All Chapters of ผู้มอบแสงแห่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่หนึ่ง รู้สึกถูกชะตา…“คนนี้รึแม่ก้านที่ว่าน่ะ”เคียงดาวเอ่ยถามกานดาแม่ครัวประจำบ้านของตนด้วยสีหน้าครุ่นคิดหลังจากได้ฟังเรื่องราวมาก่อนหน้านี้ ประจวบเหมาะกับวันนี้อีกฝ่ายบอกว่าจะพาหลานสาวมาแนะนำให้รู้จักคุณนายของบ้านหันไปสบตากับครองภพผู้เป็นสามี ซึ่งนั่งอยู่ข้างกันบนโซฟาตัวใหญ่ในเวลานี้“ใช่ค่ะคุณเคียง พอจะให้อยู่ช่วยงานได้มั้ยคะ อีกไม่กี่วันก็จะจบมหาลัยแล้วค่ะ”กานดารู้สึกสงสารหลานสาวจับใจ ถึงได้พามาแนะนำกับเจ้านายตัวเองก่อนหน้านี้เธอเคยให้หลานมาช่วยงานแทนลูกสาว ก็ไม่ได้พาเจ้าตัวมาด้วย บอกคุณนายของบ้านแค่ว่าจะให้มาช่วยเป็นลูกมือแทนสักสองสามวัน“หลานแม่ก้านเองเหรอ? ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแม่ก้านมีหลาน อืม...จะว่าไปก็สวยซะด้วย หน้าตาก็น่ารักทีเดียว ผิวขาวอย่างกับลูกคุณหนูในเมือง”“อ๋อ ไม่ใช่หลานสาวแท้ๆหรอกค่ะ เป็นลูกของคนรู้จักกันแถวบ้านนี่เอง บ้านของเราสองคนอยู่ห่างกันแค่สองหลังเองค่ะ”“อย่างนั้นเองรึ แล้วพ่อแม่ของหนูละจ๊ะ”เคียงดาวหันมาถามวรดาแทนการหันไปพูดกับแม่ครัวของตน เธออยากคุยอยากฟังเสียงสักหน่อย ไม่รู้ว่ามันจะเข้ากันกับใบหน้าหวานๆนี้หรือเปล่า“อะ...เอ่อ...คือหนู...” คน

บทที่สาม ขอโทษ...การสอบในช่วงบ่ายได้สิ้นสุดลง ความรู้สึกโล่งใจพลันเข้ามาแทนความกังวลที่เคยมีก่อนหน้านี้หลังจากนั่งเคร่งเครียดในการทำข้อสอบตลอดทั้งชั่วโมง ทว่าสุดท้ายเธอก็ผ่านไปอย่างราบรื่นดีแม้ว่าเธอจะได้เดินออกมาจากห้องสอบเป็นคนเกือบสุดท้ายก็ตาม“วิวไปกินข้าวที่ห้างกันก่อนกลับมั้ย” จารวีเอ่ยชวนเพื่อนในขณะที่กำลังจะก้าวขาลงบันไดเธอออกมาจากห้องสอบพร้อมกับวรดา จึงเอ่ยชวนเพื่อนไปผ่อนคลายด้วยกันหลังจากได้ทุ่มเทสมองอันน้อย ๆ ในการทำข้อสอบไปแล้วขาเรียวสวยกำลังจะก้าวต่อหยุดชะงักพลางหันไปสบตากับเพื่อนด้วยสีหน้าลำบากใจ“อะไรเหรอ?”สีหน้าและแววตาที่ดูเป็นกังวลของวรดา ทำให้จารวีอดไม่ได้ที่จะถามออกไปด้วยความเป็นห่วง“จา คือ...วิวไม่สะดวกเลย อย่างที่เล่าให้ฟังนั่นแหละ”ชีวิตเธอไม่ได้ปกติเหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว ต้องทำงานแลกเงินทุกเดือนอีกอย่างเธอทั้งเกรงใจและเป็นห่วงความรู้สึกเพื่อนในเวลาเดียวกันด้วยเพราะเวลาไปไหนมาไหน ทั้งเธอและก็จารวีมักจะไปด้วยกัน อีกทั้งเวลาที่เพื่อนเอ่ยปากชวนเธอไปทานข้าวจารวีก็มักจะเป็นคนจ่ายให้แทบทุกครั้ง ข้อนี้จึงทำให้เธอยิ่งรู้สึกเกรงใจเพื่อนตัวเองเข้าไปใหญ่“แฮะๆ จาล

