All Chapters of เสน่หาบุปผาวสันต์ (คู่หมั้นคู่หมาย): Chapter 41 - Chapter 50

“กำลังคิดถึงข้าอยู่กระมัง”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจู่ๆ ก็ดังขึ้นที่ด้านหลังหลินซิงเยียนหันขวับแล้วก็เจอตัวเป็นๆ บุรุษรูปร่างสง่างามสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลาล่อลวงใจเช่นนี้มีคนเดียว “องค์ชายสี่!”เจิ้งจื่อหมิงเพิ่งมาจึงฟังเพียงคร่าวๆ แต่กลับเข้าใจได้ เพราะมารดาของเขาเองก็ไม่ต่างกันชายหนุ่มสบตา ‘คู่หมั้นหมาดๆ’ “พูดได้ดี ภายหน้าข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะอบรมลูกๆ ของเราได้แบบนี้หรือไม่?”หลินซิงเยียนค้อนขวับ “แน่นอน แต่หากใครทำร้ายลูกๆ ของเรา คอยดูเถอะว่ามันผู้นั้นยังมีชีวิตได้หรือไม่?”อ๊ะ! นางพูดอันใดออกไปหลินซิงเยียนจ้องเขม็งเสียงแข็งกร้าว “ไม่ใช่นะ! ใครอยากมีลูกกับท่านกันเล่า”“วีรสตรีพูดแล้วห้ามคืนคำ” เขาสบสายตากลับนิ่งๆ รอยยิ้มกดลึกตรงมุมปาก “ข้าแน่ใจว่าเจ้าเป็นวีรสตรีตัวจริง หรือไม่ใช่?”“...”หลินซิงเยียนเถียงไม่ออก นางชอบคำว่าวีรสตรี! หญิงสาวกระแอมไอเก็บคำกล่าวของเขาเอาไว้ ไม่ปฏิเสธ “มาทำไม?เราไม่มีธุระหรืองานราชกิจต้องติดต่อกันกระมัง”“ข้าเอารายการสั่งจองสินค้าจากพระสนมและบรรดาองค์หญิงมาให้ เป็นอย่างไร มีธุระกับข้าได้หรือยัง”หลินซิงเยียนเบิกตาโต คล้ายเห็นเงินเป็นกอบเป็นกำจากแผ่นร

ชายหนุ่มเอ่ย “ตรงนี้คือลานฝึกส่วนตัวของข้าเอง หากเจ้าต้องการฝึกกำลังวังชา สามารถทำได้เลย ไม่ต้องกลัวว่าจะมีผู้ใดเห็นแล้วแพร่งพรายตัวตนแท้จริงออกไป”นับว่าเจิ้งจื่อหมิงรู้ใจหลินซิงเยียนอย่างที่สุดตั้งแต่มาอยู่เมืองหลวง ทุกวันทำได้เพียงกินกับนอนและท่องตำรากรอบขนบแห่งกุลสตรี ไม่ได้ยืดแข้งยืดขาเลย หญิงสาวปรารถนาฝึกวรยุทธจะแย่แล้ว“ดียิ่ง” ดวงตาหลินซิงเยียนทอประกายวิบวับ ปากเอ่ยชมบุรุษไม่หยุด “ไม่เสียทีที่ท่านรู้ความลับของข้า องค์ชายสี่ยอดเยี่ยมที่สุด” นางพูดจาเสียงอ่อนเสียงหวาน “ข้าสามารถขี่ม้าเหงื่อโลหิตยิงธนูได้หรือไม่?”แม้รู้ว่าถูกเอาใจหวังผล แต่เจิ้งจื่อหมิงชอบอย่างยิ่ง เขาผายมือผ่าเผย“เห็นแก่ที่เจ้าอยู่บ้านไม่อาจเป็นตัวเองได้ตามแต่ใจ ในฐานะคู่หมั้น ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้ เชิญเจ้าตามสบาย”สตรีผู้หนึ่งลืมไปแล้วว่าฐานะคู่หมั้นทำให้ขุ่นเคือง นางรีบยกชายกระโปรงวิ่งแทบโบยบิน อาภรณ์กรุยกรายมิใช่อุปสรรคแม้แต่น้อยหลินซิงเยียนทำความคุ้นเคยกับม้าเหงื่อโลหิตตัวโตเพียงไม่นานก็สามารถขึ้นขี่และคุมบังเหียนได้อย่างง่ายดายพัดกลมขนนกสีฟ้าถูกเสียบไว้ที่สายรัดเอวด้านหลังเพิ่มความทะมัดทะแมงอย่า

