Lahat ng Kabanata ng ผู้มอบแสงแห่งรัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

บทที่สามสิบเอ็ด ไม่มีแฟนที่แปลว่าโสด...“เดี๋ยว เรา เราจะคุยกันไม่รู้เรื่องนะคะ”สายตาคมหรี่แคบลง ก่อนที่เขาจะลุกออกจากตัวของหญิงสาวไปแต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาใช้มือช่วยดึงอีกคนให้ลุกขึ้นตามกันมา“เราโกรธอะไรพี่อยู่ครับ อย่าโกหกว่าตัวเองไม่ได้โกรธ”ริมฝีปากสวยเม้มจนเป็นเส้นตรง สายตามองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาทางออก“คุณรุจมีแฟนอยู่แล้ว”เธอเลือกพูดความจริงกับอีกคนให้เข้าใจ ครั้งนี้เธอจะไม่หนีอีกแล้ว ไม่ว่าคำตอบของเขาจะเป็นอย่างไรนั้นคือสิ่งที่เธอควรจะยอมรับ ไม่ใช่การโกหกความรู้สึกของตัวเอง หลายครั้งที่เธอเลือกจะหนีหน้าเขา เหตุผลนั้นเพราะกลัวคำตอบที่ตัวเองจะรับไม่ได้ต่างหาก“แฟน?”“...” วรดาพยักหน้ารับ“ใครครับ?” โทนเสียงสุภาพพูดขึ้น เพื่อลดแรงกดดันให้อีกคนผ่อนคลาย“…”กระนั้นก็ยังนั่งเงียบใส่เขา งั้นเอาใหม่รอบนี้เขาต้องได้คำตอบที่ชัดเจนมากกว่านี้“วิว” อติรุจน์นึกไปถึงเหตุการณ์ในคืนวันลอยกระทงกับหญิงสาว “คิดว่าพี่มีแฟนอยู่แล้วใช่มั้ยครับ เลยเลือกที่จะทำแบบนี้”“...”ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุดในเวลานี้ “หรือเราคิดว่าผู้หญิงที่มาหาพี่วันนั้นคือแฟน” เหตุการณ์ในออฟฟิศก่อน

บทที่สามสิบสาม เรื่องของเรา...เช้าวันต่อมาเสียงนกน้อยขับกล่อมเป็นบทเพลงดังขึ้นในตอนเช้าตรู่ เสียงของมันช่วยปลุกให้ร่างบางขยับตัวตื่นขึ้นโดยอัตโนมัติแต่ทว่าพอเธอขยับตัวจะลุกจากที่นอนกลับโดนความเจ็บปวดจู่โจมเล่นงานจนต้องร้องซี๊ดปากออกมาทำให้คนที่กำลังแต่งตัวอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหันมาให้ความสนใจ“ตื่นแล้วเหรอ”ทันทีที่ได้ยินเสียงของอติรุจน์ดังขึ้น ราวกับมีถังน้ำแข็งขนาดใหญ่เทกระจายลงมาบนหัวของเธอวรดารีบหันขวับไปดูตามเสียงที่ดังมา ตัวเธอชาวาบเมื่อมองไปเห็นอติรุจน์กำลังเดินเข้ามาหาเธอตกใจจนรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มันกลับส่งผลให้ร่างกายเธอล้มลงไปกับเตียงนอนอย่างไม่เป็นท่า นั่นยิ่งทำให้เธอลนลานหาผ้าห่มขึ้นมาปกปิดบนร่างกายของตัวเองแน่ชัดแล้วว่าเธออยู่ในสถาพแบบไหน ในสมองเธอกำลังคิดหาเหตุและผลมาหักล้างกันขณะนั้นเองในหัวของเธอกลับมีเหตุการณ์เมื่อคืนไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อนภาพและความรู้สึกอันวาบหวาม นำพาให้เธอต้องหันไปจ้องหน้าเขา ทรงผมที่ยังไม่เซ็ตตัวให้แห้งสนิทดี นั้นยิ่งส่งผลให้เขาดูเหลาหล่อกราวใจขึ้นมาก หนวดเคราที่เริ่มขึ้นมาจางๆบริเวณรอบใต้คางและบนขอบปากนั่นอีก จนเธอต้องเป็นฝ่ายละสายต

บทที่สามสิบห้า ท้อง...ซี๊ดดดด!เผ็ดสะใจอีกุ้งมากโว้ยยยย!หนึ่งอาทิตย์มีเจ็ดวันเธอฟาดส้มตำไปแล้วเก้าวัน กวินตารู้สึกว่าช่วงนี้ร่างกายตัวเองผิดปกติไปจากเดิมมาก กินเก่งขึ้นแถมยังง่วงนอนบ่อย อารมณ์ขึ้นลงบ้างแล้วแต่สถานการณ์ อย่างกับช่วงมีประจำเดือน ผู้หญิงเราจะรู้ตัวว่าช่วงที่ประจำเดือนใกล้จะมา ร่างกายจะอยากกินนู้นกินนี่ กินได้ทั้งวันยิ่งได้กินของที่ตัวเองโปรดยิ่งมีความสุขกับการกินเป็นพิเศษ อย่างเช่นเธอในตอนนี้ส้มตำร้านเด็ดในตลาดสดเจ้าเดิมเจ้าประจำของเธอ วันปกติเธอก็มากินที่ร้านนี้วันเว้นวันบ้าง แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองจะมาที่นี่บ่อยมาก มาบ่อยจนตีสนิทกับแม่ค้าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เผ็ดสะใจมากเลยค่ะเจ้” เอ่ยพูดกับแม่ค้าที่นั่งอยู่ด้วยกิน เวลานี้ร้านใกล้จะปิดลูกค้าที่เคยเนื่องแน่นก็แทบจะไม่มีแล้ว“ไม่ท้องเสียเหรอกุ้ง เจ้เห็นเธอมากินทุกวัน นี่ก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันกลับบ้านไปเธอจะมีอาการแสบท้องหรือเปล่า” คนพูดมองไปที่จานส้มตำรสเด็ดที่ลูกค้าสาวสวยมาสั่งนั่งกินประจำ ตอนที่เธอใกล้จะปิดร้านแบบนี้“โน! ไม่มีเลยค่ะเจ้ มีแต่ความแซ่บที่หนูสัมผัสถึง” อาการที่แม่ค้าส้มตำเจ้าประจำพูดมา เธอไม่มีเลย

