All Chapters of เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Chapter 61 - Chapter 70

อีกฝั่งหนึ่งซึ่งห่างจากศาลาบุปผาไกลพอควรด้านนี้ปลอดคนเช่นกัน มีเพียงพระสนมเหลียนเฟย ซ่งกูกู สาวใช้ และเซี่ยซิ่วอิงเท่านั้นแต่พริบตากลับมีคนชุดดำจู่โจมเข้ามาถึงสองคน พวกมันตรงเข้ามาทำร้ายพระสนมเหลียนเฟยนับว่าโชคดีที่เซี่ยซิ่วอิงหูไวตาไวอย่างยิ่ง นางปกป้องพระสนมเอาไว้ได้อย่างสวยงาม“พระสนมระวังเพคะ” ว่าพลางชักดาบออกจากฝักข้างเอว กระโจนตัวเข้ามาอย่างเตรียมพร้อมตลอดเวลา นางยืนบังด้านหน้าของพระสนมเหลียนเฟยอย่างงามสง่าการต่อสู้อันผ่าเผยเกิดขึ้นหลังจากนั้นเสียงดาบกระทบกันดังอย่างต่อเนื่องอันเกิดจากการต่อสู้ระหว่างชายชุดดำสองคนกับสตรีชุดแดงเพียงหนึ่งเดียวเซี่ยซิ่วอิงเป็นดรุณีที่เก่งกล้าสามารถเหลือเกิน ทุกท่วงท่ายามต่อสู้อันพลิ้วไหวเหมือนร่ายรำนั้น ล้วนประทับลงไปในม่านตาของผู้คนพระสนมเหลียนเฟยตกใจแทบสิ้นสติเนื่องจากนางไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่อุกอาจเช่นนี้ ใครกันที่คิดร้ายถึงขั้นต้องการฆ่านาง ยามนี้สตรีที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเป็นโฉมงามเยาว์วัยคนอื่น ฮองเฮาเองก็เพิกเฉยต่อเรื่องราวระหว่างชายหญิง พระสนมที่อายุมากเช่นนางห่างเหินเรื่องแย่งชิงมานานแล้วเหตุจูงใจในเรื่องริษยาของสตรีวังหล

เสียงกีบม้าเหล็กกระทบพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหวยามถูกควบตะบึงจนฝุ่นตลบคลุ้งเป็นทางยาวเจิ้งจื่อหมิงเร่งเดินทางทันทีเมื่อทราบข่าว ครั้นมาถึงเรือนปฏิบัติธรรมที่มารดาพำนักบนอารามหลวงซื่อจี้อัน ชายหนุ่มกระชับบังเหียนม้าเหงื่อโลหิตของตนดึงขึ้นทันที มันส่งเสียงร้องแสบแก้วหูยกขาหน้าขึ้นสูงแลดูน่าเกรงขาม สาวใช้ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูอยู่แทบวิ่งหนียามนี้ดึกสงัดมากแล้ว คนเรือนอื่นพักผ่อนหมดแล้ว คงเหลือเพียงเรือนแห่งนี้ รอบด้านจึงเงียบสงบ คล้ายไม่เคยมีเรื่องใดเกิดขึ้นทั้งสิ้นเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะพระสนมเหลียนเฟยให้รู้สึกได้ถึงความน่าสงสัยหลายประเด็น เรื่องถูกลอบทำร้ายจึงรู้กันเพียงผู้ที่เกี่ยวข้องและคนใกล้ชิดเท่านั้นแต่จะปิดข่าวได้ถึงเมื่อใดล้วนเป็นเรื่องของเวลาแน่นอนว่านางย่อมต้องส่งข่าวถึงบุตรชายคนสำคัญก่อนที่ปัญหาอื่นจะตามมา“พระสนม จิบชาสงบใจก่อนเพคะ” ซ่งกูกูยื่นถ้วยชาให้ผู้เป็นนายด้วยมือสั่นเทา นางยังคงก้าวขาไม่ออก หวาดกลัวไม่สร่าง ทั้งเรื่องลอบฆ่า และเรื่องของสตรีผู้หนึ่งภาพของหลินเล่อเจินผู้นั้นยังคงฉายชัดเต็มภวังค์ เลือดแดงฉานไหลนองเต็มฝ่ามือและแผ่นหลัง แต่อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่มีแผลกระนั

แววตาของเสี่ยวอิงเต็มไปด้วยข้อกังขาทว่าความจริงที่ประจักษ์ไม่แน่ใจว่าจะยอมรับ นางจึงเผยสีหน้าไม่เหมาะสมออกมาเจิ้งจื่อหมิงไม่อยากเสวนากับผู้อื่นให้มากความ เขาสั่งเสียงเข้มประหนึ่งคำราม “ออกไปเดี๋ยวนี้!”เสี่ยวอิงสะดุ้งโหยง! ลืมไปแล้วว่าต้องกังวลเรื่องใด“ป่ะ ไปแล้วเพคะ”สาวใช้รีบล่าถอยดุจลมพัดวูบเจิ้งจื่อหมิงยืนมองสตรีบนเตียงนอนนิ่งๆ ลอบสำรวจบาดแผล พบว่าได้รับการใส่ยาพันผ้าเอาไว้ไม่เรียบร้อยนัก ทั้งฝ่ามือปลายนิ้วและแผ่นหลัง ทั้งยังไม่สวมเสื้ออีกต่างหาก เขาจึงนั่งลงขอบเตียง จับผ้าห่มขึ้นคลุมไว้ก่อนหลินซิงเยียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง “ท่านมาทำไมน่ะ พวกเรายังทะเลาะกันอยู่มิใช่หรือ? ข้ายังไม่หายโกรธเรื่องที่ท่านงี่เง่าหรอกนะ ตอนนี้ยังมีเรื่องเซี่ยซิ่วอิงของท่านอีก นางหึงหวงจนเหิมเกริมเกินไป ข้าไม่อยากหมั้นกับท่านแล้ว”ทั้งเจ็บทั้งโมโห หลินซิงเยียนจึงพาลพาโลไปหมดเจิ้งจื่อหมิงถอนหายใจ “เจ็บมากหรือไม่?”“ถามเช่นนี้กำลังเปลี่ยนเรื่องกระมัง ข้าต้องการสะสางเรื่องสตรีของท่านอยู่นะ”ที่เรื่องสหายผู้พี่ เขาโกรธนางอย่างไร้เหตุผลปานนั้น แต่พอเป็นเรื่องสตรีของเขา กลับทำเป็