“หะ?”เห็นสีหน้าหลินซิงเยียนเผยแววแปลกใจ โจวเฟิงจึงกล่าวอีกว่า “ข้าเลือกให้ ตามคำแนะนำของพี่สาวเจ้า”“อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง”หลังจากชื่นชมของฝากจนพอใจ นางเงยหน้าขึ้น รีบถาม “แล้วพี่หญิงของข้าเล่า เหตุใดไม่มากับท่าน”ชายหนุ่มกระแอมไอ สีหน้ามิแปรเปลี่ยน “พี่เจ้าต้องเก็บเนื้อเก็บตัวเตรียมเป็นเจ้าสาว ยังจะออกมาได้อย่างไร”“อ้อ...”เป็นเหตุผลที่เข้าใจได้ หลินซิงเยียนเองก็ถูกกรอกหูด้วยคำพูดเหล่านี้ทุกวันเช่นกันรอยยิ้มบุรุษยังคงสุภาพปานนั้น “นางฝากคิดถึงเจ้า ข้าจึงอาสามาบอกด้วยตัวเอง ยังฝากดูแลเจ้าอย่างห่วงใย ข้าย่อมรับปาก แล้วมาหาเจ้าเพื่อดูแลแทนนางอย่างดี”หลินซิงเยียนแย้มยิ้มกว้าง “ลำบากว่าที่พี่เขยแล้ว”โจวเฟิงพยักหน้ารับแค่คำว่าขอบคุณ ส่วนคำว่าพี่เขยละทิ้งไปไม่ไยดี ใครอยากเป็นพี่เขยของเจ้ากัน? ชายหนุ่มยืดตัวสง่ามือไพล่หลังเบือนหน้าไปอีกทาง สายตาลุ่มลึกทอดมองนอกเรือนผ่านลำธารน้ำใสเห็นอีกฝั่งเป็นเรือนสูงที่อยู่ไกลออกไป“วันนี้คงต้องรบกวนเจ้าพาข้าเที่ยมชมเมืองหลวง ข้าไม่เคยเที่ยวเสียนาน มัวแต่เก็บตัวฝึกวิชาในถ้ำศักดิ์สิทธิ์ หูตาเริ่มคับแคบเสียแล้ว”หลินซิงเยียนไม่มีเหตุ

ใบหน้าเจิ้งจื่อหมิงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบพริบตา กระทั่งบรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกลงจนน่าสะพรึง“นางมีคนรักอยู่แล้วหรือ?” เขาถามเงาปีศาจประสานหมัดกล่าว “กระหม่อมไม่แน่ใจ อาจเพราะคราแรกสืบไม่กระจ่างพอ ครั้งนี้กระหม่อมจึงกลับมาขออนุญาตสืบเรื่องคนผู้นั้นและความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งจื่อหมิงโบกมืออนุญาตเพียงเบาๆ คราหนึ่ง เงาปีศาจก็วูบหายไปอย่างไร้ร่องรอยช่างเป็นงานสำคัญยิ่งกว่างานใดๆต่างหูคู่งามที่สลักลายขนนกเสร็จแล้วคิดไว้จะมอบให้ใครบางคนทันทีที่เจอหน้าถูกวางลงในลิ้นชักใต้โต๊ะนิ่งๆ คล้ายต้องการประวิงเวลาให้ตรึกตรองบางสิ่งโดยละเอียด ขณะพึมพำเสียงต่ำ “วันนี้นางมีนัดหมายกับข้าแต่กลับไม่มา ข้านึกว่าผู้อาวุโสให้นางเก็บตัวไม่อนุญาตให้ออกนอกจวน พอคิดจะเป็นฝ่ายไปหาก็เกรงจะรบกวน ข้าเป็นสุภาพชนเปี่ยมล้นด้วยมารยาทขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด”เห็นผู้เป็นนายเริ่มรำพึงรำพันอย่างไม่เคยเป็นเช่นนี้ ฉู่หวนที่เดิมทีพูดมากแต่กลับไม่กล้าปริปากอีกแม้สักคำจู่ๆ เจิ้งจื่อหมิงหันขวับ “หรือข้าควรปีนหน้าต่าง แอบเข้าไปเค้นถามนางให้รู้เรื่องเสียคืนนี้” “องค์ชายสี่” ฉู่หวนรีบห้าม “ใจเย็นก่อ

โจวเฟิงกล่าวกับกัวรั่วหลานอย่างเป็นธรรมชาติ ขณะลอบสังเกตสีหน้าอีกฝ่าย พลางยื่นของฝากให้ “เหล่านี้คือของฝากจากซิงเยียนและเล่อเจินให้ท่านน้าขอรับ”กัวรั่วหลานพยักหน้ารับไว้พร้อมรอยยิ้ม“ลำบากเจ้าสำนักโจวแล้ว”ชายหนุ่มน้อมรับไว้ “ท่านน้าอย่าได้เกรงใจ”“ซิงเยียนสบายดีหรือไม่ นางลำบากอะไรหรือเปล่า”“ไม่มีขอรับ นางฝากข้ามาบอกท่านว่าสุขสบายดี ยังยึดตัวพี่สาวไว้ไม่ยอมปล่อย”“เล่อเจินกับซิงเยียน พอเจอหน้ากันคงมีเรื่องคุยกันทั้งวันทั้งคืนเลยกระมัง”“พี่สาวน้องสาวพอเจอกันก็ลืมข้าไปเลยขอรับ ตอนกลับยังปล่อยข้ากลับคนเดียว คาดว่าเล่อเจินคงอยากอยู่เมืองหลวงอีกนานเลยขอรับ นางคงคิดถึงมาก”“โอว...ปล่อยนางอยู่ที่นั่นจนคลายความคิดถึงก็ได้”“ขอรับ ข้าย่อมตามใจเล่อเจิน มิอาจขัดใจขอรับ”สตรีวัยกลางคนหัวเราะชอบใจ เห็นชัดว่าหาได้ระแคะระคายไม่ โจวเฟิงลอบสูดลมหายใจโล่งอก แสดงว่าเรื่องที่หลินเล่อเจินหายตัวไปไม่มีปัญหา บางที หลินซิงเยียนอาจมีเรื่องร้อนใจอื่น เอาไว้เขาค่อยกลับไปสืบก็ได้เมื่อคลายใจแล้ว โจวเฟิงจึงจิบชาคุยกับกัวรั่วหลานในเรื่องเกี่ยวกับยุทธภพอย่างออกรสออกชาติอยู่ครึ่งวันชายหนุ่มยังคงมีท่าทีสุ