《เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย)》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

การบดจูบอันแสนหวานยังคงดำเนินไป แต่ก่อนที่หลินซิงเยียนจะขาดอากาศหายใจ ริมฝีปากนางพลันได้รับอิสระ ทว่าต้องแลกกับลำคอระหงถูกดูดกลืนแทนเจิ้งจื่อหมิงขบเม้มผิวขาวเนียนไปเรื่อยๆ จนทั่ว ทิ้งความร้อนไปทุกอณูที่สัมผัส ไม่ว่าจะเป็นติ่งหู พวงแก้ม ลำคอขาวผ่อง ทุกที่ที่ริมฝีปากร้อนและปลายลิ้นอุ่นชื้นเคลื่อนผ่านล้วนสร้างความรัญจวนรูปแบบใหม่ให้บังเกิดหลินซิงเยียนถึงกับหลุดเสียงครวญอ่อนหวาน เมื่อความรู้สึกร้อนชื้นลากไล้ไปจนถึงเนินอกหยุ่นนุ่มของนาง ความวาบหวามแล่นลามเป็นริ้วเป็นสายคล้ายระลอกคลื่นโหมกระหน่ำไปทั่วร่าง จู่โจมไปถึงท้องน้อยให้รู้สึกปวดเกร็ง ช่วงกลางลำตัวเริ่มปวดแบบหน่วงๆ คล้ายมีหลุมดำเกิดขึ้น ปรารถนาบางสิ่งเข้ามาเติมเต็มอย่างถึงใจความรู้สึกที่ถูกถาโถมด้วยคลื่นลมรุนแรงเกิดขึ้นตามริมฝีปากเขาที่ขบเม้มดูดกลืน ฝ่ามือที่ประสานนิ้วกันเอาไว้จึงต้องคลายตัว เพื่อให้แต่ล่ะฝ่ายได้สำรวจกันและกันมือน้อยๆ ของหลินซิงเยียนเริ่มเดินทางไต่ลำคอหนาของชายเหนือร่าง ผ่านช่วงไหล่ลาดชัน ไล้แผ่วเบาไปตามแผ่นหลัง ก่อนจะวกขึ้นมาจับขยุ้มจิกเล็บกับท่อนแขนเขา ตามความเสียวซ่านที่เพิ่มขึ้นทุกขณะ

เจิ้งจื่อหมิงยังพรมจูบใบหน้าหลินซิงเยียนไม่ห่างกัน ร่างกำยำครอบครองร่างนุ่มนวลเนียนทั้งส่วนบนส่วนล่าง เสียงหัวใจของทั้งสองเต้นผสานอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มยอมรับจากใจจริงว่าเขาอยากทำรักนาง กอดนางให้แน่นอย่างนี้ แนบชิดกับนางอย่างนี้ ...ตลอดไป ทั้งใบหน้า รอยยิ้ม ดวงตา และท่าทางซุกซนไม่สนใจใคร ไม่ว่ากิริยาใดของนาง ล้วนมีเสน่ห์ติดตาตรึงใจเรือนร่างของนางก็เช่นกันทุกส่วนของนางล้วนทำให้เขาอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากจูบนางให้ทั่ว ปรารถนาทำกับนางทั้งวันทั้งคืน ก่อนนอนก็อยากทำ ตื่นนอนก็อยากทำกลางวันทั้งวันก็ด้วยแต่ไม่ว่าเขาจะลูบไล้หรือสัมผัสนางอย่างไร ครอบครองนางเพียงใด ก็ให้รู้สึกว่าไม่เพียงพอ ไม่พอจริงๆหลินซิงเยียนเองก็รู้สึกได้ไม่ต่าง เรือนร่างแข็งแกร่งทรงพลังของเขา ทำนางรู้สึกโหยหาเกินบรรยายความเป็นชายของเขาเติมเต็มนางอย่างประหลาด นางพร้อมตอบรับตอบกลับเพื่อมอบความสุขแก่เขาผู้เดียวสามีภรรยาต่างมีความรู้สึกหวานล้ำ ทั้งยังใจตรงกันโดยมิได้นัดหมายสองร่างเปลือยเปล่าชื้นเหงื่อที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาแห่งวสันต์พลันบังเกิดความเสน่หา พร้อมล่าความกระสันอีกคราความวาบหวิวพาความวาบห

