《บุตรสาวคนเคาะยาม》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

ห่างออกไป ตรงจุดที่ลู่เชียวเชียวเคยซ่อนตัว มีร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนกำหมัดแน่นมองไปที่การต่อสู้ ก่อนที่สายตาจะเลยผ่านไปยังหญิงสาว ที่ถือโคมไฟยืนนิ่งมองไปที่สองร่าง ซึ่งกำลังโรมรันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาภายใต้ความมืด มันช่างแข็งกร้าวยิ่งนัก “นางคือบุตรสาวคนโตของท่านแม่สินะ!” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนของมารดา ที่ยืนเยื้องอยู่ด้านข้าง แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความชิงชัง ที่มีต่อหญิงสาว ที่กำเนิดจากครรภ์เดียวกัน กับเขาและน้องสาว แม้ว่าเขาจะเป็นบุตรชาย ที่เกิดมาพร้อมรูปลักษณ์อันดีเพียงใด ก็ยังคงไม่เทียบเท่ากับสายเลือด ที่เกิดกับคนสกุลมู่ คนขี้ขลาดที่ยอมเลือกทารกคนหนึ่ง ทอดทิ้งอำนาจในมือไปอย่างไร้หัวคิด กลับยังคงเป็นที่โจษจั่นในความเก่งกาจกว่าบิดาของเขา โดยเฉพาะเวลาที่ผู้นำสกุลมู่คนปัจจุบันปรากฏตัว ผู้คนก็จะเอ่ยถึงมู่ฉงแม่ทัพแห่งแผ่นดิน ชายที่หายตัวไปพร้อมบุตรสาว ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของมู่ฉง “ใช่ขอรับ นั่นคือบุตรสาวของท่านแม่ทัพมู่กับท่านหญิง”ชายผู้ซื่อสัตย์ตอบรับคำของผู้เป็นนาย แต่ก็มิได้ขยายความ ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ให้แก่คุณชายของเขาได้รู้ เพราะมัน

“ท่านแม่!” เฟยหลงเรียกมารดาเสียงหลง อึก! พรู๊ด!! มือหนากุมอกเอาไว้แน่น เลือดสีเข้มพ่นออกมาจากริมฝีปากได้รูป การเสียสมาธิในครั้งนี้ ทำให้พลังย้อนกลับ อกของเขาราวถูกค้อนปอนทุบลงมา จนกระดูกแหลกสลายก็มิปาน ดวงตาแดงฉานราวสีเลือด หันมองกลับไปยังพี่สาวต่างบิดา ถุย! ชายหนุ่มถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น เขาไม่เชื่อ...ว่าจะไม่สามารถทำอะไรสองพ่อลูกสกุลมู่ได้ ชายหนุ่มเร่งเร้าพลังอีกครั้ง ทว่าครานี้เป้าหมายของเขา มิใช่พี่สาวแต่อย่างใด ตูม! พลังปราณที่ส่งผ่านความมืด พุ่งไปที่ร่างของอดีตแม่ทัพแห่งแผ่นดิน ทว่ามันกลับไม่ทำให้ร่างที่นั่งย่อตัวต่อหน้ามารดาของเขา สะท้านสะเทือนเลยแม้แต่น้อย คงมีเพียงฝ่ามือเดียวที่ยกขึ้นต้านรับพลังของเขา ที่ส่งออกไปเต็มกำลัง “เจ้าช่างเลือกนักลู่เชียวเชียว แต่น่าเสียดายที่เจ้าอยากเป็นผู้ควบคุม เสียจนเลือกมาผิด” เยว่ฉงเอ่ยกับอดีตภรรยา ด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เด็กปากมิสิ้นกลิ่นน้ำนม คิดจะมาต่อกรกับเขา ยังห่างชั้นกันมากนัก “อย่ายุ่งกับลูกชายข้า!”ลู่เชียวเชียว เอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง นางเจ็บร้าวไปทั้งอก จนไม่อาจใช้เสียงอันหยิ่งผยองได้อย่

