บททั้งหมดของ เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): บทที่ 51 - บทที่ 60

“ท่านไร้เหตุผลเกินไป ข้าไม่คุยด้วยแล้ว”ความอกุศลชนิดนี้ต่อให้หน้าด้านไร้ยางอายปานใด นางให้รู้สึกหมดความอดทนจะฟังจริงๆหวังว่าพี่หญิงคงไม่คิดแบบเดียวกันจากที่ไม่เคยคิดอันใดยามนี้หลินซิงเยียนเริ่มคิดมาก นางเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงไปหมายตีจาก นึกอยากไปหาพี่สาว หากพี่รู้ข่าวอาจคิดเหลวไหลเช่นกัน นางต้องไปอธิบาย“จะไปไหน?”“ไปหุบเขาไป๋ซาน”“ไม่ให้ไป” เจิ้งจื่อหมิงรั้งแขนนางไว้หลินซิงเยียนพยายามจับมือเขาออกทว่ากลับไร้ผล ใครบางคนเรี่ยวแรงเยอะเกินไป กำลังภายในของเขาแข็งแกร่งกว่านางมาก “ปล่อย! ท่านไม่มีสิทธิ์บังคับข้า”นอกจากไม่ปล่อย ชายหนุ่มยังรั้งนางเข้าสู่อ้อมแขน รัดรึงนางแนบแน่นจนเนินอกนุ่มนิ่มแนบสนิทแผงอกหนา “ข้าเป็นคู่หมั้น มีสิทธิ์ทุกประการ”“แค่คู่หมั้นไม่ใช่สามี รอแต่งก่อนค่อยใช้สิทธิ์”“ดี ดีเหลือเกิน” เจิ้งจื่อหมิงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เช่นนั้นพรุ่งนี้เราแต่งงานกันเลยเป็นไร”“ท่านบ้าไปแล้ว ใครจะเตรียมตัวทัน”“ข้าสั่งการคำเดียวเหตุใดจะไม่ทัน เจ้าแค่อยู่เฉยๆ เชื่อฟังข้าเท่านั้น”นางเป็นคนของเขา ย่อมต้องเสียเวลาเปลืองแรงคอยตักเตือนอย่างอดทนผู้อื่นคิดไม่ซื่อกับตัวเองยังไม่รู้สึกรู้สา โง่เง

และทุกคราเหลียนเฟยพร้อมรับฟัง ครั้งนี้ก็เช่นกัน พระนางเข้าใจบ่าวอาวุโสข้างกายว่าหวังดีจากใจจริงเพียงแต่บุตรชายของนางชอบคุณหนูหลินผู้นั้นมาก ถึงขั้นบังคับหมั้น ในเมื่อเขาปรารถนา ย่อมสมควรได้มา มารดาเช่นนางล้วนตามใจ เหลียนเฟยกล่าวเสียงเรียบเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจ “นับแต่โบราณ สตรีที่ชอบกับสตรีที่เหมาะสมคู่ควรล้วนเป็นคนละคน ภายหน้าเมื่อจื่อหมิงแต่งชายาเอก ค่อยแต่งบุตรสาวของผิงอันโหวมาเป็นชายารองก็ย่อมได้”ซ่งกูกูให้รู้สึกไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง บุตรีผิงอันโหวต่างหากถึงควรค่าเป็นชายาเอก ตำแหน่งชายารองไยมิใช่สมควรเป็นบุตรีของขุนนางธรรมดาแซ่หลินมากกว่าอันที่จริงเหลียนเฟยเองก็มีความคิดไม่ต่างจากซ่งกูกู สตรีสกุลหลินผู้นั้นมิอาจเทียบเท่าสตรีสกุลเซี่ยของผิงอันโหวได้เลยสักกะผีกเฮ้อ...ในเมื่อจื่อหมิงเลือกแล้ว หวังว่าหลินเล่อเจินจะไม่ทำให้นางผิดหวังเล่า!จวนผิงอันโหวสกุลเซี่ยหญิงสาวชุดสีแดงเงื้อกระบี่สุดแขนแล้วฟันฉับใส่ต้นไม้เล็กๆ จนขาดสะบั้น ล้มตายระเนระนาดครึ่งค่อนสวน นางฟาดทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างขัดหูขัดตาไปหมด“ทั้งที่พระสนมชื่นชอบข้า เอ็นดูข้ามาตั้งแต่เด็ก สตรีที่คู่ควรกับองค์ชายสี่ สตรีที่สาม

