ตอนที่ 11:เงาหลอนในซอยเปลี่ยว

"แกน่ะจัดการกันเอง เลิศมันเข้านอกออกในที่นั่นจนรู้ทางหนีทีไล่หมดแล้ว ทั้งรูปเป้าหมาย ทั้งที่อยู่ก็อยู่ในมือแกหมด จะต้องให้ไปชี้เป้าบ้าบออะไรอีก!"

เขานิ่งไปอึดใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะย้ำคำขาด

"จำไว้... ต่อจากนี้พวกแกจัดการกันเอง อย่าให้เรื่องลามมาถึงตัวฉันเด็ดขาด ส่วนเรื่องเงิน... ฉันจ่ายไม่อั้นถ้างานนี้สะอาดพอ"

มัดยิ้มรับด้วยความพอใจใน 'ความใจป้ำ' ของอีกฝ่าย เขารู้ดีว่าเหยื่อรายนี้ไม่ใช่แค่มีแค้น แต่ยังมีกำลังจ่ายหนักพอที่จะทำให้เขายอมเสี่ยง

"ได้ ได้ นายไม่ต้องห่วง"

"งั้นฉันกลับละ"

ค่ำคืนแห่งการเจรจาสิ้นสุดลงด้วยผลประโยชน์ที่ลงตัว แม้หลังจากที่ 'เลิศ ลุ่มเจ้าพระยา' เดินออกไปส่งชายลึกลับคนนั้นแล้วกลับมานั่งดื่มต่อ เขายังคงยืนกรานเสียงแข็งว่าไม่เคยรู้จักมักจี่กับผู้จ้างวานคนนี้มาก่อน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ 'มัด สัมซี' จะต้องเก็บมาใส่ใจ ในถิ่นที่ไร้มือกฎหมายกล้าย่างกรายเข้ามาสบตาเขาเช่นนี้ ใครจะเป็นคนสั่งตายจึงไม่สำคัญเท่ากับเม็ดเงินจำนวนมหาศาลที่คุ้มค่าความเสี่ยง

"เฮ้... มัด งานนี้ข้าขอห้าสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมนะโว้ย"

เลิศร้องทวงส่วนแบ่งอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ แต่มัดกลับสวนกลับด้วยน้ำเสียงคุกคามจนบรรยากาศบนโต๊ะเย็นเยียบลงทันที

"มึงกล้ายื่นหน้ามาขอถึงครึ่งเชียวเรอะ..." มัดแค่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

"ทั้งที่กูเป็นคนลงมือแบกรับความเสี่ยงทั้งหมด ส่วนมึง..."

เขากระดกวิสกี้รวดเดียวลงคอจนหมดแก้ว ก่อนจะหันมาจ้องหน้าเลิศด้วยสายตาคมกริบ

"มึงมันก็แค่ตัวกลางที่แนะไอ้หมอนั่นมาให้กูรู้จัก... หน้าที่มึงมีแค่นั้น อย่ามาทำตัวเป็นหุ้นส่วนชีวิตกูหน่อยเลย!"

“แสดงว่ามึงจะไม่ให้กูนำทางเข้าบางกอกเพื่อชี้เป้าหรือไง” เลิศถามพลางสังเกตท่าที

“เรื่องนั้นกูขอคิดดูก่อน” มัดตอบอย่างใจเย็น “กูอยากเห็นรูปถ่ายใบนี้ในที่สว่างให้ชัดกว่านี้ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะวางแผนยังไง”

“ถ้าอย่างนั้น... เจ็ดสิบห้าต่อยี่สิบห้าก็แล้วกัน”

 เลิศเสนอส่วนแบ่งใหม่ที่ยอมถอยลงมาหนึ่งก้าว

“แบบนี้ค่อยฟังเข้าหูหน่อย” มัดพยักหน้ารับช้า ๆ “แต่เงินจำนวนนี้... ต้องรวมค่าชี้เป้าด้วยนะ”

