Lahat ng Kabanata ng ผู้มอบแสงแห่งรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่ยี่สิบ เหยื่ออันโอชะ...“มึงยิ้มอะไรวะไอ้ชัย” หนึ่งเอ่ยถามเพื่อนหลังจากที่อีกฝ่ายเปิดประตูรถขึ้นมานั่งแล้ว อย่ามาโกหกเขาว่าไม่ได้ยิ้มเชียวนะ เมื่อกี้เขาเห็นมันยิ้มที่มุมปากอยู่“เปล่า”“โกหก!” หนึ่งเผลอเสียงดังขึ้น จึงรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วหันกลับไปทางด้านหลังของตัวเอง ที่เจ้านายกำลังพักสายตาอยู่ เขารู้ว่าเจ้านายไม่ได้หลับ แค่พักสายตาเท่านั้น “มึงอย่ามาโกหกกู เมื่อกี้มึงยังยิ้มอยู่”“อ๋อ..เปล่า พอดีเจอสาวน่ะ” เขาไม่ได้โกหกเสียหน่อย เขายิ้มก็จริงแต่ตอนที่ขึ้นรถมา ก็ไม่ได้ยิ้มแล้วไง จะมาว่าเขาโกหกได้ยังไงล่ะ เดี๋ยวปัด!เลย ไอ้เพื่อนเวรนี่“ใครวะ?” หนึ่งถามกลับเพื่อนด้วยความสนอกสนใจ“แหม๋..ที่นี่ล่ะหน้าตั้งตาตื่นเชียวนะมึง” ไอ้นี่ พูดถึงสาวหน่อยไม่ได้เลย“เดินเข้าไปในตลาด ทางแผงเจ้ไก่แล้วนู้น” ชัยว่าพร้อมกับชี้มือไปทางข้างหน้าที่พวกเขาได้จอดรถพอดี แผงเจ้ไก่ที่ว่าคือ แผงขายเนื้อหมูสด ที่อยู่ริมขอบทางเข้าตลาดพอดี “ถ้ามองไม่ผิด น่าจะเป็นแฟนของไอ้คุณรุจมัน ส่วนอีกคนน่าจะเป็นลูกของป้าก้าน ที่เคยไปยืมเงินจากเสี่ยอยู่ช่วงหนึ่งเมื่อสองสามปีก่อน”“ใครวะ นึกไม่ออกเลยว่ะ” ก้านไหนวะ เขานึกไม่เห็

บทที่ยี่สิบสอง คิดจะทำอะไร...หญิงสาวเดินตามชายแปลกหน้า มาจนถึงรถตู้คันสีดำ จากนั้นชายหนุ่มจึงเปิดประตูให้เธอขึ้นไปคุยกับใครอีกคนตามลำพังภายในรถมีเพียงผู้ชายตัวสูงผิวขาวมากคนหนึ่ง กำลังนั่งหลับตาเอนหลังไปกับเบาะรถยนต์ด้วยท่าทางสบายลมหายใจถูกพ่นเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเหมือนคนกำลังนอนหลับสนิท“เอ่อ...คุณ...คือคนที่จะคุยกับฉันใช่มั้ยคะ” วรดาเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่ขึ้นมานั่งบนเบาะด้านข้าง เป็นเสี่ยจริงเหรอ ทำไมเขาดูไม่เหมือนเสี่ยเลยล่ะลมหายใจถูกถอนออกมายาวเหยียด ในขณะเดียวกันดวงตาที่ปิดสนิทอยู่ กลับเปิดเปลือกตาขึ้นมามองเธอดวงตาสีน้ำตาลเข้มดุจพญาเหยี่ยว ชั่งมีอนุภาคทำลายร้างเธอมากเสียจริง เพราะตอนที่เขาสบตาเข้ากับเธอ ร่างกายทุกส่วนราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่งดวงตาแบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอชอบหรือว่าอะไรทั้งนั้น แต่เธอกลัวเขาต่างหากผู้ชายอะไรขนาดไม่ได้พูดยังน่ากลัวมากขนาดนี้“เราไปคุยธุระที่อื่นกัน” คเชนทร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง“ตะ..แต่ว่า..” ไหนลูกน้องของเขาบอกว่าจะมาคุยธุระที่รถแค่แปบเดียว“หรือเธอไม่อยากได้ที่คืน”“ค่ะ ตกลง” วรดาตอบโดยไม่คิดอะไรให้มาก เดี๋ยวเธอค่อยส่งข้อความไปบอกพี่สาวก็

