ตอนที่ 3 รอยร้าวในบ้านหลังใหม่

ความเงียบเชียบภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่มีพื้นที่กว้างขวางกว่าสองร้อยตารางเมตร กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดสำหรับพลอยไพลิน หลังจากที่เสียงประตูห้องปิดลงเมื่อช่วงเช้า เธอก็ใช้เวลาทั้งวันอยู่กับการจัดข้าวของที่เพิ่งถูกขนย้ายมาจากบ้านเดิมของเธอ

มือขาวอวบหยิบเสื้อผ้าเนื้อนิ่มขึ้นมาแขวนเข้าตู้พยายามจัดระเบียบให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเมื่อเธอหันไปมองอีกฝั่งของตู้เสื้อผ้า เธอก็พบกับชุดสูทราคาสูงลิ่วที่เรียงรายอยู่ เสื้อผ้าของรันดูเนี๊ยบ กริบ และมีระเบียบเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้ กลัวว่าความเซ่อซ่าของตัวเองจะไปทำให้เสื้อผ้าแบรนด์เนมเหล่านั้นยับย่น

พลอยถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอมองดูกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพผู้หญิงในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนิ่ม ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยให้เห็นผิวที่ขาวจัดจนเห็นเส้นเลือดฝอยจางๆ และแก้มยุ้ยที่ดูเหมือนเด็กสาวมากกว่าผู้หญิงวัยใกล้สามสิบ

“เขาคงรำคาญเราจริงๆ นั่นแหละ...” เธอพึมพำกับตัวเอง

ตลอดทั้งวันรันไม่ได้ส่งข้อความหรือโทรมาหาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะในฐานะคนแปลกหน้าที่ถูกจับมาแต่งงานกัน การรักษาพื้นที่ส่วนตัวจึงเป็นเรื่องสำคัญ แต่สำหรับคนที่มีหัวใจอ่อนไหวอย่างพลอย ความเงียบเหล่านั้นมันคือการตอกย้ำว่าเธอไม่มีตัวตนในชีวิตของเขาเลย

ช่วงเย็น พลอยตัดสินใจเข้าครัวเพื่อทำอาหารเย็น เธอคิดว่าอย่างน้อยถ้าเขาหลีกเลี่ยงที่จะคุยกับเธอ การได้รับประทานอาหารอร่อยๆ ฝีมือเธอก็อาจจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดลงได้บ้าง หญิงสาวใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการปรุงแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากราย และไข่เจียวปูฟูๆ กลิ่นหอมของกะทิและเครื่องแกงอบอวลไปทั่วห้องโถง

เธอตั้งโต๊ะอย่างประณีต จัดวางจานชามเข้าชุดกัน แล้วก็นั่งรอ...

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมงผ่านไป จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขเก้า

เสียงกดรหัสประตูดังขึ้น พลอยรีบลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รันเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนล้า เนกไทของเขาถูกคลายออกจนหลวม เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกถกแขนขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่มีกล้ามเนื้อและผิวสีเข้มที่ดูเซ็กซี่

เขามองมาที่เธอด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะปรายตาไปที่โต๊ะอาหารที่มีฝาชีครอบไว้

“รันทานข้าวมาหรือยังคะ? พลอยทำแกงเขียวหวานไว้...” พลอยถามด้วยน้ำเสียงมีความหวัง

รันหยุดชะงัก เขาไม่ได้หันมามองเธอเต็มตา แต่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ผมกินมาจากข้างนอกแล้ว เพื่อนที่บริษัทเลี้ยงฉลองโปรเจกต์ใหม่”

“อ๋อ... ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” พลอยพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ

“วันหลังไม่ต้องทำรอ ผมไม่ชอบให้ใครมาจดจ่อรอเวลาผมกลับบ้าน มันอึดอัด” รันพูดจบก็เดินตรงไปยังห้องนอน ทิ้งให้พลอยยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นอาหารที่เธอตั้งใจทำ แต่มันกลับไร้ค่าสำหรับเขา

ภายในห้องนอนที่กว้างขวาง รันโยนเสื้อสูทลงบนอาร์มแชร์อย่างไม่ไยดี เขาเดินไปหยุดที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปดูแสงไฟของกรุงเทพฯ ในยามค่ำคืน ชายหนุ่มขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกสับสน

จริงๆ แล้วเขาเห็นตั้งแต่วินาทีแรกที่เดินเข้าห้องมา เห็นพลอยที่ยืนรอเขาอยู่ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง เห็นความขาวผ่องของผิวเธอที่เด่นชัดขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัว และกลิ่นอาหารที่หอมจนน่ากินไปหมด แต่ทิฐิที่ถูกบังคับแต่งงานมันค้ำคอเขาอยู่ เขาไม่อยากให้เธอคิดว่าเพียงแค่อาหารมื้อเดียวจะทำให้เขายอมใจอ่อน

‘ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไป...’ รันคิดในใจ เขาหมายถึงความนุ่มนิ่มที่เขาบังเอิญไปสัมผัสเมื่อคืนนี้ มันยังคงติดอยู่ในความทรงจำ และเขารู้สึกว่าถ้าเขาเผลอเข้าใกล้เธอมากกว่านี้ เขาอาจจะเสียการควบคุมตัวเองที่เป็นคน ‘เลือก’ ชีวิตด้วยตัวเองมาตลอด

เขาได้ยินเสียงแว่วๆ จากข้างนอก พลอยคงกำลังเก็บกวาดอาหารเหล่านั้นเข้าตู้เย็น หัวใจของรันกระตุกวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกผิด แต่เขาก็สลัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว