บทที่สิบ ทำไมถึงสองที่...

บทที่สิบ ทำไมถึงสองที่...

“ตารุจ!!” เธอได้ยินทุกอย่างที่ลูกชายกับกานดาคุยกัน “ทำไมหาลูกสะใภ้ได้ถูกใจแม่แบบนี้” เคียงดาวรีบสาวเท้าเดินออกมาจากหน้าประตูห้องนั่งเล่น

“ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เขาคิดว่าแม่ตัวเองขึ้นไปนอนแล้วเสียอีก คงจะติดละครอีกตามเคยถึงได้ยังไม่ขึ้นไป “พร้อมมั้ยครับ แม่ย่า”

“พร้อมตั้งแต่เห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้แล้ว” คุณนายของฟาร์มพูดออกมาอย่างคนอารมณ์ดี นึกภาพไปถึงฟาร์มโคนมที่แสนกว้างใหญ่แห่งนี้ จะมีเสียงเด็กน้อยมาเพิ่มความสดใสในแต่ละวัน

“ครับ ไว้กลับมาจากประชุมโครงการ เดี๋ยวจะรีบจัดการให้เลยครับ”

“เยี่ยมมากลูกรัก แต่...มันจะไม่นานไปเหรอลูก” ความกังวลกลับมาอีกแล้ว ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนกำลังคิดนัก

“คุยอะไรกันแม่ลูกคู่นี้ เสียงดังขึ้นไปชั้นบนเลย” เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นมาจากบันไดขึ้นชั้นสองของบ้าน เรียกความสนใจให้สองแม่ลูกหันไปมองเป็นตาเดียวกัน

“สวดมนต์เสร็จแล้วเหรอคะ รบกวนคุณหรือเปล่า” ภรรยาถามออกมาด้วยความเกรงใจ เพราะคิดว่าเสียงที่คุยกับลูกชายเมื่อสักครู่จะไปรบกวนสามีที่กำลังสวดมนต์อยู่ในห้องพระ

“ไม่รบกวนครับ” น้ำเสียงสุขุมและอ่อนโยนของสามีตอบกลับภรรยาออกไปอย่างสุภาพ “กำลังคุยเรื่องสนุกอะไรกันอยู่เหรอ” ร่างท้วมของชายวัยกลางคนเดินลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายพอดี แล้วจึงสาวเท้าเดินมานั่งลงข้างกันกับลูกชาย

“หึ หึ” อติรุจน์ขำเบา ๆ ออกมาผ่านลำคอ

“ตกลงเรื่องอะไรกันตารุจ” ครองภพยังไม่หายสงสัย ประจวบเหมาะกับภรรยาของตัวเองเดินมานั่งลงด้านข้าง จึงหันหน้ามาทางคนที่นั่งลงใหม่ พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างขอคำตอบ

“กำลังคุยกันเรื่องน่ายินดีอยู่ค่ะ” รอยยิ้มของภรรยาถูกส่งมาให้สามีอย่างคนที่มีความสุข

“น่ายินดี?” ครองภพทำหน้าด้วยความสงสัย จนคุณนายของบ้านอย่างเคียงดาวอดขำไม่ได้

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณ เราขึ้นไปนอนกันดีกว่า เดี๋ยวตื่นมาใส่บาตรกันไม่ทัน” หญิงวัยใกล้หกสิบเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะยังไม่อยากให้สามีรู้เรื่องด้วย

“เดี๋ยว ๆ ผมยังไม่รู้เรื่องด้วยเลยนะคุณนาย”

หลังจากผู้ให้กำเนิดทั้งสองขึ้นชั้นบนเพื่อไปนอนแล้ว อติรุจน์ยังคงนั่งปักหลักอยู่ที่เดิม ขณะเดียวกันก็นึกไปถึงใบหน้าหวานที่ปานนี้คงกลับไปร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อในห้องของตัวเองต่อแล้ว

ที่เขาบอกวรดาไปว่า ใครจะคิดยังไงก็ช่างเขาไม่สนใจ คนเดียวที่เขาสนใจความรู้สึกตอนนี้ คือคนชื่อวรดาต่างหาก

ในเวลาเดียวกัน ห้องพักขนาดเล็กทางด้านหลังของบ้านไม้ทรงไทยหลังใหญ่

ภายในห้องสี่เหลี่ยมเวลานี้ยังเปิดไฟสว่างโร่ทั่วทั้งห้อง ทว่าเจ้าของห้องกลับนั่งนิ่งจ้องมองตัวเองผ่านกระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม่ไหวติง

หยาดน้ำเม็ดเล็กเกาะพราวตามตัว ผมที่ยังไม่แห้งสนิทดีเพราะเพิ่งผ่านการสระมาหมาด ๆ ทว่าหญิงสาวเจ้าของเรือนร่างกลับมองมันอย่างไม่สนใจ

ในหัวยังคงคิดวนเวียนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอตั้งรับไม่ทัน ไหนจะความรู้สึกของเธอที่อยู่ข้างในก็ตีรวนไปพร้อมกันด้วย

คนบ้า!

