All Chapters of Marry Me Instead: Chapter 21 - Chapter 30

EMERYPUMASOK ako sa loob ng kotse ni Spencer nang hindi na nagdadalawang-isip. Halos madulas pa ang kamay ko sa pagbukas ng pinto sa pagmamadali. Hindi ko na inintindi kung saan ako uupo, wala nang mahalaga sa mga sandaling iyon kundi ang makasunod ako. Tumabi ako kay Zion sa passenger’s seat. At nang makita ko siya nang mas malapitan, parang may kung anong sumikip sa dibdib ko—isang bigat na halos hindi ko kayang dalhin. Parang unti-unting nilalamon ang kulay ng balat niya habang may mga pantal na nagsisimulang kumalat mula sa leeg niya pababa sa collar ng suot niya. Kita ko kung paanong bawat segundo ay nadaragdagan iyon, parang may apoy na gumagapang sa balat niya. Halata rin ang pamamaga sa bahagi ng labi niya. At ang ang mas nakakatakot, hirap na hirap na siyang huminga. Mabigat at putol-putol iyon. Na para bang pilit niyang kinukuha ang bawat paghinga niya. At sa bawat tunog ng paghinto at pagpipilit niyang huminga, parang ako rin ang nasasakal. Dahan-dahan kong hinawakan

EMERYMay kung anong sumikip sa dibdib ko—isang halo ng pagod, galit, at sakit na pilit kong tinatago buong araw. Ramdam ko iyon sa bawat paghinga ko, parang may mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maalis. Gusto kong sumagot. Gusto kong magsalita. Gusto kong ilabas lahat ng nasa isip ko, pero sa totoo lang, wala na akong lakas para sa kanya.Kaya dumiretso na lang ako ng lakad, nilampasan siya na parang wala akong narinig. Pinilit kong huwag siyang tingnan, pinilit kong huwag pansinin ang presensya niya. Pero bago pa ako tuluyang makalayo, muli siyang nagsalita.“Mukhang busy ka ngayong araw… at hindi mo man lang ako napagsilbihan.”Napahinto ako.Mas lalo akong napakuyom ang kamay ko hanggang sa maramdaman ko ang sakit sa palad ko, pero hindi ko iyon binitawan. Mas pinili kong damhin ang sakit na iyon kaysa ang sakit na nararamdaman ko sa dibdib ko.“Emery… hindi ka naman ganiyan…”Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob ko dahil tama siya.At iyon ang ma

EMERY“Successfully deleted na po ang evidence trail, kahit sa cloud data ng ospital wala narin,” wika ni Doc Hidalgo, ngunit may bakas ang malungkot na boses nito sa linya.“Hanggang kailan kami dito, Ma’am Emery? Gusto ko nang bumalik sa Pinas,” naiiyak na sabi pa nito. Samantala, narinig ko naman ang sinabi ni Nurse Joy na nasa tabi lang ni Doc Hidalgo. “Ayoko na dito sa India, gusto ko nang umuwi. Doc Hidalgo, please magmakaawa ka kay Ma’am Emery.”Bago pa magsalita ang doktor ay nagsalita ako. “Sa tingin mo, paano paparusahan ni Zion ang mga taong nangahas na lokohin siya? Yung ginawa niyo Doc Hidalgo ay sapat para makulong kayo. O baka naman gusto niyong ubusin ang natitirang oras niyo sa kulungan?”“Mas maganda dyan, kahit papaano malaya kayong makapagtago d’yan.”Huminga ako nang malalim. “Kapag humupa na ang lahat, hindi naman imposibleng makabalik kayo. Papalitan natin ang pangalan ninyo, tutulungan ko kayong magkaroon ng bagong identity at lumipat sa ibang lugar para ma

EMERYDiretso akong nagpunta sa butik ng isa sa mga pinakasikat na designers sa Manila—si Paolo Villareal. Kilala siya sa paggawa ng mga couture gowns ng mga artista, socialites, at mga asawa ng pulitiko. At higit sa lahat, isa rin siya sa mga matagal ko nang kakilala.Halos limang taon na rin simula nang huli akong makatapak sa boutique niya.Pagpasok ko pa lang, agad akong sinalubong ng malamig na hangin ng air-conditioning at amoy ng mamahaling tela at pabango. Napapalibutan ang buong boutique ng malalaking salamin, crystal chandeliers, at mga mannequin na suot ang iba’t ibang gown na parang diretso sa runway ng Paris Fashion Week.May isang lalaking nakatalikod habang may inaayos na sketch sa counter.Nang lingunin niya ako, agad siyang napasigaw.“Oh my goodness!” halos mapasapo siya sa dibdib niya. “Is this Emery Roise Armani?!”Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.“Hello, Paolo.”Halos tumakbo siya palapit sa akin saka ako niyakap.“Five years! Five freaking years!” rekl

EMERYHalos thirty minutes din ang biyahe bago tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng isa sa mga pinaka-eksklusibong luxury car dealerships sa Makati.Mula sa labas pa lang, halata nang pangmayaman ang lugar. Mataas ang glass walls, may makikinang na ilaw, at mga sports cars na naka-display sa loob na tila mga mamahaling obra sa isang museum.Huminga ako nang malalim bago bumaba ng sasakyan.Pagkapasok ko sa showroom, agad akong sinalubong ng malamig na hangin at amoy ng bagong leather interiors. Kumikinang ang sahig habang nakahanay sa paligid ang iba’t ibang luxury cars—Lamborghini, Porsche, McLaren, Ferrari.“Good afternoon, Ma’am Emery,” magalang na bati ng isang lalaking naka-gray suit. Halatang kilala niya ako dahil dito kami bumili ng sasakyan ni dad noon. “Welcome back.”Bahagya akong tumango.“I want to see your latest sports cars.”Agad nagliwanag ang mukha ng dealer.“Of course, Ma’am. Right this way.”Dinala niya ako sa gitna ng showroom habang isa-isang ipinapakita ang