《เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย)》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

เหลียนเฟยเองก็ยิ้มแย้มเฉิดฉันเช่นกัน ผายมืออย่างอ่อนโยนเปี่ยมไมตรี “ไม่ต้องมากพิธี ข้าคิดว่าดีเหลือเกิน เชิญนั่งลงก่อน” ว่าพลางหันมาสั่งนางกำนัลคนสนิทเสียงนุ่ม “ซ่งกูกู ปรนนิบัติรินชา”“เพคะ พระสนม”สตรีสูงศักดิ์ยังคงแย้มยิ้มละมุนละไมน้ำเสียงน่าฟัง “เช้านี้เพิ่งได้รับพระราชทานชาบรรณาการมาพอดี หวังว่าแม่นางกัวจะชอบ”“เป็นวาสนาของหม่อมฉันแล้วเพคะ” กัวรั่วหลานเดินมานั่งลงตรงข้ามกับพระสนมเหลียนเฟยบัดนี้ หลินซิงเยียนคล้ายกลายร่างเป็นหนูตัวเล็กจ้อย นางทำความเคารพเจ้าของตำหนักเสร็จก็คอยเดินตามต้อยๆ อยู่ด้านหลังมารดา ประหนึ่งกุลสตรีในห้องหอที่แท้จริง มิได้ปั้นเสริมเติมแต่งหรือพยายามทำเฉกแรกเริ่ม นางไม่ได้นั่ง เพียงยืนเยื้องด้านหลังมารดาอย่างสงบเสงี่ยมหลังจากดื่มชาผ่อนคลายครู่หนึ่ง เหลียนเฟยจึงเอ่ย “ยามนี้มีแค่พวกเรา แม่นางน้อยเพียงหนึ่งเดียวภายในห้อง ไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวตนอีกแล้วกระมัง?”ภายในห้องรับรองยามนี้มีเพียงสี่คนคือเหลียนเฟย กัวรั่วหลาน หลินซิงเยียน และซ่งกูกูแม่นางน้อยหนึ่งเดียวที่ว่าย่อมเป็นหลินซิงเยียน นางรีบคุกเข่ากล่าวแนะนำตัวเสียงอ่อนอย่างยอมรับผิด ไม่คิดบิดเบื

กระนั้น สกุลหลินกลับตกอยู่ในบรรยากาศอึมครึมเพียงไม่นาน เนื่องจากต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับคุณหนูคนรองนามหลินซิงเยียนกลับจวนที่หน้าประตูจวนหลิน รถม้าคันหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาแล้วจอดนิ่งสตรีนางน้อยผู้มาใหม่เผยโฉมในอาภรณ์สีแดงสดใส ประดุจดั่งดวงตะวันฉายแสง ร้อนแรงปานนั้นเยื้องจากหน้าประตูมีนายท่านใหญ่หลินหานเจ๋อกับฮูหยินคนปัจจุบันเหอรั่วซีนำสาวใช้มารอรับด้วยตนเองเห็นได้ชัดว่าคุณหนูรองผู้นี้เป็นบุคคลสำคัญไม่แพ้คุณหนูใหญ่ที่เพิ่งเดินทางจากไปงานเลี้ยงต้อนรับถูกจัดขึ้นในค่ำคืนนั้นนายท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่ายังอุตส่าห์ดื่มยาลุกขึ้นจากเตียงเพื่อร่วมยินดีด้วยไม่ว่าหลานคนใดพวกท่านล้วนต้อนรับทั้งสิ้น เห็นจะมีเพียงอดีตสะใภ้ที่พวกท่านไม่ยินดีที่จะพบหน้าทั้งสองปลื้มปริ่มที่อย่างน้อยก็มีเรื่องดีประโลมใจบ้างคนพี่จากไปแต่คนน้องกลับมาก็พอไหว เดี๋ยวค่อยๆ หาบุรุษชาติตระกูลสูงส่งให้หมั้นหมายใหม่ก็ย่อมได้ งานเลี้ยงจัดขึ้นยามเซิน[1] เหล่าผู้อาวุโสต้นตระกูล ทั้งสายหลักสายรองต่างมาร่วมงานตามคำเชิญ การกลับมาของคุณหนูรองสกุลหลินค่อนข้างสง่าผ่าเผยมากเลยทีเดียวเมื่อผู้คนทยอยมาพร้อมพรั่งและ

เจิ้งจื่อหมิงนิ่งมองนาง คล้ายเห็นภาพลูกธนูปักฉึกๆ เฉกในวันนั้น แม่ทัพของฝ่ายศัตรูและทหารของมันร่วงกราวราวกับหยาดพิรุณ ตัวเกร็งแข็งทื่อตกตายทีละคนในพริบตา เห็นได้ชัดว่าเหมือนคนหนาวแล้วแข็งตายกะทันหัน เลือดเปื้อนพิษที่ซ่านเซ็นใส่พวกเดียวกัน คล้ายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งค้าง ยามนั้นทัพศัตรูถูกกระแสเย็นเยียบเฉียบพลันเล่นงาน ส่งผลให้เคลื่อนตัวช้าลงวิชาคันศรผสานพิษเหล่านั้นร้ายกาจอย่างยิ่งทั้งรวดเร็วและรุนแรงอย่างแท้จริงชายหนุ่มกระแอมไอ “แม้เจ้ามิได้ตั้งใจช่วยชีวิตข้า แต่จงรู้ไว้ ข้าขอบคุณเจ้าตลอดเวลา ต่อไป ขอเพียงเอ่ยปาก ไม่ว่าสิ่งใดที่เจ้าปรารถนา ข้าพร้อมตามใจทั้งนั้น”“องค์ชายสี่ช่างมีจิตใจกว้างขวางตามใจสตรียิ่งนัก” ชอบนะแต่อดคิดมากมิได้ บุรุษที่รู้ใจไปเสียหมด เจ้าชู้หรือไม่เจิ้งจื่อหมิงถามยิ้มๆ “หึงข้าก็บอกมา”“ไม่หึง”“ยอมรับซะ”หลินซิงเยียนยู่หน้า “ยอมรับก็ได้”ดวงตาบุรุษพลันเปล่งประกาย “รักข้ามากกระมัง”“เฮ้อ...” หลินซิงเยียนส่ายหน้า “ไม่อยากคุยแล้ว”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังในลำคอของเขา แลดูเจ้าเล่ห์แต่ทรงเสน่ห์เหลือล้น คนผู้หนึ่งเพิ่งมีโอกาสอันดีเช่นนี้จะยอมปล่อยไปง่ายๆ หร