บทที่ห้า หวั่นไหว...เสียงโห่แซวเล็ดลอดผ่านซอกประตูเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม ทำให้หญิงสาวที่เพิ่งเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ต้องรีบหันกลับไปมองด้วยความสงสัยแต่ทว่าทุกอย่างกลับเงียบลงราวกับรู้ว่าเธอกำลังให้ความสนใจอยู่อย่างไรอย่างนั้นครั้นพอหันหน้ากลับมาทางเดิม ความสงสัยทุกอย่างกลับถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าคนที่นั่งหันหลังให้เธอในตอนแรก เวลานี้เขาหมุนเก้าอี้หันกลับมาสบตาเข้ากับเธออย่างจัง แถมยังเป็นคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาในเร็วๆ นี้อีกด้วยใจเจ้ากรรมที่คิดว่ามันสงบนิ่งไปได้มากแล้ว หลังจากไม่ได้เจอหน้าเขามาหลายวัน ทว่าตอนนี้มันกลับเต้นเร็วระรัวราวกับคนที่เพิ่งวิ่งหนีอะไรมา ปากที่เตรียมจะเปิดถามกลับต้องเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงแทน ในขณะที่สมองก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์วันที่อยู่บนรถด้วยกันอติรุจน์จ้องมองท่าทางของคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง วรดาดูตกใจไม่น้อยที่หันมาเห็นเขา แต่กลับเก็บอาการได้ดีมากทีเดียวท้ายที่สุดเธอก็รวบรวมสติกลับมาได้ใหม่และถามเขาออกไป “คุณ หนูตกใจหมดเลย” ไหนป้าก้านบอกว่าเขาไปโคราชไงล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้“ตกใจอะไรขนาดนั้น”รอยยิ้มขำขันบนมุมปากของเขา ทำใจเ

บทที่เจ็ด อัสมา...วรดาสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกคุ้นหู ทุกสรรพสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวพลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายของเธอราวกับถูกสาปให้แข็งทื่อ ความหวาดหวั่นเริ่มแผ่กระจายไปทั่วทุกอณูกลัวคนเป็นป้าจะรู้เหลือเกินว่าเธอกำลังคิดไม่ซื่อกับเจ้านายของตัวเองอยู่“คะ” วรดาขานรับหลังจากรวบรวมสติแล้วหันกลับไปหาเจ้าของเสียงใบหน้าสวยดูหม่นแสงลงไปถนัดตา จนผู้เป็นป้าอย่างกานดารู้ได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากถาม หญิงวัยกลางคนถอนหายใจออกมาอย่างคนคิดไม่ตก“วิว” กานดาหยุดพูดขณะมองเข้าไปในดวงตาหม่นเศร้าของหลานสาว “อะไรที่มันเป็นของเรา ยังไงมันก็คือของของเรา โดยที่ไม่ต้องพยายามให้ตัวเองเหนื่อย แต่อะไรที่มันไม่ใช่ของของเรา ต่อให้เราพยายามสักแค่ไหน มันก็ไม่ใช่อยู่ดีนะลูก มันจะเหนื่อยเปล่า การที่เรารักใครสักคนมันไม่ผิด”หัวใจของหญิงสาววูบโหวง คำพูดของป้ากระแทกเข้ากลางความรู้สึกประหนึ่งคลื่นลูกใหญ่ที่กำลังสาดซัดเข้าหายชายฝั่งวรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอคิดว่าตัดสินใจดีแล้วที่บอกอติรุจน์ออกไปแบบนั้น และที่สำคัญเธอจะได้ตัดใจตั้งแต่ที่ยังไม่รู้สึกอะไรกับเขาไปมากกว่านี้“ป้าไม่อยากเห็นวิวต้องมาเสียใจอีก”

บทที่เก้า หนูไม่อยากเดือดร้อน...“จะรีบไปไหน” อติรุจน์พูดเสียงเข้มกว่าปกติ กัดปากเขาแล้วรีบหนีความผิดว่างั้น?ลำแขนเรียวรีบขืนตัวออกจากการเกาะกุมอย่างรวดเร็วจนหลุดพ้น ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินต่อ เขากลับดึงรั้งเธอให้เข้าไปในอ้อมกอดของเขาแทน“วิว”“…” วรดากัดปากตัวเองเบา ๆ“วิว”“ชะ..ช่วยปล่อยมือด้วยค่ะ” วรดาพูดทั้งพยายามขืนตัวออกอย่างสุดแรง จนสุดท้ายไม่เป็นผลเธอจึงหยุดทำน้ำเสียงติดสั่นเล็กน้อยจากคนตัวเล็ก อีกทั้งยังแผ่วเบาจนอติรุจน์จับสังเกตได้ ถ้าเขาจะปล่อยวรดาไปเลยมันคงไม่ใช่เขา หัวคิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจวรดาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนตัวสั่น แต่สุดท้ายก็ปล่อยโฮออกมาอติรุจน์เลยต้องบีบไหล่มนเบาๆ เพื่อรั้งให้เธอหันกลับมาสบตากัน “ร้องไห้ทำไมครับ?”พออติรุจน์แสดงความรู้สึกเป็นห่วง โดยการยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกให้ มันกลับทำให้หญิงสาวร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมคนตัวเล็กร้องไห้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่าย ๆ เขาเลยตัดสินใจพาเธอเดินออกมาทางประตูด้านหลังห้องครัวแทน ซึ่งวรดาเองก็ยอมเดินตามแรงจูงของเขาออกมาแต่โดยดีถัดออกไปไม่ไกลกัน มีโต๊ะม้าหินอ่อนตั้งอยู่ใต้ต้นมะยม เขาออกแรงจูงแขน