เหลียนเฟยตบหลังมือนางอย่างเอ็นดู “ซิ่วอิงของเราช่างมีน้ำใจเหลือเกิน แต่เจ้าต้องพักผ่อนให้มากๆ รู้หรือไม่”“หม่อมฉันแข็งแรงยิ่ง ไม่เป็นไรเลยเพคะ”หญิงสาวผู้หนึ่งน่ารักสดใจดวงตาทอประกายเจิดจ้า ท่วงท่าผ่าเผยจริงใจเยี่ยงผู้กล้าปานนี้มีเพียงบุตรีผิงอันโหว ในเมืองหลวงต้าเจิ้ง นางนับเป็นสตรีที่งดงามเปี่ยมเสน่ห์มาก ช่างมีความแตกต่างจากคุณหนูสกุลอื่นเหลือเกิน มองแล้วให้รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดอย่างไรอย่างนั้น คุณชายตระกูลอื่นที่มายืนส่งสตรีจวนตน ต่างมองเซี่ยซิ่วอิงอย่างเหม่อลอยคุณหนูทุกคนล้วนจับจ้องนางเช่นกันบุตรีผิงอันโหวโดดเด่นเกินไปแล้ว ได้รับความเอ็นดูจากพระสนมเหลียนเฟย ทั้งสนิทสนมกับองค์ชายสี่อีก แล้วคุณหนูสกุลหลินคนนั้นล่ะ นางเป็นคู่หมั้นนี่นา ตำแหน่งว่าที่พระชายากำลังถูกแทรกแซงจนสั่นคลอนสินะ เมืองหลวงต้าเจิ้งมีเรื่องสนุกให้ชมอีกแล้วจังหวะที่เซี่ยซิ่วอิงกำลังโดดเด่นดึงดูดเป็นที่สุด ฉู่หวนเขยิบเข้ามากระซิบเบาๆ ข้างหูผู้เป็นนาย “องค์ชายสี่ คุณหนูหลินมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เพียงเท่านั้น จอมทัพน้ำแข็งผู้หนึ่งพลันมีปฏิกิริยา ท่าทางเรียบเฉยเย็นชาเคยมีที่ใดเจิ้งจื่อหมิงเดินไปหาหล

ขบวนเดินทางยิ่งใหญ่ผ่านลำห้วยสีครามสายยาว และขึ้นเขาหนึ่งลูกเท่านั้น นับเป็นระยะทางที่ห่างจากเมืองหลวงไม่ใกล้ไม่ไกล พอเหมาะต่อการเดินทางของกลุ่มสตรีที่ล้วนสูงส่งบอบบางน่าทะนุถนอมกินเวลาเพียงครึ่งวันในที่สุดก็ถึงอารามหลวงซื่อจี้อันอย่างราบรื่น สตรีชั้นสูงทุกคนที่มาล้วนมีสีหน้าแช่มชื่น สนทนาปราศรัยกันด้วยรอยยิ้มเปี่ยมมารยาทหลินซิงเยียนเอง ภายใต้ท่าทีเงียบสุขุมนุ่มละมุน นางทั้งนอบน้อมและอ่อนช้อยตลอดเวลา นับว่าประพฤติตนได้อย่างถูกต้องเหมาะสมตามกาลเทศะไม่มีบกพร่อง ยังคงไม่ลืมแสร้งเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางอย่างแนบเนียนเซี่ยซิ่วอิงเห็นเข้าก็ลอบเบะปากอย่างเหยียดหยัน เหนื่อยตายไปเลยยิ่งดี องค์ชายสี่จะได้หมั้นกับนาง ฮึ!หลังจากฮองเฮาทรงอนุญาตให้พระสนมตามสบาย พระนางก็เข้าไปด้านในทางฝั่งห้องหนึ่งของอาราม โดยมีคุณหนูส่วนใหญ่ติดตาม ในขณะที่พระสนมอื่นก็กระจายตัวออกไปทางฝั่งของตนและมีคุณหนูสกุลต่างๆ ติดตามเช่นกันวันนี้คุณหนูแต่ละจวนล้วนได้ติดตามเชื้อพระวงศ์ตามความสนิทสนมและสายสัมพันธ์ ดังนั้น หลินซิงเยียน ในฐานะคู่หมั้นองค์ชายสี่จึงได้ติดตามพระสนมเหลียนเฟยกล่าวกันว่าพระสนมเหลียนเฟยค่อนข้าง

เพราะมีเพียงสตรีชั้นสูงมาพำนัก ทหารองครักษ์จึงยืนยามอารักขาอยู่ทางฝั่งด้านหน้าเสียส่วนใหญ่อีกทั้งยังมีแผนผังสำคัญจากผิงอันโหวอยู่ในมือดังนั้น ทางฝั่งหนึ่งของอารามหลวงชั้นในจึงมีช่องโหว่ซึ่งเป็นจุดอับลับสายตาไร้ใครสังเกตเห็น จุดนี้มีบุรุษชุดดำสามคนกำลังยืนคุยกันคนหนึ่งซึ่งเป็นหัวหน้าสั่งเสียงกร้าว “เจ้าไปจัดการคุณหนูหลิน ผลักตกหน้าผาไปซะ!”“ได้” แสยะยิ้มเลือดเย็นใต้ผ้าสีดำปิดบังใบหน้า งานนี้ที่ตัดสินใจรับเพราะง่ายแสนง่ายได้เงินงามยิ่ง แค่สังหารคุณหนูในห้องหอไร้วรยุทธผู้หนึ่งด้วยฝ่ามือเดียวขณะคิดอย่างผยองกลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาใครแอบมองอย่างสมเพชทั้งยังไว้อาลัยให้อยู่ในใจ คนผู้นี้ยืนอยู่ในกลุ่มคนชุดดำเช่นกันจังหวะนั้นหัวหน้าคนเดิมหันมาสั่งทางเขา “ส่วนเจ้าตามข้ามา พวกเราจะทำทีลงมือสังหารพระสนมเหลียนเฟย เพื่อให้สตรีชุดแดงแสดงฝีมือปกป้องพระสนมแบบเต็มกำลัง แต่อย่าลืม ต้องออมมือให้คุณหนูชุดแดงผู้นั้น แค่ปล่อยนางได้หน้าเต็มที่ก่อนค่อยแสร้งแพ้แล้วหนี เข้าใจหรือไม่?”คนฟังเพียงพยักหน้านิ่ง บนใบหน้าที่ปิดด้วยผ้าสีดำซ่อนความคิดลึกล้ำไว้ภายใต้แววตาสุขุมลุ่มลึกสุดหยั่งออมมือให้คุณหนูชุดแด