ขุนเขาตั้งตระหง่าน ท้องฟ้ากว้างใหญ่แผ่ไพศาลสตรีนางน้อยผู้หนึ่งยังคงตั้งมั่นตามหารักแท้ของตนกลับคืนมาอย่างมีความหวังครั้งใหม่หลังจากครั้งเก่าที่เอาแต่เฝ้าร่ำไห้จนคิดสั้นฆ่าตัวตาย เพราะข่าวคราวที่โจวเฟิงหมั้นหมายกับหลินซิงเยียนกระทั่งพี่ชายต้องออกหน้าฉุดคร่าเจ้าสาวมากักขังเพื่อแก้แค้นแทนน้องสาวเช่นนางทว่าท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดสตรีที่พี่ชายแย่งชิงมาคือหลินเล่อเจิน พี่สาวฝาแฝดของหลินซิงเยียนส่วนโจวเฟิงยังคงมาหากับหลิงซิงเยียนที่เมืองหลวงนางจึงต้องลงจากหุบเขาเฮยซานมาตามหาโจวเฟิงถึงเมืองหลวงต้าเจิ้งแห่งนี้สตรีผู้นี้มิใช่ใคร นางคือหงเยว่[1]หญิงสาวที่มีรักปักใจกับโจวเฟิงจนมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง นั่นจึงทำให้นางมั่นใจว่ามิใช่การรักข้างเดียวโจวเฟิงคือสามีและนางคือภรรยาดังนั้นหลินซิงเยียนคือสตรีเจ้ามารยาไร้ยางอายที่ต้องการเข้ามาแย่งชิงสามีของนาง หงเยว่ไม่มีทางยอมให้หลินซิงเยียนสมหวังกับโจวเฟิงหลังจากสืบจนล่วงรู้ว่าหลินซิงเยียนขึ้นเขามาถือศีลที่อารามหลวงซื่อจี้อัน หงเยว่จึงขึ้นเขาตามมาหมายจัดการหลินซิงเยียนให้ตกตาย จะได้ไม่เป็นอุปสรรคขวางทางรักของนางกับโจวเฟิงอีกต่อไปท่ามกลา

ชายวัยกลางคนมิได้หงุดหงิด คิดเพียงว่าเซี่ยซิ่วอิงเปี่ยมเสน่ห์มากเกินไปแล้วจริงๆ อีกอย่าง ด้วยรูปร่างหน้าตาและฐานะแล้ว โจวเฟิงผู้นี้นับว่าไม่เลวสักนิด ทว่าน่าเสียดาย ไม่มีชายใดเหมาะสมกับนางเท่าองค์ชายสี่อีกแล้ว เจ้าสำนักในยุทธภพจะเทียบกับราชนิกุลสูงศักดิ์ในราชวงศ์ได้อย่างไร?สีหน้าและแววตาของเซี่ยเฉิงฉายชัดถึงความคิด “ช่วยมิได้ที่บุตรีของข้างดงามเกินไป ชายใดได้ยลล้วนมิอาจห้ามความรู้สึกได้ไหว เพียงแต่นางมีใจกับใครท่านควรรู้ไว้”โจวเฟิงลอบกลอกตาในใจ แอบชอบสตรีชุดแดงรึ? ฝันอยู่หรือไร? มิน่าเล่าถึงคิดแผนการได้ตื้นเขินโง่เขลายิ่งนัก ส่งคนไปทำทีแสร้งลอบทำร้ายพระสนมเพื่อสร้างความดี เพิ่มความโปรดปรานเนี่ยนะแอบสบถในใจพลางยื่นถ้วยชาให้เซี่ยเฉิงอย่างต้องการยื่นไมตรี รอยยิ้มละมุนประดับมุมปากตลอดเวลา “เชิญท่านโหวดื่มชาให้ใจเย็นก่อนเถิด”ผิงอันโหวรับถ้วยชามาถือไว้ ทว่าไม่ดื่ม เพียงมองโจวเฟิงนิ่งๆ มีความระแวดระวังฉายชัดในดวงตา เขาไม่ไว้ใจจึงมิได้ดื่มชา เพียงวางถ้วยลงแล้วนั่งฟังเงียบๆโจวเฟิงกล่าวต่อเนื่องว่า “แท้จริงสตรีที่ข้าชอบคือคุณหนูหลิน ข้าเพียงอยากได้นางคืนจากองค์ชายสี่เท่านั้น หากพวกเราร่วมม