Todos os capítulos de Marry Me Instead: Capítulo 51 - Capítulo 60

THIRD PERSON POVNgunit ilang segundo siyang hindi sinagot ni Weston. Tahimik lang itong nakatingin sa unahan hanggang sa biglang naging green ang traffic light. Agad nitong pinaandar muli ang sasakyan, dire-diretso papunta sa condo unit ni Ravia.Buong biyahe, wala nang nagsalita. Tahimik lang si Ravia habang pilit pinipigilan ang pagluha niya. Ngunit habang papalapit sila sa condo, mas lalo lang siyang kinakabahan.Natatakot siya.Dahil sa unang pagkakataon, pakiramdam niya, kaya na talaga siyang bitawan ni Weston anumang oras.Pagdating sa parking area ng condo, agad bumaba si Weston at tahimik na naglakad papunta sa elevator. Sumunod naman si Ravia habang mabigat ang dibdib niya.Tahimik pa rin hanggang sa makapasok sila sa unit.At pagkasara pa lang ng pinto, biglang niyakap ni Ravia si Weston nang mahigpit.“Please…” umiiyak niyang sabi habang nanginginig ang boses niya. “Huwag mo akong iiwan…”Napahigpit ang kapit niya sa damit nito.“Hindi ko na alam kung saan ako pupunta kapa

EMERYTahimik ang buong conference room matapos sabihin ng shareholder na gusto nilang tanggalin si Weston bilang acting CEO ng Armani Group. Ramdam ko ang bigat ng tensyon sa paligid habang isa-isang nakatingin ang lahat sa kanya. Ngunit imbes na mataranta si Weston, bigla lang siyang natawa nang mahina—mapait at tila hindi makapaniwala. Dahan-dahan siyang umupo at sumandal sa upuan niya habang inaayos ang manggas ng suot niyang coat. Kita ko ang pagod sa mukha niya, pero naroon pa rin iyong pamilyar na aura niya bilang isang Montenegro—confident, dominante, at sanay manalo kahit pa nasa alanganin na ang sitwasyon niya. “Interesting,” mababa niyang saad habang marahang tumatango. “So after everything I’ve done for this company… ganito lang pala kadali ninyo akong tanggalin.”Biglang tumahimik ang lahat. Iginala ni Weston ang tingin niya sa conference room habang isa-isang tinitingnan ang mukha ng mga shareholders.“Mr. John,” tawag niya sa matandang lalaki sa kaliwa. “No’ng muntik

EMERYHindi ko namalayang nakarating na pala ako sa Montenegro mansion.Tahimik akong napatingin sa malaking gate habang dahan-dahang pumapasok ang sasakyan sa malawak na driveway. Sa totoo lang, pagod na pagod na ako emotionally matapos ang nangyari sa Armani Group. Hanggang ngayon, hindi pa rin mawala sa isip ko ang ekspresyon ni Weston kanina sa conference room.Parang sigurado na naman siyang mananalo siya laban sa akin.Mahina akong napabuntong-hininga bago marahang sumandal sa upuan.Pagkababa ko ng sasakyan, agad akong sinalubong ng mga kasambahay. Tahimik lang silang yumuko habang naglalakad ako. Ngunit bago pa ako tuluyang makapasok sa loob, biglang bumukas ang pinto ng mansion.“Emery.”Napatingin ako kay Benicio na kasalukuyang nakatayo sa may sala. Nakasuot lang ito ng simpleng dark cardigan habang may hawak na tasa ng tsaa. Ngunit kahit gano’n, halata pa rin ang bigat ng pagod sa mukha nito nitong mga nakaraang araw.“Lo…” mahina kong bati.Bahagyang lumambot ang ekspresy

EMERY“Zion?” mahina kong sambit habang nakatitig lang sa kanya.Napakalapit namin.At kahit malakas ang ulan at umaamoy ang basang semento ng rooftop, mas nangingibabaw pa rin ang pabango niya. Iyong malamig at malinis na amoy na hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang nagpapabilis ng tibok ng puso ko.Napalunok ako bago bahagyang umiwas ng tingin.“Anong ginagawa mo rito?” naguguluhan kong tanong. “Sinusundan mo na naman ba ako?”Hindi agad sumagot si Zion.Sa halip, napatingin muna siya sa metal container sa sahig. Napalingon din ako roon. Mabuti na lang at bago pa bumuhos nang malakas ang ulan, abo na lahat ng sinunog ko. Halo-halong basang abo, sunog na papel, at pira-pirasong litrato na hindi na makilala ang nakita niya.“Wala ka kanina sa unit mo,” mababa niyang sabi. “Hinahanap kita.”Bahagya akong natigilan.“Nabalitaan ko ang nangyari sa Armani Group,” dagdag pa niya.Bigla akong napatingin sa kanya.“Bakit, Zion… nag-aalala ka ba sa akin?” hindi ko napigilang tanungin.Tahi

THIRD PERSON POVNanlamig ang buong katawan ni Emery sa nasaksihan niya. Dahil doon ay nabitawan niya ang mga paper bags na hawak niya.Agad na napalingon ang ilang tao sa kanya, pero hindi niya iyon napansin.Biglang nagsimulang bumalik sa isip niya ang lahat. Kung paanong sobrang kalmado nina Doc Hidalgo at Nurse Joy noong nakausap niya ito sa phone no’ng nakaraan. Kung paanong parang wala silang takot o kaba kahit galit na galit si Zion no’ng panahong iyon.Unti-unting nanlaki ang mga mata ni Emery.“Don’t tell me…” mahina niyang bulong.Kung tama ang hinala niyang baka alam na ni Zion ang tungkol sa nawawala nitong sperm?Kaya bang bigla itong lumipat sa katabing unit niya?Kaya bang sobrang baba ng renta niya?Kaya bang may mga welcome gifts siya pag-move in niya sa condo?Natigilan si Emery habang mabilis na tumitibok ang dibdib niya.Dagli-dagli niyang pinulot ang mga paper bags bago mabilis na lumabas ng restaurant. Halos hindi na niya maramdaman ang pagod habang dere-deretso s