ตอนที่ 12 "งาสวรรค์... เมืองแห่งคำลวง"

‘จันทร์จวง’ แม่ม่ายสาวผู้ทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ หล่อนไม่ใช่เพียงเจ้าของคอกม้า แต่ยังเป็นผู้กว้างขวางที่มีหูตาอยู่แทบทุกหัวระแหงของ ‘งาสวรรค์’ แห่งดอยช้างเผือก ด้วยการเปิดห้องหับราคาถูกให้คนยากจนและเหล่านักแสวงโชคได้พักพิง ทำให้หล่อนเข้าถึงเครือข่ายข้อมูลจากคนทุกระดับชั้น ตั้งแต่กรรมกรไปจนถึงผู้มีอิทธิพล

สำหรับมัด... จันทร์จวงคือแหล่งข่าวชั้นเลิศและที่พักพิงชั้นดี ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างเขากับหล่อนนั้นมีค่าเหนือกว่าเงินตรา เพียงแค่เขารู้จักบริหารเสน่ห์และเอาใจหล่อนให้ถูกจังหวะ ข้อมูลความเคลื่อนไหวสำคัญๆ ก็จะไหลเข้าหูเขาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าในยามที่มัดไร้อารมณ์หรือหมางเมิน หล่อนก็พร้อมจะปิดปากเงียบและตัดขาดสายข่าวเอาเสียดื้อๆ

ในครั้งนี้มัดมีแผนการใหญ่ เขาตั้งใจจะใช้ข่าวลวงบอกกับจันทร์จวงว่าตนเพิ่งกลับมาจาก ‘ภูสวรรค์’ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องกำชับให้ ‘ไอ้เลิศ’ ปิดปากให้สนิท อย่าให้แผนการรับงานสังหารครั้งนี้หลุดลอดออกไปถึงหูใครได้

มัดยังคงเลือกที่นี่เป็นรังลับ เพราะชัยภูมิที่ได้เปรียบ ทั้งทางหนีทีไล่ที่รวดเร็ว ม้าฝีเท้าดีที่พร้อมควบหนีได้ทันที และแหล่งน้ำประทังชีวิตในยามฉุกเฉิน ซึ่งล้วนเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เขาอยู่รอดมาได้ในโลกสีเทาใบนี้

มัด ลัมซี เดินคลำทางท่ามกลางความสลัวเข้าไปในอาคารไม้ที่มืดทึบ ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องพักส่วนตัว เขาจุดเทียนไขดวงหนึ่งขึ้นมา แสงสีส้มริบหรี่ช่วยให้ชันชีพอจะมองสำรวจไปรอบห้องได้ถนัดตา

ภายในห้องมีเครื่องเรือนตกแต่งไว้พร้อมสรรพ ทั้งเก้าอี้ไม้สนสีซีด ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ และเตียงนอนที่มีผ้านวมปูทิ้งไว้ ทว่าเฟอร์นิเจอร์เหล่านั้นกลับไม่สามารถปกปิดความทรุดโทรมและความหมักหมมจากสายตาของชันชีได้เลย แม้แต่โต๊ะเครื่องแป้งที่ควรจะใช้สอยได้ ก็เต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะจับตัวเป็นคราบหนา ถัดไปเป็นห้องน้ำขนาดเล็กซึ่งชันชีแทบไม่ต้องเสียเวลาเดินไปสำรวจ เขาก็เดาได้ทันทีว่าสภาพภายในคงจะดูไม่จืดพอๆ กัน

"มึงนั่งลงซะทีสิวะ!" มัดตวาดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ยืนสำรวจ

"ห้องของพี่ก็น่าอยู่พอใช้นะ..." ชันชีฉีกยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะแกล้งหยอดคำถามหยั่งเชิง

"สงสัยแม่ม่ายจันทร์จวงคงจะยังมีเสน่ห์ล้นเหลือ พี่ถึงไม่ยอมทิ้งความสะดวกสบายที่นี่ไปไหนเสียที"

"ผู้หญิงคนนั้น... มันก็มีค่าแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ"

ลูกพี่ตอบเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบจ้องมองผ่านแสงเทียน

"ตอนนี้กูมีเป้าหมายใหม่... ที่ทั้งดีและเด็ดกว่าอีหม่ายนั่นหลายเท่านัก"

ชันชีเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ พลางลอบคิดในใจว่า ‘เป้าหมายใหม่’ ของลูกพี่คงต้องเหนือชั้นกว่าจันทร์จวงหลายสิบเท่าแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคนอย่างมัดคงไม่เอ่ยปากราวกับอยากจะหนีไปให้พ้นจากอ้อมกอดของแม่ม่ายทรงเสน่ห์คนนี้

“ชันชี... มึงถูกขังอยู่ในคุกเมืองหลวงตั้งนาน เป็นยังไงบ้างวะ”

ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว มัดถอดเสื้อที่เปื้อนฝุ่นออกพลางเอ่ยถามโดยไม่ได้หันไปมอง เขาไม่ได้ถามเพราะความสงสาร เพราะตัวเขาเองก็เข้าออกคุกจนเป็นบ้านหลังที่สอง แต่สิ่งที่มัดกำลังสังเกตคือความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับคนตรงหน้า

“ติดคุกจะเอาอะไรล่ะพี่...” ชันชีถอนหายใจยาวอย่างคนเซ็งโลก

ใบหน้าที่หยาบกร้านดูร่วงโรยเกินอายุจริง เส้นผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิงแข็งกระด้างเพราะตรากตรำแดดมาอย่างหนัก ดวงตาซึมลึกไร้ชีวิตชีวาและแฝงไว้ด้วยความลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด “อย่าให้พูดถึงเรื่องข้างในนั่นเลยพี่ ถ้าเลือกได้... ใครก็อยากอยู่นอกกรงทั้งนั้นแหละ”

อันที่จริงชันชีไม่ใช่คนรูปร่างใหญ่โตอะไร แต่ในยามนี้เขากลับดูผอมแห้งและตัวเล็กลงไปอีกเมื่อต้องนั่งอยู่ต่อหน้าชายร่างหนาอย่างมัด

มัดรินเหล้าลงแก้วพลางยื่นให้ลูกน้องเก่า

 “กูเดาว่าตอนนี้มึงคงต้องการเงินกับที่ซุกหัวนอนสักพักล่ะสิ?”