“เฮ้ย! ความเค็มของมึงนี่มันไม่ใช่ย่อยเลยนะมัด” เลิศสบถพลางแสยะยิ้มเยาะ

 “กูก็ต้องมีค่ากินค่าอยู่ ค่าเดินทางไปชี้เป้ามันไม่ใช่เรื่องง่ายนะโว้ย”

“มันไม่มีอะไรง่ายหรอกไอ้เลิศ” มัดกดเสียงเข้ม แววตาเริ่มฉายความสงสัย “กูยังติดใจอยู่ว่า ไอ้หน้าจืดนั่นมันแค้นสุดขีดถึงขนาดกล้าบุกมาหามือปืนด้วยตัวเอง หรือจริง ๆ มันเป็นแค่หน้าม้าที่มีคนชักใยอยู่เบื้องหลังกันแน่”

“กูไม่รู้ และไม่สนใจด้วย” เลิศยักไหล่ “ถ้ามันเอาเงินงวดแรกมาวางตามนัดได้ก็จบ”

“มึงแน่ใจนะว่ามันไม่ใช่สายตำรวจ...” มัดจ้องตาเพื่อนร่วมโต๊ะเขม็ง

“ไม่หรอก กูดูอยู่” เลิศตอบอย่างมั่นใจ “ถ้ามันดูแปลก ๆ ไอ้พวกหน้าปากซอยคงส่งสัญญาณบอกกูแล้ว มันไม่มีทางหลุดเข้ามาหามึงในร้านนี้ได้หรอก”

มัดนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

 “ถ้ามันทำเองโดยไม่มีคนหนุนหลังจริง... กูว่าไอ้นี่ก็บ้าดีเดือดใช้ได้”

“แล้วมึงจะลงมือเมื่อไหร่” เลิศถามถึงแผนการ

“รอให้เงินก้อนแรกถึงมือก่อน ระหว่างนี้กูจะหาสายสืบดูลาดเลาให้แน่ใจ”

มัดมองหน้าเลิศนิ่งอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะตัดสินใจ

 “เอาอย่างนี้... กูให้มึงตามที่ขอครั้งแรกก็ได้ แต่กูจะดึงมึงเข้าร่วมทีมด้วย มึงต้องหาสายของมึงที่บางกอกส่งรายละเอียดเรื่องเป้าหมายมาให้กู”

“กูบอกแล้วไงว่าไม่รวมชี้เป้า” เลิศยังคงยืนกรานคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เออ ๆ... เรื่องนั้นกูขอคิดดูก่อนแล้วกัน”

ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือไปกับการร่ำสุราและวิพากษ์วิจารณ์แผนการฆ่าจนดึกดื่น เมื่อขวดเหล้าว่างเปล่า ความมืดมิดและกลิ่นอายของการสังหารก็เริ่มปกคลุม ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันกลับที่พัก ทิ้งไว้เพียงแผนการลอบสังหารที่เริ่มก่อตัวขึ้นในเงามืด

มัดเริ่มโงนเงน ร่างกายหนาหนักแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มสำแดงเดชพุ่งพล่านไปทั่วกระแสเลือด เขาก้าวเดินโซซัดโซเซเข้าไปในซอยแคบที่คดเคี้ยวและมืดมิด ทว่าแม้สติจะพร่าเลือนด้วยความ 'เมา' แต่สัญชาตญาณระแวดระวังภัยของเสือร้ายที่ฝังรากลึกมานานก็ทำงานฉับพลัน มันเตือนเขาว่า... มีใครบางคนกำลังสะกดรอยตามมาข้างหลัง

มัดพยายามเอื้อมมือไปคลำหาความอุ่นใจที่ขอบเอวกางเกง ทว่ามีเพียงความว่างเปล่า เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีดพกคู่กายถูกทิ้งไว้ที่บ้านสะวันนา และเขายังไม่ได้มันคืนมา

เสียงฝีเท้าจากทางด้านหลังเริ่มกระชั้นชิด บีบเข้าหาตัวมัดจนแทบจะอยู่ใน 'ระยะเผาขน' มัดตัดสินใจในเสี้ยววินาที หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าพร้อมเหวี่ยงหมัดอันหนักหน่วงที่อัดแน่นด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวเข้าใส่เป้าหมายทันที!