บทที่ยี่สิบสี่ พาแมวกลับไปรับโทษ...“คุณรุจ!!”หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ แทนที่เธอจะความรู้สึกกลัว แต่มันกลับตรงกันข้ามอติรุจน์มาทำอะไรที่นี่หรือว่า..เขาพาเดินห้างกับแฟนไวเท่าความคิด วรดาก็พยายามสอดส่ายสายตาไปทางนั้นทีทางนี้ที ผลปรากฏว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่ยืนอยู่จุดนี้ ถ้าไม่นับรวมกับคนอื่นที่เดินกันไปมาเมื่อหญิงสาวแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครที่มากับเขาด้วย จึงเบนสายตาไปทางร่างสูงใหญ่กำยำ เวลานี้แววตาของชายหนุ่มสะท้อนความเย็นชาออกมาจนเธอรู้สึกได้หัวคิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย พลางเอียงใบหน้าสวยไปด้านข้างอติรุจน์ยืนทำหน้าตาถมึงทึง ขากรรไกรบดเข้าหากันแน่น อีกทั้งเสียงหายใจที่เข้าออกฟึดฟัดนั่นอีก บ่งบอกว่าเขากำลังโกรธจัดปฏิกิริยาของคนตัวเล็กตรงหน้า ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของเขา ให้อยากกระชากแขนเรียวลุกเดินตามกันออกไป ถ้าไม่ติดว่าที่นี่มีคนต่างมาใช้เป็นที่พักผ่อนอารมณ์ใจเขาคงทำแบบนั้นไปแล้ว อติรุจน์พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด“อย่าวู่วามนะไอ้น้อง เดี๋ยวแขนเป็นรอยหมด”คเชนทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดล้อเลียน จนอีกคนหันสายมาจ้องตาเขม็ง“ว่างมากเหรอไอ้เฮียเปรต งานการไ

บทที่ยี่สิบหก ดื้อ...ความกังวลฉายขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร “เขาแค่อยากคุยด้วยค่ะ” เธอเลือกบอกเขาแค่นั้น เพราะไม่อยากให้เขารู้เรื่องทั้งหมด ถ้าเกิดอติรุจน์รู้เรื่องนี้อีก เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเธอแน่“คุย?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ รู้จักกันเป็นการส่วนตัวด้วยเหรอ ถึงมีเรื่องต้องไปคุยกัน“ค่ะ” ใบหน้าหวานพยักหน้ารับเล็กน้อย พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดไปให้ลึกที่สุด“รู้จักเขาด้วยเหรอ? ถึงยอมไปกับเขาแบบนั้น แล้วคิดถึงผลที่จะตามมาหรือเปล่า ถ้าเขาพาเราไปขายหรือพาไปข่มขืนล่ะ จะทำยังไง จะหนีทันมั้ย!” น้ำเสียงของชายหนุ่มเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่ออารมณ์โกรธเริ่มก่อตัว อีกทั้งใบหน้าหล่อเหลายังเปลี่ยนตามไปด้วยตามข่าวก็มีให้เห็นเยอะแยะ ทุกวันนี้มันไว้ใจใครได้ที่ไหน ทำไมวรดาไม่รู้จักคิดบ้างความอึดอัดเริ่มคืบคลานเข้ามาทีละนิด เธอเลือกก้มหน้าลงแล้วส่ายหน้าแทนคำตอบส่งไปให้เขาแต่หารู้ไม่ว่าท่าทีแบบนี้มันกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโมโหคนตัวเล็กมากขึ้นกว่าเดิม“ไม่รู้จักแล้วไปกับเขาทำไม?” เขาอยากจับคนตัวเล็กให้หันหน้ามาคุยกันดี ๆแต่เขาก็กลัวว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรที่มันร

บทที่ยี่สิบแปด กลับด้วยกัน...สองสัปดาห์ต่อมาหญิงสาวเจ้าของใบหน้ารูปไข่ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ทว่าเธอกลับรู้สึกไม่ได้สดชื่นแจ่มใสเหมือนอย่างที่ตัวเองได้แสดงให้คนอื่นเห็นเลยผ่านมาตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องวันนั้นเธอพยายามที่จะทำตัวเองให้วุ่นวายอยู่ตลอดทั้งยังพยายามทำตัวเองให้สดใสและไม่พาตัวเองไปเจอหน้าเขาอีกอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ทำไมมันกลับเป็นเธอเสียเองที่มืดมนเหี่ยวเฉาแทนวันนี้ก็เช่นเดียวกันเธอพาตัวเองมายืนอยู่ศาลาริมน้ำ ในสวนผลไม้ของเขาอย่างที่เคยชอบมาตั้งแต่วันนั้นที่เธอค้นพบว่ามันช่วยให้เธอสามารถผ่อนคลายความกังวล ความคิดเล็กคิดน้อยลงไปได้มากเธอก็ไม่รีรอที่จะมาที่นี่แทบทุกวัน ทุกครั้งที่มีเวลาว่างพอจะมาได้ บางครั้งเธอก็ชวนพี่สาวอย่างกวินตามาด้วยวรดายืนรับลมเย็นที่พัดมากระทบผิวเป็นระยะ สายตากวาดมองภาพวิวทิวทัศน์ที่อยู่เบื้องหน้า อย่างไม่อยากละสายตาไปจากไหนเลยสักวินาทีเดียวในขณะเดียวกันเธอยอมรับว่ามันช่วยให้เธอลืมเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมาได้แบบไม่ต้องคิดอะไรมากมายให้ปวดหัวครืด..ครืด“ค่ะ พี่กุ้ง”(อยู่ไหนเนี่ยวิว พี่หาจนทั่วแล้ว)“วิวมาเดินเล่นในสวนค่