มันเป็นเรื่องปกติที่โจรระดับลูกพี่อย่างมัดจะรู้ใจคนใต้บังคับบัญชา เขาเคยจุนเจือพวกโจรกระจอกมานับไม่ถ้วน และคงไม่แปลกอะไรหากครั้งนี้เขาคิดจะหยิบยื่นโอกาสให้ลูกน้องที่รอดตายกลับมาคนนี้อีกครั้ง

มัดมองดูลูกน้องผู้ภักดีที่เคยติดตามกันมาตลอดด้วยสายตาที่อ่อนลง

"มึงจะพักที่นี่นานเท่าไหร่ก็ได้ตามใจมึง กูยังมีที่พักอีกแห่งที่สบายกว่านี้ ส่วนเรื่องเงิน..." มัดหยุดระบายลมหายใจสั้นๆ เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเปิดเผยดีหรือไม่ แต่ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะพูดให้คนเก่าแก่ได้ฟัง "มึงโผล่มาตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน กูเองก็กำลังต้องการคนมาช่วยงานอยู่พอดี"

"งานอะไรหรือลูกพี่?" ชันชีถามด้วยความสงสัย

"งานไม่ยากเท่าไหร่หรอก... กูเพิ่งรับงานก้อนโตมา ถ้าสำเร็จกูจะแบ่งให้มึงได้ลืมตาอ้าปากบ้าง"

ริมฝีปากที่แห้งผากของชันชีขยับยิ้ม ดวงตาที่เคยหม่นแสงกลับเป็นประกายด้วยความหวัง ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า...

"ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็จะแบ่งขุมทรัพย์ปู่โสมให้พี่ด้วยเหมือนกัน!"

ประโยคนั้นทำให้ 'ลูกพี่' ถึงกับตาพองวูบด้วยความโลภที่พุ่งพล่าน ทว่าความรู้สึกนั้นก็ร่วงหล่นลงทันควัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าชันชีเพิ่งพ้นคุกออกมาในสภาพซมซาน แล้วมันจะมีปัญญาเอาสมบัติพัสถานที่ไหนมาแบ่งให้เขาได้

"มึงเพ้อเจ้ออะไรของมึงวะไอ้ชันชี!"

"ที่ฉันพูดน่ะเรื่องจริงนะลูกพี่!" น้ำเสียงและท่าทางของชันชียืนยันอย่างหนักแน่น สีหน้าที่จริงจังเกินกว่าจะเป็นเรื่องโกหกทำให้มัดต้องเอ่ยถามกลั้วเสียงหัวเราะเยาะหยัน

“ถ้างั้นมึงก็ลองเล่าเรื่องขุมทรัพย์บ้าบอนั่นให้กูฟังหน่อยซิ”

ชันชีแทบจะถลาเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างเตียงที่มัดนั่งอยู่ มันเริ่มพรั่งพรูเรื่องราวทั้งหมดออกมาจากปากแห้งกรังนั่นอย่างไม่ลดละ รวมถึงความลับเรื่อง ‘ทอง’ ที่มันเก็บงำไว้เพียงคนเดียว

มัด สัมซี จิบเหล้าพลางใช้ความคิดอย่างเงียบเชียบ จิตใจเขาว้าวุ่นอยู่กับแผนการใหม่... มันน่าจะมีทางดึงตัว ‘แม่จิ้งจอกสาว’ อย่าง สะวันนา ภูมิสวรรค์ เข้ามาเป็นกุญแจไขประตูขุมทรัพย์นี้ได้ โดยที่เขาไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อยเปล่า

“ตอนนี้มึงยังไม่แน่ใจใช่ไหม... ว่าแผนที่ขุมทรัพย์นั่นอยู่กับใคร ยกเว้นกำไลทองที่อยู่กับแม่สาวสะวันนา” มัดถามด้วยเสียงลุ่มลึก แววตาครุ่นคิดหนัก

“ฉันคิดว่าอย่างนั้นพี่... แผนที่นั่นอาจจะอยู่กับไอ้นายราชันหรือราขันอะไรนั่น พี่เคยได้ยินชื่อนี้บ้างไหม?”

มัดไม่ตอบในทันที เขาคว้าขวดเหล้าขึ้นมารินเติมลงแก้วให้ตัวเองและลูกน้องคนละนิด ก่อนจะยกขึ้นจิบแล้วเอ่ยตอบ “มันอาจจะเป็นพวกคนกรุงที่เข้ามาสร้างฐานอำนาจที่นี่ พอได้ทุกอย่างที่ต้องการ... มันก็อพยพออกไป”

“แล้วอย่างนี้เราจะไปสืบเสาะหาตัวมันได้ยังไงล่ะพี่?” ชันชีถามด้วยความกังวล

“กูว่า... มันไม่ยากเกินความสามารถกูที่จะตามหาที่อยู่ของมัน”

“แล้วผู้หญิงที่ชื่อสะวันนาล่ะลูกพี่?”

มัดกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า

“กูรู้ว่า สะวันนา ภูมิสวรรค์ อยู่ที่ไหน!”

“หือ! จริงเหรอพี่!”

ชันชีอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งในบารมีของลูกพี่