ตำหนักองค์ชายสี่ที่กว้างใหญ่หรูหราตระการตา ทว่ากลับมอบความรู้สึกหนึ่งอย่างมิอาจห้ามได้นั่นก็คือความรู้สึกอ้างว้างเหลือจะกล่าวหลินซิงเยียนให้รู้สึกเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวเหลือเกินคิดพลางยกมือลูบหน้าท้องที่ยังว่างเปล่าของตนเมื่อใดจะมีเจ้าก้อนแป้งน้อยออกมาวิ่งเล่นซุกซนนะ หากมีลูกๆ ออกมาสักโขยง นางคงได้คลายเหงาบ้างล่ะสาเหตุที่นางรู้สึกเคว้งคว้างขนาดนี้ล้วนเป็นเพราะพระสวามีสูงศักดิ์ต้องออกไปสะสางราชกิจแดนไกล ทำให้หลินซิงเยียนผู้เป็นพระชายาต้องพำนักอยู่ในรั้วในวังอย่างสงบเสงี่ยมตามกฎระเบียบอันเคร่งครัด มิอาจออกไปซุกซนเอาแต่ใจอย่างอิสรเสรีได้เหมือนเมื่อก่อน แม้แต่ออกไปนั่งเล่นที่โรงยาเจี้ยนคังยังทำบ่อยครั้งไม่ได้แล้วแม่สามีบอกว่าหากอยากพบสหายให้สั่งคนออกไปเรียกอีกฝ่ายเข้ามา เพราะสตรีสูงศักดิ์มิอาจออกจากตำหนักไปเตร็ดเตร่ได้ ยิ่งไม่อาจเปิดเผยโฉมหน้ามากเกินไปเฮ้อ...ใครจะเห็นแก่ตัวถึงขั้นเรียกเถ้าแก่เนี้ยผู้ร่ำรวยรักการค้าขายยิ่งชีพให้ทิ้งเงินเป็นกอบเป็นกำ เพียงเพื่อมานั่งคุยเล่นกันเล่า?หลินซิงเยียนจึงได้แต่นั่งอุดอู้อยู่นี่ปะไรอา...หากกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเล่า?ตำแหน่งพระชายาแ

ถานเจียซินชะงัก “เจ้ากำลังพูดบ้าอันใด ใครจะฆ่าลูกชายของข้าได้ เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่สกุลหลินเชียวนะ”แม้นางจะนึกเสียใจภายหลังเสมอ แต่พอเจอหน้า นางก็ควบคุมสติตัวเองไม่ได้ มือคู่นี้ไม่อาจยั้งแรงไม่ให้ทุบตี บุตรชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนหลินหานเจ๋อร์มากเกินไป นางเกลียดเขา รังเกียจบุรุษไม่ได้ความเช่นเขาเป็นที่สุด“เจ้านี่โง่เขลาไม่สร่างซาเลยนะ” หลินซิงเยียนหรี่ตา “เหอรั่วซีอาจตั้งครรภ์ รอถึงวันที่นางคลอดบุตรชายคนใหม่ เจ้าคงเข้าใจนะว่าควรทำตัวอย่างไรในฐานะมารดาแท้ๆ ของหลินจิ้นเหยียน”ตั้งแต่สกุลหลินเริ่มกลับมามีฐานะสูงส่งยิ่งใหญ่เพราะการเกี่ยวดองกับตำหนักองค์ชายสี่ เหอรั่วซีอารมณ์ดีมาก เชิดหน้าได้สูงกว่าเดิมยิ่ง ระหว่างเดินเล่นในสวนพฤกษาเพื่อรับแสงแดดบำรุงร่างกาย นางยังวางแผนว่าคืนนี้จะเข้าไปยั่วยวนหลินหานเจ๋อร์อีก ตอนนั้น นางคิดไม่ผิดจริงๆ ที่นำเรื่องคอขาดบาดตายของหลินซิงเยียนเข้าไปปรึกษาเขา จนสองเราได้มีโอกาสใกล้ชิด โดยที่เขาไม่หลีกหนีหลบหน้าเหมือนเมื่อก่อน ทำให้นางสามารถวางยาลุ่มหลงในน้ำชาแล้วก็ได้เข้าหอสำเร็จเสียทีและเพื่อเพิ่มความมั่นใจว่านางจะตั้งครรภ์แน่ ยังต้องนอนร่

เด็กน้อยเบิกตากลมโต กำลังจะจับมืออยู่แล้วเชียว แต่พอได้ยินแบบนั้น ใครจะกล้าเล่า!ทว่าท้ายที่สุด หลินจิ้นเหยียนก็ยื่นมือน้อยๆ ออกมา แล้วจับมือหลินซิงเยียนไว้แน่น“พี่หญิงรอง! ใช่พี่จริงๆ”“ใช่น่ะสิ ผีตนใดจะงดงามปานนี้”น้ำตาที่ปริ่มๆ พลันพร่างพรู เด็กน้อยพลันร้องไห้โฮ ดีใจเป็นที่สุด“พี่รอง ในที่สุดท่านก็มา...”หลินซิงเยียนแย้มยิ้มอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่เคยยิ้ม“พี่มาแล้ว น้องเล็ก...”หลินซิงเยียนดึงตัวหลินจิ้นเหยียนเข้ามากอดแนบอก เด็กชายร้องไห้ ซุกซบในอก ลำตัวสั่นเทา แต่ปากพร่ำบอก“ข้าไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ร้องไห้ สุภาพบุรุษไม่ร้องไห้”หนุ่มน้อยอยากทำตัวเป็นผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้ ไม่ไหวหลินจิ้นเหยียนขุดรูหนูแห่งนี้เอาไว้สำหรับหลบตัวซ่อนอยู่กับความเงียบเหงา เผื่อว่าความคับแคบของที่นี่จะช่วยบรรเทาความวังเวงภายในหัวใจดวงน้อยๆแต่บัดนี้มีพี่หญิงแล้ว เขาไม่เปล่าเปลี่ยวเดียวดายอีกเดิมทีมีเพียงพี่หญิงใหญ่ที่ใส่ใจเขาอย่างแท้จริง ทว่าบัดนี้ พี่หญิงใหญ่ไม่อยู่แล้ว ส่วนพี่หญิงรอง เขาไม่กล้าเข้าใกล้เท่าใด เพราะพวกเราห่างหายไปนานหลายปี ตั้งแต่เขายังจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์จึงห่างเหิน