ครั้นเห็นพี่สาวขมวดคิ้วนิ่วหน้าทำท่าครุ่นคิดปานนั้น หลินจิ้นเหยียนที่มองออกจึงกล่าวเสียงเศร้า “หากพี่รองออกมาไม่ได้ก็เป็นไรขอรับ ข้าหลับกลางวันมากหน่อยก็ดี เวลาจะได้เดินเร็วขึ้นหน่อย”หลินซิงเยียนเคาะหน้าผากเล็กเบาๆ อย่างหมั่นไส้“เด็กโง่ ข้ากำลังคิดว่าหากมอบป้ายหยกของตำหนักให้เจ้าเอาไว้พกพาเพื่อเข้าไปหาข้าโดยสะดวกแล้ว ยังต้องส่งองครักษ์คอยคุ้มกันเจ้าตอนเดินทางมาหาข้ากี่คนต่างหาก”“หา...” หลินจิ้นเหยียนตาโต “ข้าจะได้เข้าวังหรือ”หญิงสาวพยักหน้ายิ้ม “ข้าอาจออกมาไม่ได้ทุกวัน แต่เจ้าเข้าไปหาข้าได้ทุกวันเลยนะ”“เย้! พี่รองใจดีที่สุดเลย”เด็กชายให้รู้สึกลิงโลดยิ่งนัก จึงกระโดดโลดเต้นจนเตียงหักดังโครม“...”เจ้าหมูน้อยตัวอ้วน แรงเยอะจริงเชียว...ทุกวันหลังจากนั้นยามเช้าตรู่ สตรีผู้หนึ่งยืนส่งสามีอย่างอารมณ์ดียิ่งยวด“ท่านตั้งใจทำงานไม่ต้องห่วงทางนี้ ข้าผู้เป็นภรรยาจะดูแลตำหนักแห่งนี้แทนเจ้าของเช่นท่านอย่างดียิ่งเจ้าค่ะ” หลินซิงเยียนเอ่ยกับเจิ้งจื่อหมิงเสียงอ่อนเสียงหวานชายหนุ่มถามยิ้มๆ “นัดหมายบุรุษอื่นทำเรื่องซุกซนก็บอกมาเถอะ”คนเป็นภรรยาย่นจมูก “รู้ทันตลอด”เมื่อขออนุญาตและยืนส่งสามีผู้เ
閱讀更多