“เยว่จ้าน!” เยว่ฉงเรียกบุตรชาย ด้วยชื่อเต็มเยี่ยงนี้ นั่นคือเขากำลังจริงจัง และโทสะกำลังปะทุขึ้นอย่างอยากจะห้ามได้ “ข้ารู้ขอรับท่านพ่อ ว่าครั้งนี้ ข้าทำตัวไม่ดี ที่สอดแทรกการสนทนาของพวกท่าน แต่ท่านพ่อขอรับ ท่านพ่อลองคิดให้ดีนะขอรับ กับสิ่งที่ข้าเสนอไป” เยว่จ้านไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว ต่อสายตาดุกร้าวของบิดา หรือแม่แต่ท่าทางที่เหมือนจะขย้ำเขาให้แหลกคามือ เรื่องนี้มิใช่เขาไม่ไตร่ตรองก่อนจโพล้งออกมา “เจ้าเพิ่งกี่ขวบกันเชียว จึงคิดว่าจะคิดได้รอบคอบกว่าข้าที่เป็นพ่อ” เยว่ฉง อยากรู้เหมือนกันว่าบุตรชายคนเล็ก ที่อายุเพียงสิบขวบ จะมีความคิดใดได้มากไปกว่าการกินนอน และเล่าเรียนตำรา “ตอนนี้ท่านพ่อมีข้าอยู่ในมือ นั่นมิเท่ากับท่านพ่อ ต้องแบกความเสี่ยงมากกว่าการอยู่ตัวคนเดียวหรือขอรับ ส่วนพี่ใหญ่ถ้ามีข้าติดตามไปด้วย ย่อมปกปิดตัวตนได้แนบเนียนกว่าการไปเพียงลำพังมิใช่หรือขอรับ” “อย่างไร...” เยว่เมี่ยวเอ่ยถามน้องชายขึ้นมาบ้าง แววตาที่มองน้องชาย มันช่างเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แม้ว่าจะเกิดคนละมารดาแล้วอย่างไร นางเลี้ยงเจ้าตัวแสบมากับมือเช

“...” หญิงสาวยังไม่เอ่ยสิ่งใดตอบ นางทำเพียงใช้สายตา กวาดมองตลอดร่างของคนถาม ก่อนที่เรียวปากงามจะเหยียดออกเล็กน้อย “ช่างเสียมารยาทนัก!” มีหรือที่คนผ่านโลกมามากเยี่ยงเกาชาง จะมองสายตาและรอยยิ้มของหญิงสาวไม่ออก นี่นางกล้าดีอย่างไร มองเขาเหมือนตัวตลก “ขายังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด ไยท่านจึงกล้าที่จะด่าทอข้า ซึ่งเป็นคนแปลกหน้า เห็นทีคนที่ไร้ซึ่งมารยาทอย่างแท้จริง หาได้เป็นข้าไม่” หญิงสาวแสยะยิ้มกว้า พรางตอบกลับต่อคำพูดของชายแปลกหน้า ที่อาจหาญมาโป้ปดต่อนาง เหอะ! ญาติของคนเคาะยามหรือ ช่างเป็นการโป้ปดที่น่าขันนัก ดูจากการแต่งกาย และอาวุธที่ถือแล้ว คงไม่มีคนเคาะยามที่ใด อาจหาญเป็นญาติด้วยอย่างแน่นอน “เจ้ากำลังยิ้มหยันในตัวข้า!” “ท่านมีสิ่งใดให้ข้าต้องหยามหยันด้วยเล่า ข้าเพียงยิ้มอย่างคนมีไมตรีอันดี ท่านกำลังคิดมากไปแล้วกระมัง” “เจ้าเห็นข้าเป็นทารกหรืออย่างไร” เกาชางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยว นางกำลังทำให้เขาเสียเวลา ทว่าคำน้ำเสียงและสีหน้าของเขา กลับไม่ได้ทำให้สตรีบ้านนอกตรงหน้า แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

“แม่นาง ในเมื่อข้ามีคนช่วยเหลือแล้ว เจ้าก็ควรที่จะไปเสีย” “...” เยว่เมี่ยวไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นางทำเพียงยกยิ้มมุมปาก แล้วก้าวเดินจากไปอย่างสง่างาม ไม่มีความเร่งร้อนใด ๆ ในฝีเท้านั้น นั่นทำให้เกาชางต้องคิดเสียใหม่เกี่ยวกับหญิงสาวแปลกหน้า เท่าที่นางเห็นมานอกจากคนที่เก่งกาจในเชิงยุทธแล้ว เขาไม่เคยเห็นสตรีใดจะสามารถสงบนิ่งได้เพียงเท่านี้ ยามนางใช้วาจาถากถาง ก็ช่างฝีปากกว้านัก แต่ท่วงท่าในการวางตัวของนาง มิเสียกิริยาเลยแม้แต่น้อย ใช่สตรีบ้านนอกไร้การอบรมจริงหรือ “นางเป็นใครกัน” เกาชางเอ่ยถามออกมา โดยที่สายตาของเขา ยังคงจับจ้องแผ่นหลังเหยียดตรงของหญิงสาวมิวางตา นางเหมือนกับใครบางคนที่เขาคุ้นเคย และเหมือนใครอีกคนที่มีท่วงท่าเช่นนี้ “นางคือบุตรสาวคนเคาะยามขอรับ” “คนเคาะยาม! เจ้าว่านางคือบุตรสาวของคนเคาะยามอย่างนั้นรึ!” “ใช่ขอรับ นอกจากนั้นนางยังเปิดร้านขายโลงศพ ที่ตรอกท้ายตลาดนั่นด้วยขอรับ นางมิใช่เพียงแค่ขายโลงศพ แต่นางยังรับจัดการทุกสิ่งอย่างของงาน รวมถึงการฝังศพด้วยขอรับ” เจิ้งคังรีบละล้ำละลักบอกแก่คนตรงหน้า การกระทำของเข