บทที่สิบสอง กินกันไม่ลง...

บทที่สิบสอง กินกันไม่ลง...

จักรยานคันสีชมพูซีดถูกนำออกมาจากโรงจอดรถของบ้านทรงไทย

โดยมีกวินตาเป็นคนปั่นส่วนวรดานั้นเป็นคนนั่งซ้อนท้าย ทิศทางของรถหันหน้าไปทางด้านขวามือของคนปั่น

จุดมุ่งหมายที่สองสาวจะไปคือโรงครัวหรือโรงอาหารของฟาร์มแห่งนี้

หลังจากช่วยกันทำความสะอาดภายในบ้านทรงไทยจนเสร็จแล้ว

“พี่กุ้ง เราช่วยงานที่โรงอาหารเสร็จ พาวิวเข้าไปดูในสวนหน่อยนะ” เธออยากรู้ว่าในสวนมีผลไม้ชนิดไหน ที่พอจะนำมาแปรรูป เป็นส่วนประกอบของอาหารได้บ้าง

“ได้สิ เดี๋ยวไปชวนพี่ก้องไปเป็นเพื่อนด้วย”

“แบบนั้นมันจะไปรบกวนเวลางานพี่ก้องหรือเปล่าคะ”

“ไม่หรอก จะได้รีดนมอีกที ก็ตอนบ่ายสองนู้น”

“อ๋อ” วรดาขานรับคำพลางพยักหน้า เธอรู้เพียงว่าก้องภพเป็นหัวหน้าคนงาน ทางฝั่งที่เป็นโซนของโรงรีดนม แต่ไม่รู้ว่าต้องรีดนมกันตอนไหน

ใช้เวลาไม่นานกวินตาก็ปั่นมาถึงตึกสำนักงาน ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางก่อนจะถึงโรงอาหาร

วรดาอดไม่ได้ที่จะสอดส่ายสายตามองหาใครบางคน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่อยู่ในฟาร์ม แต่เธอก็เลือกที่จะทำแบบนั้นอยู่ดี

“ทำไมมาช้ากันจังเลยสองคนนี้” กานดาพูดขึ้นทันทีที่มองไปเห็นวรดาเดินมา ส่วนลูกสาวเธอนั้นเดินตามหลังเข้ามา

ตัวเธอเองมาเตรียมตัวรอตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน เพื่อจัดเตรียมของไว้ให้พร้อมล่วงหน้า จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตอนที่สองสาวมาถึง ทั้งกลัวว่าจะไม่ทันเวลาพักเที่ยงของพนักงานที่นี่ด้วย

วรดาเดินนำพี่สาวเข้ามาก่อน พร้อมกับเงยหน้าไปมองนาฬิกาแบบดิจิตอล ติดไว้กับผนังอยู่ตรงหน้าเธอพอดิบพอดี เวลาพักเที่ยงของที่นี่คือ 11.30 น. - 13.00 น. แสดงว่ายังเหลือเวลาอีกแค่ สองชั่วโมงกว่าเท่านั้นเอง

วันนี้พวกเธอมาถึงช้ากว่าทุกครั้ง เพราะมัวแต่คุยเล่นกันจนเพลิน ตอนที่ทำความสะอาดบ้าน

“หูย~ แม่ วิวตัวหนักจะตายกว่าจะปั่นมาถึง” กวินตาพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงวรดาพอดี

“ยังไปว่าน้องมันอีก มัวแต่พากันคุยเล่นจนเพลินล่ะสิไม่ว่า”

“เหมือนแม่ไปนั่งฟังเราคุยกันตอนทำความสะอาดเลยเนาะวิว” กวินตาหันมากระซิบกระซาบกับวรดาเพียงแค่สองคน ทว่าเสียงนั้นดังจนไปเข้าหูของคู่สนทนา

“เลิกนินทาแม่เอ็ง แล้วรีบมาช่วยกันเลยเร็ว เดี๋ยวไม่ทัน” กานดาเอี้ยวตัวมาทางด้านหลัง พลางใช้มือที่ยังถือตะหลิวค้างไว้ ยกขึ้นชี้มาทางสองสาว

“วันนี้ยายแกอยู่ในอารมณ์โหด อย่าไปแหย่รังเด็ดขาด” กวินตายังไม่เลิกหันมาคุยเล่นกับน้องสาว ก่อนจะรีบวิ่งหลบสิ่งของบางอย่างที่ลอยมาทางนี้อย่างไว

“ว้าย! วิวหลบ” สองสาวรีบแยกออกไปคนละทิศละทาง ก่อนจะมองตามของสิ่งนั้น ว่ามันจะไปหล่นที่ตรงไหน

แต่แล้วทั้งสามคนก็ต้องตกใจเพราะจุดหมายปลายทางของสิ่งของที่มันไปตกคือ ลอยไปโดนหน้าผากของผู้ชายตัวโตผิวเข้ม จนคนโดนต้องร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ย!! อะไรกันเนี่ยป้าก้าน จะฆ่าจะแกงกันเลยหรือไง เกิดผมตายไปใครจะรับผิดชอบ คนยิ่งหาเมียไม่ได้อยู่”