พลั่ก!

หมัดนั้นเข้าเป้าที่ปลายคางของชายนิรนามอย่างจัง ส่งร่างผอมเกร็งนั้นกระเด็นหวือลงไปนอนคลุกฝุ่นอยู่กับพื้น มัดตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปซ้ำตามนิสัยนักเลงเก่า แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักด้วยความแปลกใจ เมื่อพบว่าคนที่ตามเขามากลับสิ้นฤทธิ์ลงอย่างง่ายดายเกินคาด

ชายนิรนามพยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทาให้ลุกขึ้นเท่าที่จะมีแรงเหลือ แล้วตะเกียกตะกายไปพิงกำแพงอาคารเก่าที่ผุพัง มันยื่นมือผอมแห้งออกมาโบกไปมาเป็นเชิงยอมจำนน แต่ความระแวงทำให้มัดไม่ปรานี เขาถลาเข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา แล้วกระแทกแผ่นหลังเล็กๆ นั้นกับฝาไม้เก่าอย่างแรงจนเสียงดังสนั่น ก่อนจะคำรามถามด้วยน้ำเสียงกร้าวที่สร่างเมาไปถนัดตา

"มึงเป็นใคร! ตามกูมาทำไม!"

กุญแจสำคัญ ที่จะเดินเรื่องต่อคือ: ชายนิรนามคนนี้คือใคร?

สายสืบ ของไอ้เศรษฐีอริยะที่รู้ตัวล่วงหน้า

เด็กส่งสาร จากผู้จ้างวานที่ลืมบอกรายละเอียดสำคัญ

โจรกระจอก ที่เห็นมัดเมาเลยคิดจะเข้ามาตบทรัพย์

"มึงคิดจะปล้นกูละสิท่า!" มัดเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาประดุจเสือร้ายที่กำลังขย้ำเหยื่อ

"มะ...ไม่! ไม่ใช่!"

ชายร่างเล็กร้องปฏิเสธระล่ำระลัก เสียงนั้นขาดหายไปเป็นช่วง ๆ เพราะลำคอถูกมือหนาบีบเค้นจนแทบจะหายใจไม่ออก

"งั้นสงสัยกูต้องฆ่ามึงทิ้งเสียดีกว่ามั้ง...!" มัดข่มขวัญพลางถมึงตาใส่

"มึงไม่รู้หรือไงว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร!"

มัดเพิ่มแรงบีบที่ลำคออย่างอำมหิต กดน้ำหนักลงไปจนร่างเล็กนั้นดิ้นพราดด้วยความทรมาน ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำจากการขาดอากาศหายใจ

"อย่า... อย่าฆ่าฉัน! ฉันเองพี่... ชันชี... ชันชีไงละ!"

 ร่างที่ถูกตรึงพยายามเค้นชื่อตัวเองออกมาสุดเสียงเพื่อรักษาชีวิต

"ชันชี..."

มัดทวนชื่อนั้นช้า ๆ อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แรงบีบที่คอเริ่มคลายลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

 "ชันชี หม่องเหลี่ยว น่ะรึ?"

เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางความมืดสลัวที่ปกคลุมซอยแคบ มัดเพ่งมองใบหน้าที่อาบไปด้วยฝุ่นและน้ำตาของคนตรงหน้า ขณะที่ฝ่ายนั้นยังคงสั่นสะท้านและพยายามอ้อนวอนขอชีวิตอย่างน่าเวทนา