ทำไมถึงมาเล่นกับใจเธอแบบนี้ แล้วเวลาเจอกันครั้งหน้าเธอต้องทำตัวแบบไหน ถึงจะเก็บอาการให้สงบนิ่งได้

วรดารีบดึงสติตัวเองกลับมา ก่อนจะลงมือจัดการให้ตัวเองอยู่ในชุดพร้อมนอนอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร เสียงมือถือดังขึ้นมาเสียก่อน

ครืด..ครืด

ครืด..ครืด

สองสายผ่านไปโดยที่เจ้าของเครื่องมือสื่อสารไม่ใส่ใจที่จะรับสักเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากรับสาย แต่มันเป็นเพราะว่าเธอไม่พร้อมคุยด้วยต่างหาก จึงเลือกไม่สนใจแล้วเดินไปปิดไฟในห้องเพื่อที่จะได้เข้านอนแทน

ส่วนเจ้าของเบอร์ที่โทรไปหาคนตัวเล็ก ได้แต่ยืนรับลมบนระเบียงบ้านชั้นสองด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์

ดวงตาคมเข้มมองไฟในบ้านหลังเล็กที่ถูกดับลงไปต่อหน้าต่อตา ทว่าแม่คุณคนที่เขาต่อสายหา กลับไม่สนใจรับโทรศัพท์เขาเลย

ทั้งที่เขายืนอยู่บนนี้ยังได้ยินเสียง

ไว้ให้วรดาใจเย็นลงกว่านี้ก่อน ถ้าจะให้รวดเร็วทันใจเขาเลยเดี๋ยวนี้คงไม่ได้ แค่โทรไปเธอยังไม่คิดจะรับสายเขาเลย

เช้าวันต่อมาท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหนาปกคลุมเหมือนอย่างเคย ทำให้อากาศในเช้าวันนี้สดชื่นขึ้นกว่าเมื่อวานมาก

“วิว เช้านี้เตรียมอาหารแค่สองที่นะ” กวินตาเดินเข้ามาหลังจากที่คุยกับแม่พึ่งเสร็จ

“ทำไมถึงสองที่คะพี่กุ้ง” วรดาชะงักมือกับวัตถุดิบตรงหน้า เธอกำลังเตรียมของเพื่อทำมื้อเช้า ก่อนจะหันไปหาคนที่ตัวเองนับถือเหมือนพี่สาวด้วยความแปลกใจ

“คุณรุจไม่อยู่น่ะ แม่บอกว่าไปธุระตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”

“อ๋อ...ค่ะ” ความรู้สึกดีใจผลุดขึ้นกลางอก เมื่อได้ยินสิ่งที่กวินตาบอกเล่า เธอไม่พร้อมที่จะเจอเขา

เหตุการณ์เมื่อวานมันยังใหม่สำหรับเธอมาก ไม่รู้ว่าพี่สาวกับป้ามาเห็นด้วยหรือเปล่า

“ใกล้จะเสร็จหรือยังลูก” กานดาเดินเข้ามาถามสองสาวอยู่ในห้องครัว

“ใกล้แล้วแม่” กวินตาตอบแม่ออกไปโดยที่ไม่ได้หันไปมอง เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับกระทะอาหารที่กำลังเดือดได้ที่

“งั้นถ้าทำเสร็จแล้ว ยกออกไปตั้งโต๊ะรอได้เลยนะ” บอกสองสาวเสร็จก็เดินออกไปจากห้องครัว เพื่อไปเตรียมความพร้อมด้านนอกรอ

“ค่า” สองสาวประสานตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

โต๊ะอาหารสไตล์ลักชูรี่ ถูกจัดวางเมนูอาหารไว้สองสามเมนูอย่างเป็นระเบียบ หญิงวัยกลางคนเดินมาพร้อมกับคนเป็นสามี รู้สึกพึงพอใจมาก หลังจากที่ใช้สายตาตรวจมองเมนูสำหรับมื้อเช้าวันนี้

ผัดบวบไข่ใส่หมูสับถูกตักชิมเป็นอย่างแรก หลังจากที่เคียงดาวนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว เมนูต่อมาคือยำมะเขือย่างไข่ต้มกุ้งสุก ถูกคุณนายของบ้านตักชิมเป็นอย่างที่สอง

ประกายตาแวววาวของคุณนายของบ้านฉายขึ้นอย่างถูกอกถูกใจ จนต้องตักขึ้นมาคลุกกับข้าวชิมอีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้างคุณ ไม่พูดไม่จา” ทำหน้าทำตาให้คนได้ลุ้นตามจริง ๆ เมียเขานี่

คนถูกตามไม่ตอบ แต่กลับยื่นมือไปตักต้มจืดไข่น้ำเมนูสุดท้ายบนโต๊ะอาหารขึ้นมาชิม “หื้ม..เข้ากันแบบสุด ๆ เลยอาหารเช้านี้” หันหน้าไปทางสามี แล้วชี้นิ้วไปทางเมนูที่สอง