ขณะยืนเกาะขอบประตูตรงกำแพงพระราชวัง เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน“ไร้ปัญญาก็อย่าทำตัวเป็นแมลงน่ารำคาญดีกว่า”หลินซิงเยียนหันขวับไปมอง จึงเห็นเป็นเซี่ยซิ่วอิง อีกฝ่ายสวมชุดทหารหญิงยืนกอดอกมองมาทางนางนิ่งๆ แววตาสมเพชปานนั้นคนถูกมองหรี่ตาขุ่นเคืองเซี่ยซิ่วอิงสาวเท้าก้าวเข้ามา จ้องหน้าระยะประชิด เอ่ยเสียงเยาะอีกว่า “ข้ากำลังจะเดินทางไปช่วยองค์ชายสี่ ส่วนเจ้าที่เป็นแค่คู่หมั้น จงอยู่ที่นี่อย่างเจียมตน ทำตัวดีๆ รอข้ากลับมาพร้อมองค์ชายสี่ มีความดีความชอบยิ่งใหญ่ และขอสมรสพระราชทานกับเขา เจ้าอย่าลืมอวยพรให้ข้าด้วยนะ”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”หลินซิงเยียนเค้นถามเสียงเย็นเซี่ยซิ่วอิงกลอกตาทำสีหน้าระอา เหมือนเบื่อหน่ายที่ต้องคุยกับสตรีโง่งมเต็มที“เจ้านี่ไม่รู้อะไรเอาเสียเลย องค์ชายสี่จำเป็นต้องพิสูจน์ความผิด เขาจึงเสนอตัวไปปราบกลุ่มกบฏด้วยตนเอง ฝ่าบาททรงพระราชทานราชาอนุญาตแล้ว องค์ชายสี่จึงได้ออกจากคุกเป็นการชั่วคราวอย่างไรล่ะ เจ้าคิดว่าเขาจะมาเมืองหลวงกระมัง ไร้สาระ เขาไม่มาหาเจ้าย่อมสมควรแล้ว”หลินซิงเยียนนิ่งฟังขณะที่เซี่ยซิ่วอิงยังคงพล่ามวาจา“อ้อ...ยามนี้ ข้าที่เป็นคนของจ

แต่กาลต่อมากลับกลายเป็นเช่นนี้ เจิ้งจื่อหมิงถึงขั้นเสียท่า จนถูกจับกุมเข้าคุกมืดชายแดนเลยทีเดียวสาเหตุเพราะทรราชคนนั้นได้คบหาสหายรู้ใจคนใหม่ซึ่งมีฝีมือฉกาจอย่างมากผู้หนึ่งใครคนนั้นเป็นคนที่เจิ้งจื่อหมิงพอคาดเดาได้ลางๆทว่ากลับคาดไม่ถึงในเรื่องเหตุการณ์ปองร้ายฮองเฮา และลอบสังหารองค์รัชทายาทคนร้ายถูกจับกุมพร้อมหลักฐานแน่นหนาเอาผิดเขา มิรู้ว่าพวกมันล่วงรู้เส้นสายกลในของเขาโดยละเอียดได้ยังไง ประหนึ่งเข้าออกตำหนักองค์ชายสี่มาหลายปีกระนั้นโดยปกติผู้ที่เข้านอกออกในตำหนักองค์ชายสี่ได้นั้น ล้วนเป็นคนของจวนโหวต่างๆ ทหารและแม่ทัพใต้อาณัติ ไม่มีคนไร้ความเกี่ยวข้องขณะครุ่นคิดเคร่งเครียด เสียงหนึ่งดังขึ้น“องค์ชาย บนเนินสูงเบื้องหน้าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงฉู่หวนฟังดูเข้มขรึม เต็มไปด้วยความดุดันเจิ้งจื่อหมิงปรายตามองตามทิศทางที่ว่า เห็นร่างสูงในอาภรณ์สีขาวคุ้นตาผู้หนึ่งบุรุษผู้เป็นสุภาพชนจอมปลอม โจวเฟิง...เบื้องหลังของโจวเฟิงคือกลุ่มคนดำมืดยืนแน่นขนัด ดวงตาพวกมันแดงก่ำเต็มไปด้วยความกระหายเลือด กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านจนคล้ายเกิดเมฆดำเหนือศีรษะ ด้านข้างของโจวเฟิงคือหัวหน้ากบฏทรราช อดีตอ๋องศักดิน