บทที่สามสิบเจ็ด อบอุ่น...“ไอ้พล! มึงดู๊ มึงดูพี่มึงงง”กรวิชญ์ชี้มือไปข้างหลังของอิทธิพลอย่างรวดเร็ว เมื่อมองเห็นอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวออกไปจากฟาร์ม ใจของคนเรียกเต้นแรงจนรูจมูกขยายออกกว้าง ราวกับคนกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธจัด มือที่กำลังชี้ให้เพื่อนดูเริ่มสั่นขึ้นเรื่อย ๆอิทธิพลหันหลังไปตามมือของกรวิชญ์ที่กำลังชี้ไป ปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างเข้าใจในอารมณ์ของเพื่อนตัวเอง“เข้ามายังไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ ออกไปอีกแล้ว”กูยังไม่หายเหนื่อยเลย !พี่มึงขับรถพาเมียออกไปข้างนอกอีกแล้วไอ้พล!“เออน่า..มึงก็เข้าใจเจ้านายมึงหน่อย”“เข้าใจบ้าอะไรกูเหนื่อย!”“แล้วจะทำยังไง ลาออกเลยมั้ยล่ะ” อิทธิพลว่าขึ้นมาอย่างใจเย็น ทั้งยังขำเพื่อนตัวเองไปด้วย“ไม่! กูยอมเหนื่อยเพิ่มก็ได้โว้ย!” ไอ้ห่าพลมันก็รู้ว่าเขาไม่กล้า ยังมาบอกให้ลาออกอีกถ้าลาออกแล้วกูจะเอาเงินที่ไหนกินว่ะ!แถวนี้ก็มีแค่ที่นี่ที่เดียวที่เงินดี แถมยังได้อยู่ใกล้บ้านตัวเองด้วย“งั้นก็ไปทำงาน เลิกน้อยใจเจ้านายมึงอย่างกับเป็นเมียเขาอีกคน” ส่ายหัวเมื่อพูดกับเพื่อนจบ เตรียมตัวจะก้าวขาเดินเข้าไปในออฟฟิศต่อ เขาตั้งใจว่าจะเข้าไปเคลียร์งานเอกสารที่ยัง

บทที่สามสิบเก้า สามีที่ดีไม่ควรจะเอาเปรียบภรรยา...มือหนาจับลูกบิดประตูหมุน ก่อนจะผลักบานประตูไม้เข้าไปด้านในและปิดกลับลงไปตามเดิมเท้าแกร่งพาวรดาก้าวไปหยุดยืนที่ปลายเตียงก่อนจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ“มีอะไรเหรอคะ?” หรือเขางอนที่เธอหายไปนาน เธอมองสบตากับเขาที่ยังทำสีหน้าเรียบนิ่งอติรุจน์ก้าวขาเดินต้อนคนตัวเล็กไปอย่างเชื่องช้า จนเข้ามุมของห้องได้จนสำเร็จ ลำแขนแกร่งยกขึ้นขังคนตัวเล็กไว้ทั้งสองข้างสีหน้าของวรดาดูตกใจมากที่โดนเขาไล่ต้อนแบบนี้ ทว่าก็ยังไม่ได้กระโตกกระตากออกมาให้เขาได้เห็น เวลาต่อมาเป็นเขาเสียเองที่อดทนทำหน้าเรียบนิ่งต่อไม่ไหววรดารู้สึกสับสนไปกับอาการของอีกคน เมื่อกี้ยังดูขึงขังจนน่ากลัวอย่างกับยักษ์ ทำไมตอนนี้กลายมาเป็นคนอารมณ์ดีไปแล้ว“ตกลงพี่รุจเป็นอะไรคะ?” หญิงสาวถามออกไปอีกครั้ง เป็นบ้าน่ะสิเธอว่า แต่เธอไม่มีทางพูดออกไปหรอก เธอยังห่วงความปลอดภัยของตัวเองอยู่“อยากโกรธที่เราหายไปนาน พอดวงตาคู่นี้มองกลับมาหาพี่ตาแป๋ว กลับโกรธเราไม่ลง” อติรุจน์ตอบออกไปยิ้มๆ ทั้งยังขำตัวเองในใจ แค่ตาหวานคู่นี้มองมาอย่างคนซื่อ เขากลับโกรธคนตัวเล็กไม่ลง มันกลายเป็นความหมั่นเขี้ยวเข้ามาแทนว