“ข้ามีเหตุผลหรือไม่ ให้ยาในมือเป็นคำตอบ ดีไหม?” ฝ่ามือเล็กยื่นตรงหน้า ในอุ้งมือนางมียาลูกกลอนสีดำอำพันทำเอาเซี่ยเฉิงตาลุกวาบ สีหน้าเผยความสงสัย ตัวยาเช่นนี้ คล้ายยาที่เขาต้องได้รับทุกสิบวันมิใช่หรือไร?ยังไม่ทันถาม ได้ยินนางถามก่อน ด้วยน้ำเสียงขุ่นเข้ม “ท่านป่วยหนัก จึงเป็นเหตุผลต้องมอบตราพยัคฆ์ให้บุตรสาว นับเป็นเหตุผลที่พอฟังได้ ทว่า ท่านป่วยด้วยเหตุใด โรคร้ายอันใด มีอาการเช่นไร ไหนเล่ามาสิ!”เซี่ยเฉิงอึ้ง ยังไม่ทันประมวลคำถาม ตรึกตรองถ้วนถี่เพิ่งคิดในใจจะตอกหน้าคืนว่า ‘เจ้ามิใช่หมอประจำจวนโหวมีสิทธิ์อันใดมิทราบ’ กลับเห็นยาเม็ดนั้นถูกฝ่ามือกำแล้วเก็บกลับไป“เจ้า” ผิงอันโหวผู้ยิ่งใหญ่ได้แต่อ้ำอึ้งมิอาจพูดคำใด“เอาเถอะ” หลินซิงเยียนเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าค่อยๆ เล่าแผนการทุกอย่างให้ข้าฟังโดยละเอียดยามเดินทางไปช่วยองค์ชายสี่ก็ย่อมได้ ขอเพียงองค์ชายสี่ปลอดภัย ข้าจะมอบยาถอนพิษเม็ดใหญ่กว่านี้ให้”“ยาเม็ดใหญ่กว่านี้ ม่ะ หมายความว่าอย่างไร?” เซี่ยเฉิงเริ่มเห็นความหวังบางประการหลินซิงเยียนยิ้ม “ถอนรากถอนโคนพิษร้ายหมดจด ไม่ต้องถูกคนชั่วใช้เป็นเครื่องมืออีกอย่างไรล่ะ”เซี่ยเฉิงพลันม
閱讀更多