มัดค่อยๆ ผ่อนแรงที่บีบลำคอของชายลึกลับลง แต่ยังไม่ยอมคลายมือออกเสียทีเดียว แววตาที่ขุ่นมัวด้วยฤทธิ์สุราเพ่งมองใบหน้าอีกฝ่ายให้แน่ชัดว่านี่คือลูกน้องเก่าจริงหรือไม่ เพราะ 'ชันชี' หายสาบสูญไปนานเสียจนเขานึกว่ามันไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว

"กูคิดว่ากระดูกมึงคงผุอยู่แถวป่าลึกสักแห่งไปแล้ว" มัดเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

ชันชีรีบยกมือลูบรอยช้ำที่ต้นคอพลางสูดหายใจเข้าปอดอย่างหิวกระหายทันทีที่เป็นอิสระ

 "ฉันมาตามหาพี่... มีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย" ชันชีบอกเสียงแหบพร่า

มัดไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นเท่าไรนัก เขาเพียงแต่ยักไหล่แล้วหันหลังเดินตรงไปยังที่พัก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามถึงเรื่องราวในอดีต

 "มึงหายหัวไปไหนมาตั้งหลายปี กูคิดว่ามึงกับเพื่อนกะเหรี่ยงถูกฆ่าล้างโคตรในป่าลึกนั่นไปแล้วเสียอีก"

ชันชีก้าวตามลูกพี่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"พวกเราเข้าไปในป่านรกนั่นจริง ๆ พี่... แต่หม่องแชถูกไอ้พวกโหดนั่นถลกหนังหัวจนตาย ส่วนฉันก็หนีซมซานแทบเอาตัวไม่รอด"

คำบอกเล่าที่สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวทำให้มัดต้องหยุดกึก เขาเหลียวมองฝ่าความมืดเพื่อจับจ้องสีหน้าของรุ่นน้องให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

 "แต่มึงก็ยังหนังเหนียวนี่หว่า รอดกลับมาได้"

"มันเกือบจะไม่รอดจริง ๆ พี่ ตอนหนีข้ามฝั่งมาฉันถูกทหารไทยจับได้ โชคร้ายที่ต้องติดคุกอยู่ในเมืองหลงอยู่นานหลายปี พอพ้นโทษก็ถูกส่งตัวไปยังฐานทัพที่ฉันไม่เคยรู้จัก..."

ชันชีก้มหน้าลง แววตาเต็มไปด้วยความลับที่ยังไม่ได้บอก

“กูเคยเตือนมึงแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าการคิดไปปล้นทองพวกบ้าดีเดือดนั่นมันเป็นความคิดที่โง่เง่าที่สุด”

ชันชีนิ่งเงียบกริบ คำเตือนของมัดยังคงหลอกหลอนเขามาตลอดทาง และในวินาทีนี้ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะโต้เถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรีที่แหลกสลายไปพร้อมกับชีวิตเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ลูกน้องคนสนิทจึงทำได้เพียงเดินตามหลังลูกพี่ไปเงียบๆ จนถึงอาคารไม้เก่าคร่ำคร่าซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ริมหนองน้ำกว้างใหญ่ทางด้านหลัง

ลมเย็นพัดโชยมาจากทิวเขาอีกลูก ช่วยเจือจางกลิ่นสาบสางของความเสื่อมโทรมไปได้ชั่วขณะ พื้นที่แถบนี้แยกตัวออกมาจากความพลุกพล่านของตัวเมืองเบื้องหน้าอย่างชัดเจน ใครจะเชื่อว่าลึกเข้ามาไม่กี่ก้าวจากความเจริญ จะพบกับแหล่งเสื่อมโทรมที่เงียบเชียบผิดปกติเช่นนี้

มัดหลงรักที่นี่... ไม่ใช่เพราะความสบาย แต่เป็นเพราะมันคือจุดยุทธศาสตร์ที่ยอดเยี่ยมสำหรับการหนีภัย มีคอกม้าตั้งอยู่ใกล้ๆ และมีแหล่งน้ำพอให้ประทังชีวิตในยามฉุกเฉิน และที่สำคัญที่สุด เขาไว้ใจเจ้าของอาคารไม้หลังนี้—