“อร่อยมากคุณ ลองชิมนี่ดูค่ะ แล้วก็ซดน้ำต้มจืดตบท้ายด้วย” ยำมะเขือย่างไข่ต้มกุ้งสุก ถูกตักไปที่จานของครองภพ คุณผู้ชายของบ้านไม่รอช้า รีบยกขึ้นตักชิมตามคำแนะนำของภรรยา ตามด้วยต้มจืดถูกตักซดตบท้าย

“แซ่บมาก! ไม่เผ็ดจัดจ้านเกินไป มันกลมกลืนกันมาก” ไม่ได้มีแค่คำชมเพียงเท่านั้น แต่ยังมีท่าทางประกอบ ทำเอาเคียงดาวที่รอฟังคำตอบจากปากของสามี ต้องขำพืดออกมาเลยทีเดียว

“อันนี้หนูวิวเป็นคนทำใช่มั้ย” เคียงดาวหันหน้ามาทางกวินตา ที่เดินออกมาจากประตูห้องครัวพอดี

สามสาวแม่ครัวประจำฟาร์ม หลังจากช่วยกันตั้งโต๊ะรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว จึงพากันไปนั่งทานข้าวที่หลังครัวใต้ต้นมะยม เพราะไม่อยากรบกวนเวลาทานข้าวของเจ้านาย ได้ยินเจ้านายคุยกันเสียงดัง แม่จึงใช้ให้เธอมาดู เผื่อเจ้านายต้องการอะไรเพิ่มเติม

“ใช่ค่ะ น้องทำต้มจืดไข่น้ำกับยำมะเขือย่างไข่ต้มกุ้งสุก ส่วนผัดบวบไข่ใส่หมูสับ กุ้งเป็นคนทำค่ะ” กวินตามองหน้าของเจ้านายด้วยความสงสัย หรือว่าอาหารไม่ถูกปากของคุณทั้งสอง “มีอะไรหรือเปล่าคะ? หรือว่าไม่อร่อย” เธอจะได้ไปบอกแม่มาทำให้ใหม่ เพราะแต่เดิมแม่เป็นคนทำอาหารให้คุณทั้งสองทาน

เมื่อก่อนแม่เธอจะเป็นคนทำอาหารให้คุณนายกับคุณผู้ชายทาน ทว่าเดี๋ยวนี้อาหารเกือบทุกเมนูที่ทำขึ้น ส่วนใหญ่จะเป็นวรดาที่เป็นคนเสียมากกว่า

“อร่อยมากต่างหาก ฉันกับคุณภพชอบมาก โดยเฉพาะอันนี้ อะไรย่าง ๆ นะ” จำชื่อไม่ได้ด้วยสิ แต่เธอชอบมาก รสชาติมันถึงพริกถึงขิงดี

“ยำมะเขือย่างไข่ต้มกุ้งสุกค่ะ”

“นั่นแหละชอบมาก”

คำชื่นชมจากสองสามีภรรยา ถูกถ่ายทอดมาถึงคนทำอย่างวรดา หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจและถอนหายใจอย่างโล่งอกในเวลากัน เพราะเธออยากทำอาหารที่ดูแตกต่างไปจากเมนูในทุกเช้าดูบ้าง

 จึงเลือกลองทำเมนูนี้ขึ้นมา เธอเคยเห็นมาผ่านตาบ้างในโซเชียล

“อย่างนั้นเหรอคะ” ใบหน้าสวยยิ้มออกมาอย่างดีใจ จนเห็นฟันเรียงตัวกันอย่างสวยงาม

“ดูท่าแล้วคงชอบมากเลยล่ะวิว” คนมีสักเป็นพี่เก็บรายละเอียดมาจากท่าทางของเจ้านายพูดออกไปตามที่เห็นแบบนั้นจริง ๆ

“อย่างนี้ป้าคงเบาใจมาก ที่คุณนายชอบรสมือของวิว”

รอยยิ้มดวงน้อยบนมุมปาก ถูกส่งไปให้คนตรงหน้า อย่างถ่อมตน พลางมองหน้าของคนที่เปรียบเสมือนแม่คนที่สองของเธอ

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยเหลือหนู”

มือสวยถูกยกขึ้นไหว้อย่างอ่อนน้อม จนคนมองรู้สึกเอ็นดูไม่น้อย มือที่เริ่มเหี่ยวย่นยกขึ้นมากุมมือสวยเอาไว้ พร้อมกับมองหน้าหญิงสาวไปด้วย

วรดาคือคนที่สวยมาก แถมยังเป็นที่เรียร้อย รู้จักกาลเทศะคนหนึ่งเท่าที่เคยเห็นมา ไม่แปลกที่เจ้านายของเธอจะตกหลุมรัก

“ไม่เป็นไรเลยลูก ป้ายินดีมาก ๆ” ถ้ามันจะทำให้หลานสาวเธอคนนี้ มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน “คุณรุจเขามาขออนุญาตป้า”