กุ้งมีแฟนก่อนน้องดีกว่า” หน้าตาพี่สาวของเธอ ไม่ใช่คนขี้เหร่เลยสักนิด จัดว่าเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งต่างหาก แต่แปลกที่ยังไม่มีแฟน

“แนะ ๆ ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องพูดเลยนะ” มีแฟนอย่างนั้นหรือ ให้เธอหาแฟนให้ได้ก่อนเถอะ ถึงจะให้เธอมี

“นั่นไง ป้าก้านดูสิ หนูพูดแค่นี้ พี่กุ้งหน้าแดงเลย แสดงว่าต้องมีแอบซ่อนป้าก้านเอาไว้แน่ ๆ” ได้ทีวรดาก็แซวพี่สาวใหญ่ ถือว่าหายกันแล้วกัน

“มาองมาแอบอะไร ไม่มี๊!” สายตาเริ่มเลิ่กลั่กไม่อยู่นิ่ง อย่างคนที่ทำอะไรผิดมา กวินตาคิดว่าทำไมเธอต้องมีอาการแบบนี้ด้วย ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ไปทำอะไรผิดมาเลย “ไม่คุยด้วยแล้ว” หญิงสาวร่างบางเลี่ยงที่จะตอบคำถาม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องแล้วลุกเดินหนีออกมา เพื่อไปดูเจ้านายทั้งสอง ว่าทานข้าวกันเสร็จแล้วหรือยัง

“แนะๆ มีเสียงสูงด้วย” วรดาหันหน้าไปมองตามหลังของพี่สาว ก่อนจะหันกลับคืนมา แต่ต้องสะดุ้งตกใจ เพราะเธอเจอสายตาของป้าที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ

“ป้ามองหนูแบบนี้ หนูใจไม่ดีเลยนะคะ” มองเธออย่างกับคนที่ไปทำอะไรผิดมาเลย ไหนจะไม่ยอมพูดอีก

“วิว ป้าถามจริงนะ คิดยังไงกับคุณรุจเขา ชอบหรือเปล่า”

ถามเธอว่าชอบไหม เธอตอบได้เลยว่าชอบอย่างเต็มปาก แต่ที่เธอไม่กล้าพูดเพราะเธอกลัวต่างหาก

“กลัวอะไรอยู่เหรอลูก” วรดาไม่ใช่เด็กที่ชอบโกหก สายตาของเธอมันฟ้องว่าชอบเจ้านายมาก

“กลัวว่าคุณเขาจะไม่รักได้มั้ยคะ” หญิงสาวยิ้มร่าออกมาอย่างกวน ๆ

“เดี๋ยวเถอะ ป้าจริงจังอยู่นะลูก”

“เราต่างกันเกินไปค่ะป้า เขาเป็นเจ้านาย เป็นคนรวยมีฐานะ ทั้งทรัพย์สินเงินทอง ทั้งหน้าตาทางสังคม” ใบหน้าสวยกลับมาทำหน้าหนักใจอีกรอบ “ไหนจะคนที่นี่อีก เขาจะเสียการปกครองหรือเปล่าคะ ลูกน้องตั้งมากมายขนาดนั้น ปากคนเรามีสิบคนก็พูดไปสิบแบบ” ความจริงมันอยู่แค่นิดเดียว ถ้าสิบคนพูดไปแบบที่เธอว่าจริง เธอเชื่อได้โดยไม่ต้องคิดว่า มันต้องเป็นสิบแบบอย่างที่เธอว่าอย่างแน่นอน

“จะไปยากอะไร ถ้าวิวได้แต่งงานเป็นคุณนายที่นี่จริง ๆ ใครพูดไม่เข้าหูวิวก็ไล่ออกไปเลยสิ” กานดาพูดหยอกหลานสาวไปอย่างนั้นเอง แต่อีกคนกลับรู้สึกไม่ใช่แบบนั้น

“ไม่เอาหรอกจ้ะป้า แบบนั้นมันยิ่งไปกันใหญ่” จะให้เธอไปเฉดหัวไล่ออกทีละคนได้ยังไงกัน ลูกน้องของเขาแต่ละคนต่างก็ทำงานกันเก่งทั้งนั้น เท่าที่เธอเห็นมา

“ป้าล้อเล่น ใครเขาจะทำแบบนั้นกันล่ะ” หลานสาวเธอนี่คิดจริงจังเป็นตุเป็นตะไปได้ “ฟังป้านะลูก คนดีอยู่ที่ไหนคนอื่นเขาก็รัก เราไม่จำเป็นต้องไปทำดีเพื่อเอาใจใคร การทำความดีของเรา มันคือความสบายใจ ไม่ใช่การทำความดี เพื่อเรียกคะแนนจากคนอื่นให้เขามารักเรา เพราะความดีที่จริงใจ ย่อมมีคุณค่าในสายตาคนที่รู้จักมองเสมอ”

รอยยิ้มแห่งความตื้นตัน ถูกส่งไปให้คนเป็นป้า “ค่ะ หนูจะจำเอาไว้” โชคดีอีกอย่างหนึ่งในชีวิตเธอคือได้มารู้จักกับกานดา ถ้าไม่ได้รู้จักกันไม่รู้ว่าปานนี้เธอจะไปอยู่ส่วนในของโลกใบนี้ก็ไม่รู้

“ป้าคะ แล้วสวนผลไม้ ที่ป้าชี้ให้หนูดูเมื่อวาน เขาให้ไปเก็บกินได้ตลอดเลยใช่มั้ยคะ”

“ใช่ เจ้านายไม่หวงหรอก ถ้าอยากไปเก็บมากิน”

“ดีจังเลยค่ะ หนูอยากเข้าไปดูบ้างจัง”

“สายหน่อยค่อยชวนพี่เราไปดู รายนั้นเขาเข้าไปประจำเลยล่ะ” พี่เราที่หมายถึง คือกวินตาลูกสาวคนเดียวของตัวเอง

“จ้ะป้า หนูไปเก็บโต๊ะช่วยพี่กุ้งก่อนนะคะ”

“จ้ะ” กานดาพยักหน้า