All Chapters of Marry Me Instead: Chapter 61 - Chapter 70

EMERYKararating ko lang sa condo unit. Hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ang kondisyon na gusto ni Zion. Aba’t mas malala pa siya kina Weston at Ravia—para gawin niya akong parang breeding machine!Ibinagsak ko ang sarili ko sa malambot kong sofa at huminga nang malalim. Nilagay ko ang mga dala kong paper bags sa center table.Malalim akong napaisip. Noon, gusto niyang ipalaglag ang embryo nang malaman niyang may kumuha sa sperm niya… pero ngayon, nang malaman niyang ako ang nakakuha… gusto niya akong magpakasal sa kaniya?Maya-maya, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko namamalayang napapangiti na pala ako.“Teka, Emery…” wika ko nang napalitan iyon ng seryosong mukha.Agad kong sinampal-sampal sa katawan ko ang hawak kong folder. Bigla na lang kasi uminit ang pakiramdam ko. “Ano bang nangyayari sa’yo? Gusto mo na ngayon si Zion?!”Napatindig ako at dumiretso sa ref para kumuha ng malamig na tubig. Nang matapos kong isalin sa baso, agad kong nilagok iyon.Pinaypayan ko a

EMERYKinabukasan, maaga akong nagising. Hindi dahil nakatulog ako nang maayos. Sa totoo lang, halos buong gabi akong paikot-ikot sa kama, paulit-ulit na iniisip ang lahat ng nangyari—si Zion, ang proposal niya, ang mga regalo niya, at ang paraan ng pagpasok niya sa buhay ko na para bang may karapatan siyang ayusin ang lahat. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis o matuwa. Pero isang bagay ang malinaw sa akin.Ayokong magkaroon ng utang na loob sa kaniya.Kaya ngayon, nakatayo ako sa gitna ng sala habang nakatitig sa mga box na puno ng lahat ng welcome gifts na ipinadala niya. Maternity dresses, skincare, vitamins, imported food, at kung anu-ano pang mamahaling bagay na hindi ko naman hiningi.Isa-isa kong inayos ang mga iyon sa malaking box.“Grabe ka talaga, Zion…” bulong ko habang inilalagay ang isang folded dress sa loob. “Akala mo ba madadala mo ako sa ganito?”Napabuga ako ng hangin at napahawak sa bewang ko. Hindi ako dapat matuwa. Hindi ako dapat ma-touch. Regalo lang ’to.

THIRD PERSON POVSa loob ng private jet, tahimik na nakaupo si Zion habang nakatingin sa maliit na bintana. Unti-unti nang lumalayo ang lupa sa ibaba. Papunta sana siya sa US para sa isang mahalagang meeting, pero wala roon ang isip niya. Nasa Pilipinas pa rin. Nasa condo ni Emery. Nasa mukha nitong pilit lumalaban sa kanya. Napabuga siya ng hangin at ipinikit sandali ang mga mata. Hindi tinanggap ni Emery ang offer niya. Hindi rin nito tinanggap ang kasal na inaalok niya. At kahit ilang beses niyang sabihin sa sarili na expected na iyon, hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng bigat sa dibdib. Hindi siya sanay na tinatanggihan nito, pero mas hindi siya sanay na nag-aalala nang ganito. Babalik siya. Iyon ang nasa isip niya.Pagkatapos ng meeting sa US, babalik siya agad ng Pinas. Kakausapin niya ulit si Emery. Kahit magalit pa ito. Kahit itulak siya palayo. Kahit sabihin nitong hindi siya kailangan.Dahil kahit anong tanggi ni Emery, alam ni Zion na nasa panganib ito, at mga anak

THIRD PERSON POV“Sabihin niyo muna kung nasaan ako,” mariing sabi ni Emery.Malamig na ngumiti ang mayordoma.“Hindi mo kailangang malaman.”Ipinatong ng mga kasambahay sa kama ang mga damit na dala nila. Napatingin si Emery sa mga iyon. Isang eleganteng cream-colored dress, malambot ang tela at halatang mamahalin. May kasama pa itong sandals, underwear, at isang manipis na robe. Lahat ay maayos na nakatupi at mukhang bagong bili.Hindi simpleng bihag ang tingin nila sa kanya, pero hindi rin siya bisita. Mas lalo siyang kinabahan, ramdam ang bigat sa dibdib niya habang pinagmamasdan ang mga mata ng mga tao sa paligid.“Maghanda ka,” sabi ng mayordoma. “Babalikan ka namin.”Pagkasabi niyon, tumalikod na ang mayordoma kasama ang mga kasambahay. Narinig ni Emery ang malakas na pagsara ng pinto, kasunod ang tunog ng susi—trinangkahan siya sa loob ng kuwarto.Ilang segundo siyang nakatayo sa gitna ng kuwarto, nakatitig lang sa pinto.Pagkatapos, bigla siyang kumilos. Mabilis siyang lumapi

THIRD PERSON POVHindi agad sumagot si Francis. Kinuha muna nito ang table napkin sa kandungan niya at maingat na ipinatong sa gilid ng plato. Pagkatapos, sumandal siya sa upuan at tinitigan si Emery.“I didn’t want it to be this way,” sabi niya.Napatawa nang mahina si Emery. Walang saya iyon at saka seryoso niyang tiningnan ang lalaki. “Really? May gentle version ba ang kidnapping?”“Kung pumayag ka sanang makipag-usap, hindi na sana umabot dito.”“Hindi ako nakikipag-usap sa taong nag-utos na pumasok sa sasakyan ko at takpan ako ng panyo.”Saglit na natahimik si Francis.Pagkatapos, ngumiti siya nang bahagya.“Still the same Emery.”Naningkit ang mata niya. “Stop acting like we’re close.”“We knew each other in high school.”“Exactly. High school. Hindi ibig sabihin may karapatan kang kidnapin ako ngayon.”Hindi nawala ang ngiti sa labi ni Francis, pero mas naging seryoso ang mga mata niya.“I need you, Emery.”Napahinto siya.Hindi niya gusto ang paraan ng pagkakasabi nito.“Para