Todos os capítulos de Marry Me Instead: Capítulo 71 - Capítulo 80

THIRD PERSON POV“Pero, Boss…” mahinang sabi ni Francis. “Mga bata iyon. Wala silang kinalaman dito. Kaya ko naman silang palakihin. Kapag napakasalan ko si Emery, pwede kong palabasing akin sila.”Mas lalong nanlamig ang katawan ni Emery.Palabasing kanya?Napakuyom ang mga kamay niya kahit nanginginig na ang mga daliri niya.Malamig na tiningnan ng lalaking may peklat si Francis.“Tandaan mo, dugo ng Del Fierro ang dinadala ni Emery,” madiin nitong sabi. “Ayokong magkaroon pa sila ng tagapagmana.”Hindi makahinga si Emery. Alam nila. Alam nilang kay Zion ang kambal. At dahil dugo sila ng Del Fierro, gusto nilang mawala ang mga anak niya.“M-Masusunod po, Boss,” mahinang sagot ni Francis.Dahan-dahang umatras ang lalaking may peklat at inayos ang cuff ng kanyang suit. “Gawin mo ngayong gabi. Hindi na tayo pwedeng maghintay.”Pagkasabi niyon, tumalikod ito at lumabas ng kuwarto.Naiwan si Francis na nakatayo sa gitna ng silid. Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Parang may bumabagabag

THIRD PERSON POVMuling umikot ang chopper sa itaas. Lumakas ang hangin sa paligid. Nagliparan ang buhangin at dahon habang dahan-dahang bumababa ang isang rope ladder mula rito.Napaatras si Emery nang bahagya habang pinoprotektahan ang tiyan niya gamit ang isang kamay.“Emery!” muling sigaw ni Zion.Maya-maya, nakita niyang bumaba si Zion mula sa chopper. Nakahawak siya sa rope ladder habang may baril sa isang kamay. Malamig ang mukha nito, pero kitang-kita sa mga mata niya ang matinding pag-aalala.“Hold on!” sigaw ni Zion.Mas lalong nanginig ang labi ni Emery. Hindi niya alam kung matutuwa siya o maiiyak. Pero nang makita niya si Zion na bumababa para sa kanya, biglang kumirot ang dibdib niya. Dumating ito, nahanap siya.Pero bago pa siya makalapit sa rope ladder, may sumigaw mula sa likod.“Nandiyan siya!”Napalingon si Emery at nakita ang ilang tauhan ni Francis na tumatakbo papunta sa direksyon niya.Nanlaki ang mga mata niya.“Zion!” sigaw niya.Agad na bumaba pa si Zion at t

EMERYBigla akong nakaramdam ng takot, dahil kung kayang patahimikin ng lalaking iyon si Francis, ibig sabihin mas malakas siya kaysa inaakala namin.Mas nakakatakot pa roon, nakatakas ang taong nag-utos na saktan ako at ng mga anak ko. Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa isip ko ang itsura niya.Akala ko kapag nakalabas na ako sa islang iyon, makahihinga na ako nang maluwag. Pero bakit parang kinakabahan pa rin ako?Huminga ako nang malalim. Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin sa malayo. Kanina lang, inilipat na si Zion mula ICU papunta sa VIP suite. Mas maayos na raw ang lagay niya, at tinanggal na rin ang suwero sa kamay niya, pero may benda pa rin sa bandang dibdib niya at halata pa rin sa mukha niya ang panghihina.Pero kahit ganoon, siya pa rin ang mas kalmado sa aming dalawa. “Emery.”Napakurap ako nang marinig ang boses ni Zion.Napatingin ako sa kanya. Nakahiga siya sa kama, nakasandal sa headboard, suot ang hospital gown, pero kahit may sakit, hind

EMERY Nagpunta ako kanina sa nurse station para kunin ang ilang gamit ko. Sinilip ko na rin ang kuwarto ko, at totoo ngang may naka-occupy na roon. Napabuga ako ng hangin habang hawak ang maliit kong bag. Gusto kong maniwala na coincidence lang iyon, pero kilala ko na si Zion kahit papaano. Sa mukha pa lang niya kanina, alam kong may kinalaman siya roon. Habang pabalik ako sa VIP suite niya, bigla akong nakaramdam ng kaba. Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. Siguro dahil hindi ako sanay na may kasama sa iisang kuwarto. Kahit noong kasama ko pa si Weston, hindi naman kami naging ganito. Oo, may pangalan kaming mag-asawa sa harap ng ibang tao, pero ang totoo, ang layo-layo namin sa isa’t isa. Madalas wala siya. Madalas mag-isa ako. Madalas, kahit nasa iisang bahay kami, parang hindi kami magkakilala. Pero ngayon? Si Zion. Ang ex ko ang kasama ko mamayang gabi. Paano ako matutulog sa iisang kuwarto kasama siya? Paano ako kikilos nang normal kung ba

EMERYParang tumigil ang paligid ko. Wala akong narinig kundi ang mabilis na tibok ng puso ko. Wala akong naramdaman kundi ang init ng hininga niya, ang bigat ng presensya niya, at ang paraan ng marahan niyang paghalik sa akin na parang pinipigilan pa rin niya ang sarili niya.Hindi ko namalayang sinabayan ko na ang halik niya.Naramdaman kong saglit na tumigil si Zion, na para bang siya mismo ay nagulat sa ginawa ko. Pero pagkatapos noon, mas dumiin ang halik niya. Napahawak ako sa damit niya. Dahan-dahang dumulas ang kamay ni Zion mula sa gilid ng mukha ko pababa sa balikat ko. Maingat ang bawat galaw niya, pero ramdam ko ang init ng palad niya kahit sa ibabaw ng hospital gown ko. Maya-maya, napunta ang kamay niya sa bewang ko kaya bahagya akong napasinghap. Doon ko naramdaman na parang nauubusan na ako ng lakas.Hindi ko rin napigilan ang kamay ko. Dahan-dahan kong hinawakan ang gilid ng kabilang dibdib niyang walang sugat. Pero ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso niya