กรวิชญ์ร้องโอดโอยออกมา ด้วยความรู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ที่เขาบ่นออกมาแบบโอเว่อร์อลังการงานสร้าง เพียงเพราะอยากพูดแหย่แม่ครัวประจำฟาร์มเล่นก็เท่านั้น

“อย่ามาพูดเว่อร์ขนาดนั้น” พูดซะว่าเธอปามีดปาไม้หน้าสามออกไป แค่มะเขือลูกเท่าฝายาหม่องตราลิงถือลูกท้อเอง

“แฮ่ เขาก็พูดหยอกตัวเองไปแบบนั้นเองแหละ” กรวิชญ์เดินเข้าไปหากานดา ก่อนจะส่งลูกมะเขือเจ้าปัญหากลับคืนเจ้าของไป

ทั้งกวินตาและวรดาที่ยืนลุ้นอยู่นาน หันมามองหน้ากัน ก่อนจะพากันขำพรืดออกมา กับคำพูดคำจาของผู้ชายตัวโตผิวเข้ม

“เดี๋ยวจะโดนจริง ๆ ซะหรอกเอ็งนี่” แม่ครัวประจำฟาร์มว่าอย่างคาดโทษ ก่อนจะหันกลับไปสนใจในสิ่งที่ตนเองกำลังทำค้างไว้ต่อ “สองคนนั้นด้วยมาเร็ว ๆ เลย มัวแต่โอ้เอ้อยู่นั่นแหละ”

ประโยคต่อมา เมื่อรู้ตัวว่าหมายถึงตัวเองต่างก็ไม่รอช้าพากันเร่งฝีเท้าเข้าประจำที่อย่างไว

กรวิชญ์คนที่ไม่ได้มีหน้าที่ในครัวแห่งนี้ เพียงแต่เขาเดินมาดู เพราะได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดัง ในตอนที่เขากำลังยืนคุยโทรศัพท์กับเจ้านายอยู่ไม่ไกลจากโรงอาหาร เลยทำทีเดินมาดู หลังจากวางสายเจ้านายไปแล้ว

ทว่ากลับโดนโชคใหญ่ปาเข้าหน้าผากอย่างจัง จนตอนนี้ยังต้องยกมือขึ้นลูบเบา ๆ เพราะยังรู้สึกเจ็บไม่หาย พลางหันไปมองหญิงสาวทั้งสองที่เพิ่งเดินไปเมื่อครู่

ถ้าจะให้เขาบรรยายถึงความสวยของสองคนนี้ บอกเลยว่ากินกันไม่ลงเพราะสวยทั้งคู่

อีกคนดูเรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนขี้อายไปหน่อย ส่วนอีกคนสวยคมดูทะมัดทะแมงมั่นใจ และกล้าแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติ

“อ้าว ๆ มัวเดินยืนน้ำลายยืดอยู่นั่นแหละ มาช่วยยกน้ำให้ป้าหน่อยวิท” แม๊!! แอบมองลูกสาวกับหลานสาวข้า จนตาละห้อยเชียว ไม่ต้องมองให้เสียเวลาหรอก มีคนจองตัวแล้วทั้งนั้น

“ได้ครับผม” ทันทีที่ขานรับกรวิชญ์ก้เดินไปช่วยยกให้เดี๋ยวนั้นเลย จากนั้นจึงขอตัวเพราะไม่อยากกวนเวลาทำงานของสาว ๆ อีกทั้งตัวเองยังมีงานที่ยังไม่ได้สะสางค้างอยู่ด้วย

“วันนี้มีอะไรกินบ้างจ้ะคนสวย”

คนถูกถามมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับจานชามที่เพิ่งยกออกมาตั้งไว้ข้างกับหม้ออาหาร แต่เธอจำเสียงพูดได้ เป็นเสียงเดียวกันกับที่มารับโชคใหญ่เมื่อตอนสายนี่เอง

ผู้คนต่างเริ่มทยอยตามกันเข้ามาแล้วจนโรงอาหารตอนนี้มีที่ว่างอยู่แค่สองโต๊ะเท่านั้น จากที่มีทั้งหมดเกือบยี่สิบโต๊ะ

“ส้มตำ ไก่ทอด แกงเขียวหวานไก่ แล้วก็มีขนมจีนน้ำยาป่าจ้ะ แล้วก็มีของหวานตบท้ายเป็นน้ำลำไยหวาน ๆ ด้วยจ้ะ” เธอตอบพร้อมกับเงยหน้ามองคนถาม

“ว้าว วันนี้พิเศษมากเลยคงจะแซบน่าดู ใช่มั้ยจ้ะ น้องวิวคนสวย”

หญิงสาวตัวเล็กอย่างวรดายิ้มตอบกลับไปอย่างที่ไม่ได้สนใจมองหน้าคนพูดอีก เพราะมัวแต่ทำหน้าที่ของตัวเองอยู่

