All Chapters of เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Chapter 71 - Chapter 80

ชายหนุ่มกล่าววาจาคล้ายปลอบประโลมอย่างใจดี พลางล้วงยาลูกกลอนออกมาจากแขนเสื้อตัวเอง“แต่ยาตัวนี้ต่างหาก ที่มีผลกับท่านได้ในระยะยาว” กล่าวพลางยื่นมือข้างหนึ่งง้างปากเซี่ยเฉิงเอาไว้แล้วยัดยาลูกกลอนเข้าไป ปิดปาก รอจนแน่ใจว่ายาเม็ดถูกกลืนลงคอเซี่ยเฉิงทำได้เพียงเบิกตามองอย่างไร้หนทางต่อต้าน คนสนิทก็ยืนเฝ้าต้นทางอีกด้าน เขาไม่มีแรงพอจะเรียกขานครั้นโจวเฟิงปล่อยมือ เซี่ยเฉิงจึงโก่งคอไอโคลกอย่างเอาเป็นเอาตาย แน่นอนว่ายาไม่อาจออกมาจากลำคอได้อีก และตัวเขาเองก็ไร้เรี่ยวแรงเกินไปบัดซบ!คนหนึ่งทำได้เพียงด่าทอในใจ โมโหจนเลือดลมสับสนสูบฉีดอย่างรุนแรง ทว่ากลับไม่เป็นผลกับอีกคนโจวเฟิงยังคงแย้มยิ้ม“ข้าไม่กล้าพอจะออกหน้ารับผิดต่อพระพักตร์จริงแต่ท่านโหวบอกว่าข้าไร้อำนาจสั่งการ เห็นทีข้อนี้อาจไม่ใช่” ชายหนุ่มล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมืออย่างใจเย็นพลางเอ่ย “ยาเม็ดที่ท่านโหวกินเข้าไปเมื่อครู่ เป็นยาพิษคล้ายแมลงกู่ ท่านคงพอรู้ฤทธิ์เดชกระมัง แต่หากไม่รู้ข้าจะช่วยบอกให้ พิษนี้จะทำให้อวัยวะภายในของท่านจะทำงานช้าลงและค่อยๆ เน่าเปื่อยทุกสิบวัน ท่านต้องมาขอรับยาแก้พิษจากข้าทุกคราที่อาการกำเริบ จึง

จวนสกุลหลินแม้ข่าวออกไปเช่นนั้น แต่คนของจวนหลินรู้ดี หลินเล่อเจินตัวจริงไม่มีทางเป็นผู้รู้วรยุทธ และยิ่งไม่มีทางก่อเรื่องทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้เดิมทีเหอรั่วซีสงสัยตัวตนของคุณหนูหลินอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งมั่นใจ นางจึงเดินทางมาพบนายท่านใหญ่ผู้เป็นสามีถึงในห้องหนังสือ“ท่านพี่...”กระแสเสียงอ่อนหวานของฮูหยินคนปัจจุบัน สามารถเรียกโสตประสาทรับรู้ให้หลินหานเจ๋อต้องเงยหน้าจากกองตำราขึ้นมองสตรีงดงามผู้มาเยือนอย่างฉงน“มาหาข้าถึงที่นี่ เจ้ามีเรื่องใด?”หลินหานเจ๋อต้องยอมรับว่าหัวใจยังคงเต้นแรง เมื่อมองหน้าเหอรั่วซี เขาสับสนทุกครั้งที่ได้เห็นนาง นั่นจึงทำให้เขาต้องเก็บตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือ ทั้งยังต้องเลือกไปค้างแรมกับอนุคนอื่น ไม่เคยร่วมหอกับเหอรั่วซีตั้งแต่ทะเลาะเบาะแว้งกับอดีตฮูหยินอันเป็นที่รักเรื่องแอบมีสัมพันธ์ลับกับถานเจียซิน กระทั่งหย่าร้างและแต่งงานใหม่กับคนงามตรงหน้าที่มีรูปโฉมโนมพรรณเหมือนกับอดีตฮูหยินทุกประการ เขาไม่เคยมีความสุขเลยชายวัยกลางคนยังคงจ้องมองฮูหยินของตนไม่วางตา “รีบร้อนมาพบข้า คงเป็นเรื่องของบุตรสาวกระมัง”เขาพอคาดเดาได้ลางๆ ที่แท้ดรุณีน้อยที่เห็

ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศชวนอึดอัด หลินซิงเยียนยังคงเงียบงัน“เอาล่ะ เจ้ารีบไป” หลินหานเจ๋อออกคำสั่งชัดเจน “คู่หมั้นขององค์ชายสี่ต้องเป็นหลินเล่อเจินเท่านั้น”ให้เจิ้งจื่อหมิงหมั้นกับพี่สาวหรือ?หลินซิงเยียนขมวดคิ้วเครียดนางไม่แน่ใจว่ากำลังรู้สึกเช่นไร หึงหวงเจิ้งจื่อหมิงหรือห่วงใยพี่สาวมากกว่า แต่ที่แน่ๆ นางไม่อยากให้พี่สาวกลับมาแล้วต้องทนกับคนเมืองหลวง อยู่ในกรงขังไร้อิสระหญิงสาวตัดสินใจ นางลุกขึ้นกล่าวชัดถ้อยชัดคำ “ห่วงแค่อำนาจบารมี เคยห่วงความรู้สึกของพี่ใหญ่หรือไม่ แล้วความรู้สึกของข้าเล่า ข้าไม่มีทางไปตามพี่ใหญ่กลับมา หากพวกท่านกลัวอาญาฐานหลอกลวงเบื้องสูง เกรงแค่ว่าตระกูลจะเดือดร้อน ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกลูกเลยสักคนแบบนี้ ข้าไปถอนหมั้นก็สิ้นเรื่องแล้ว”หลินซิงเยียนกล่าวจบก็หุนหันออกจากเรือนไป ปล่อยให้หลินหานเจ๋อมองตามอย่างตะลึงอึ้งงันเพื่อมิให้ทุกคนในตระกูลต้องเดือดร้อนในภายหน้า ยิ่งไม่ให้พี่สาวต้องถูกเรียกตัวกลับมาหลินซิงเยียนจึงตัดสินใจหญิงสาวรู้ดี หากต้องการพบเจิ้งจื่อหมิง ต้องไปที่ใด ไม่นานจึงมาปรากฎกายที่ค่ายทหารตะวันตกของเมืองหลวงเจิ้งจื่อหมิงกำลังสั่งการงานสำค

รุ่งอรุณมาเยือนอีกคราพาให้จวนหลินสว่างไสว แสงแดดยามเช้าที่อ่อนจางละมุนละไม ทอดส่องไกล กระทั่งเข้ามาถึงห้องนอนชั้นในของเรือนหลักผู้นำสกุล“ท่านพี่...”น้ำเสียงอ่อนหวานเรียกขานแบบกระซิบชิดริมหู ทำเอาหลินหานเจ๋อให้รู้สึกเหมือนภูผาพังทลาย ท้ายที่สุด เขาก็มิอาจต้านทานเสน่ห์ยั่วยวนของเหอรั่วซีได้ไหวนางเหมือนอดีตฮูหยินของเขามากเกินไปเมื่อคืนเพราะเสียงเช่นนี้ยามที่นางมาปรึกษาปัญหา เขาจึงดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน แล้วเราสองก็พากันเข้าเขตแดนอันหอมหวานด้วยกันตลอดทั้งคืน“เจ้าเรียกข้าแบบนี้ กำลังล่อลวงข้าอีกกระมัง”เหอรั่วซีสะเทิ้นอาย ไม่คิดไม่ฝันว่าการเข้ามาปรึกษาเรื่องของหลินซิงเยียนจะกลายเป็นจบลงที่เตียงนอนเสียได้ เขาดูดกลืนนางทั้งคืน หวานชื่นดื่มด่ำปานนั้น นางยังจะกล้าล่อลวงอันใด“ข้าอยากให้ท่านออกคำสั่งจริงจังกว่านี้เจ้าค่ะ อย่างไรเสีย ต้องส่งตัวหลินซิงเยียนกลับไป๋ซานและดึงตัวหลินเล่อเจินกลับมาให้ได้ เรื่องถอนหมั้นไม่ควรเกิดขึ้น เพียงแต่ใครจะได้แต่งกับองค์ชายสี่ต่างหากจึงสำคัญที่สุด”หลินหานเจ๋อพยักหน้า “ข้าเห็นด้วยกับเจ้าทุกอย่าง เอาไว้ข้าจะจัดการบุตรสาวคนรองให้เข้มงวดกว่านี้แน่

พร่ำบ่นในใจพลางเดินเข้ามาหาบุตรสาวของตนถึงห้องส่วนตัวชั้นใน ทว่าเมื่อได้เห็น กัวรั่วหลานพลันตกใจยิ่งหลินซิงเยียนกำลังแช่น้ำยาบางอย่างอยู่ในถังไม้!“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร ป่วยหนักหรือถูกยาพิษ กระทั่งต้องถึงขั้นแช่น้ำยาทั้งตัวเช่นนี้”“ข้าไม่ได้ป่วยไม่ได้ถูกพิษแค่บำรุงผิวพรรณเจ้าค่ะ” หญิงสาวที่นั่งหลับตาในถังไม้ค่อยๆ ปรือตามองอย่างตกใจ “ท่านแม่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”กัวรั่วหลานถอนหายใจ “แล้วไปเถิด” ว่าเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงด้านข้างโต๊ะเครื่องหอม “แม่ก็ใช้วิชาตัวเบาลอบเข้ามาน่ะสิ” นางหยิบน้ำมันบำรุงผิวมาพินิจอย่างสนใจ “ไม่คิดว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่ไม่นานจะรักรูปโฉมขึ้นมากปานนี้ คงเพราะมีคู่หมั้นเป็นถึงองค์ชายสี่ผู้นั้นกระมัง? มิน่าเล่า เจ้าถึงยอมหมั้น หาไม่ ใครจะบังคับเจ้าได้”ได้ยินคำมารดา หลินซิงเยียนพลันเบ้หน้า ท่านแม่อย่าตอกย้ำเจ้าค่ะจังหวะนั้น เสียงของเสี่ยวอิงพลันแว่วเข้ามาจากทางหน้าประตูห้อง “คุณหนู ตำหนักเหลียนเฟยส่งเทียบเชิญร่วมดื่มน้ำชาชมบุปผายามบ่ายเจ้าค่ะ”หลินซิงเยียนพลันมองหน้ามารดา สายตาโฉบเฉี่ยวเผยความหวาดหวั่นไม่มั่นใจชัดเจน กัวรั่วหลานขมวดคิ้ว มองบ