All Chapters of Marry Me Instead: Chapter 41 - Chapter 50

THIRD PERSON POVPagdating niya sa ospital, mabilis siyang bumaba ng sasakyan.Ngunit natigilan siya nang makitang diretsong isinugod si Emery sa operating room. Samantalang si Weston naman ay panay ang lakad sa labas ng OR habang halatang hindi mapakali.Mahigpit ang pagkakasukbit ng mga kamay nito sa buhok niya habang paulit-ulit na nagtatanong sa mga nurse.Tahimik lang na nakatayo si Zion sa malayo habang pinagmamasdan ang nangyayari.Dalawang oras din siyang nanatili roon nang hindi umaalis. Sa buong dalawang oras na iyon, hindi niya maipaliwanag kung anong kaba ang naramdaman niya. Hanggang sa wakas, bumukas na ang pinto ng operating room.Agad lumapit si Weston.“Doctor,” mabilis nitong sabi. “Kumusta ang asawa ko?”Tinanggal ng doctor ang face mask nito.“Mrs. Montenegro is stable now.”Nakahinga nang maluwag si Weston. Ngunit agad itong muling nagsalita.“Kumusta naman po ang mga bata?”Tahimik na napakuyom si Zion sa kinatatayuan niya habang hinihintay ang sagot. Hindi niya

EMERYNagising ako dahil sa matamis na amoy ng orange.Bahagya akong napakunot-noo habang dahan-dahang minumulat ang mga mata ko. Ilang segundo pa bago tuluyang luminaw ang paningin ko, at doon ko nakita si Weston na nakatayo malapit sa mesa habang abala sa pagbabalat ng prutas.Natigilan ako.Kailan pa ito naging concern sa akin?Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan. Nakatupi nang bahagya ang sleeves ng polo niya habang maingat nitong binabalatan ang orange at mansanas na para bang sanay siyang gawin iyon.Ngunit alam kong hindi. Dahil buong pagsasama namin, ni minsan hindi niya ako pinagbalatan ng prutas.At nang mapansin niyang gising na ako, agad siyang napalingon.“Gising ka na pala,” mababa niyang sabi bago mabilis na lumapit sa kama ko upang alalayan akong makaupo nang maayos.Tahimik lang akong sumandal sa headboard habang pinagmamasdan siya. Maya-maya, napadako ang tingin ko sa bouquet ng bulaklak na nakalagay sa gilid ng sofa. Binubuo iyon ng pink roses, pink lilies, at lave

EMERYKinabukasan, maaga akong nagising para maghanda sa pag-uwi ko sa mansyon. Tahimik kong inayos ang mga gamit ko habang paminsan-minsan ay napapatingin sa bouquet ng bulaklak sa gilid ng kwarto. Ilang beses ko pa iyong sinulyapan bago ako tuluyang napabuntong-hininga at marahang lumapit dito. Dahan-dahan kong inayos ang bahagyang nalaglag na ribbon ng bouquet saka ko ito maingat na binuhat. Hindi ko alam kung bakit ko pa iyon iniingatan gayong dapat wala naman itong ibig sabihin para sa akin. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang bulaklak, mas lalo lang bumabalik sa isip ko ang alaala ni Zion. Hanggang ngayon, hindi pa rin mawala sa isip ko na siya pala ang nagbigay no’n.Mabilis kong iniwaksi ang isip ko roon nang biglang tumunog ang cellphone ko.Nanlaki nang bahagya ang mata ko nang makita ko ang pangalan ni Benicio sa screen.Agad ko iyong sinagot.“Lo?”“Hija…” mahina ngunit mabigat ang boses niya sa kabilang linya. “Pasensya ka na at hindi na kita nabisita sa ospital, nagpahi

EMERYTahimik kong inayos ang mga gamit ko sa loob ng condo habang paminsan-minsan ay napapatingin ako sa malawak na glass window ng unit. Kita mula roon ang Manila at ang mga sasakyang na-traffic sa daan.Ngunit may naramdaman akong kakaiba. Parang hindi ito iyong klaseng pakiramdam na lumayas ako sa bahay ng asawa ko matapos ang ilang taong paghihirap ko roon. Sa halip, mas mukha akong nagbakasyon lang dito—malayo sa mga Montenegro, malayo sa stress, at higit sa lahat… malayo kay Weston. At habang tumatagal akong nakatayo rito, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kabigat ang mga araw na tiniis ko noon sa mansyon nila. Bahagya akong napabuntong-hininga habang isa-isang inaayos ang mga skincare products ko sa vanity table. Nakakatawa dahil wala man lang akong nararamdamang lungkot sa pag-alis ko sa mansyon kanina.Ngayon mas tahimik na ang paligid. Payapa. Walang nagpaplastikan, walang tensyon, at walang mga matang palaging nakamasid sa bawat kilos ko. Higit sa lahat, wala sina R

THIRD PERSON POVKinabukasan, pagkabukas pa lang ng pinto ng maliit nilang bahay, agad nang sumalubong kay Ravia ang malakas na sampal ng kanyang amang si Carlo Salvador.Pak!Napapikit siya sa lakas no’n habang napahawak agad sa pisngi niya. Halos mawalan siya ng balanse sa pagkakatayo.“Anong kahihiyan ang ginawa mo, Ravia?!” galit na galit na sigaw ng ama niya habang nanginginig ang kamay. “Kaya pala hindi mo kami inimbitahan sa birthday mo dahil nagpapanggap kang mayaman sa harap ng mga tao?! At dinamay mo pa ang Tito Ruben mo at ang kaibigan mong si Benny!”Tahimik lang na umiiyak ang mama niyang si Yolanda sa gilid habang nakaupo sa lumang monoblock chair. Maging ang maliit nilang sala ay tila mas lalong sumikip dahil sa tensyon.Halos magmukhang abandonado na ang bahay nila.May tagas ang kisame nila sa gilid. Pudpod na ang pintura ng dingding ng bahay. Iyong electric fan sa sulok ay maingay na umiikot habang parang anumang oras ay puwedeng tumigil. Sa kusina, ni wala man lang m