และไม่ได้รับรู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังยืนมองอย่างไม่สบอารมณ์อยู่ใต้ต้นไม้หน้าโรงอาหารไม่ไกลกัน

ถึงจะอยู่ไกลไม่มากแต่เขาได้ยินทุกคำที่เธอพูดจ้ะพูดจ๋าด้วย ทั้งยังส่งยิ้มมาให้ลูกน้องเขาอีก

“ไอ้วิทย์เลิกหม้อแล้วรีบไปแดกข้าว ก่อนที่มึงจะได้แดกอย่างอื่นแทน” อิทธิพลเดินตามหลังมาสมทบกับเพื่อน ทั้งยังเป็นคู่หูในการทำงาน เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นมือซ้ายและมือขวาให้เจ้านาย

“อะไรของมึงวะ” กรวิชญ์หันมาทางเพื่อนตัวเอง แล้วจึงถามต่อด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ

“เจ้านายมึงไง มึงจะได้แดกอย่างอื่นจากเขาแทน”

 อิทธิพลตอบเพื่อนกลับไป พร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางอติรุจน์ที่ยืนดูอยู่ด้านนอก ด้วยใบหน้าที่บอกบุญไม่รับอยู่ขณะนี้

“เกี่ยวอะไรกับคุณรุจวะ กูยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะเว้ย” เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จะได้แดกอย่างอื่นแทนข้าวอย่างที่ อิทธิพลว่าได้ยังไง

ไอ้วิทมันงงไปหมดแล้วเพื่อน

“ทำไมจะไม่เกี่ยววะ นั่นของนาย มึงไม่มีสิทธิ์” ไอ้เพื่อนโง่นี่ มันยังดูไม่ออกอีกเหรอ เจ้านายตัวเองเป็นเอามากซะขนาดนี้ ไหนจะสายตาที่มองมาทางนี้อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้ออีก

“ฉิบหายแล้วมั้ยวะ ทำไมมึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้ไอ้พล”

“แล้วมึงเดินรอกูที่ไหนครับเพื่อน ไปเลยรีบเอาข้าวแล้วไปนั่งแดกซะ”

อารมณ์ของกรวิชญ์เปลี่ยนไปทันที จากที่อารมณ์ดีสดใส ทว่ากลับต้องมาบูดเป็นตูดลิงเพียงเพราะได้ยินสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน!

อิทธิพลมองตามหลังเพื่อนตัวเองเดินคอตกไปหาที่นั่ง แล้วจึงหันกลับมาเพื่อนสั่งอาหารของตัวเองต่อ

“ของพี่เอาส้มตำกับไก่ทอดพอครับ” รับจานอาหารของตัวเองมาถือเสร็จ จึงหันหลังกลับตามไปนั่งที่โต๊ะกับเพื่อนต่อ

“เล่าเถอะ อย่าให้กูถามซ้ำเลย” สายตาที่ทอดมองออกไปด้านนอก อย่างไม่รู้ทิศรู้ทางทั้งน้ำเสียงแผ่วเบาที่เอ่ยถามคนมาใหม่ โดยไม่ได้หันหน้าไปมองเขาก็รู้ว่ามันคือใคร

อิทธิพลมองอาการของเพื่อนแล้วได้แต่ส่ายหัว อาหารในจานที่ยังไม่ได้ตักขึ้นมากินสักคำแล้วไหนจะสายตาที่ดูเลื่อนลอยนี้อีก “เล่าอะไรของมึง” ไอ้นี่ท่าจะอาการหนัก

“น้องวิวของกู” กรวิชญ์พูดพลางหันหน้ามาทางเพื่อน ริมฝีปากที่เบะออกเล็กน้อย ทำให้คนที่นั่งข้างกันอย่างอิทธิพล ต้องยกมือขึ้นมาเคาะที่หัวเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“เล่นใหญ่อะไรของมึง รีบกินจะได้รีบไปทำงานต่อ” อิทธิพลว่าอย่างไม่สนใจ ก่อนจะหันไปสนใจกับข้าวในจานของตัวเองแทน

“แดกไม่ลงเลยพล”

“ต้องลง ถ้ามึงแดกไม่ลง มึงจะได้แดกอย่างอื่นแทนข้าวและอีกอย่าง ถ้ามึงยังเล่นไม่เลิก เรื่องนี้ถึงหูน้องฟาง ร้านป้าขายข้าวแกงในตลาดแน่นอน”

“เออ! แดกลงก็ได้วะ!!” กรวิชญ์พูดออกมาอย่างหัวเสีย พลางคิดในใจไอ้เพื่อนห่านี่มันรู้ได้ยังไงวะ กูอุตส่าห์กินเงียบ ๆ ของกูแล้วแท้ ๆ

“เออ! ก็แค่นั้น” ไอ้นี่ต้องให้ขู่ มีอย่างที่ไหน ตัวเองมีเมียอยู่แล้ว ยังจะเจ้าชู้ไม่เลือกที่อีก