All Chapters of บุตรสาวคนเคาะยาม: Chapter 51 - Chapter 60

ยามค่ำคืน ณ โรงเตี๊ยมเถีนนเยว่ ร่างสูงใหญ่ ในชุดสีเข้มเรียบ ๆ ได้เดินเข้าไปภายในห้แงพักชั้นพิเศษของโรงเตี๊ยม ชายผู้นั้นครึ่งใบหน้าสงมทับด้วยหน้ากากสีเงินวาว เขาไม่ได้แสดงคงามลับล่อใด ๆ แต่เป็นการเดินเข้ามาอย่างผ่าเผย ร่างสูงเดินไปนั่งลงยังโต๊ะน้ำชาเสมือนเข้าคือแขกที่มาพักคนหนึ่ง "ยี่สืบกว่าปีแล้ว นายเจ้ายังตามหาข้าอยู่อีกหรือ" หลังจากรินชายกขึ้นดื่มจนหมดถ้วย เขาจึงได้เอ่ยกับเจ้าของห้อง ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ต่างจากคนที่ยังเอนกายอยู่บนเตียง ที่มือหนากำหมัดแน่นเพื่อข่มกลั้นความกรุ่งโกธร ปนหวาดหวั่นเอาไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ"ท่านหญิงอยู่ที่ใด"จนควาทนิ่งเงียบของผู้มาเยือน เกิดขึ้นอยู่ชั่วอึดใจ เกาชางจึงเอ่ยปากถาม ในสิ่งที่เขาค้างคาอยู่ตอนนี้ เพราะคนที่เขาส่งออกไปติดตามหาท่านหญิง ล้วนแต่คว้าน้ำเหลวกลับมาทั้งสิ้น ไหนจะคุณชายเฟยหลง ที่ยังคบอาการหนักอยู่"ทำไมรึ! เจ้าจะไปหานางหรือ"มือที่กำลังจะรินชาอีกถ้วยชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะทำตามที่ตั้งใจต่อ ชาร้อนหอมกรุ่น ถูกรินลงถ้วยหลังจากถามคนบนเตียงออกไปแล้ว"เจ้าอย่าได้เล่นลิ้นกับข้ามู่ฉง! เจ้ามันขี้ขลาด ที่เอาแต่หลบหนี"เกาชาฃลุกพรวดขึ้น แล้วก้าวล

"เจ้าจะทำเช่นนี้จริง ๆ สินะ!"เยว่ฉงเอ่ยถามเกาชาง ด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบ เขาค่อย ๆ วางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น ในเมื่ออยากที่จะจบปัญหาด้วยลมหายใจ มีหรือที่เขาจะไม่สนองตอบ"ข้าไม่ได้ขี้ขลาดเช่นเจ้า ที่จะหลบหนีเยี่ยงสุนัข"เกาชาง ตวาดเสียงกร้าว เรื่องที่ค้างคาก็ควรสะสางให้มันจบสิ้นเสียที ในเมื่อคนตรงหน้า มิใช่ชายที่มากด้วยอำนาจเช่นเมื่อก่อน ไยเขาต้องกริ่งเกรงในอดีตนั้นด้วยเล่า"หึ ๆ คำนั้น ใช้กับข้าได้ด้วยหรือ"ปัง! สิ้นคำมือหนาของเยว่ฉง ตบลงบนโต๊ะจนแตกออกเป็นสองเสี่ยง อึก! พลังปราณอันแข็งแกร่ง กระแทกร่างของเกาชาง จนเซถอยหลังไปหลายก้าว'พลังนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก'เกาชาง รำพันอยู่ภายในใจ เขาพยายามกลืนเลือดที่คาวคลุ้งอยู่ในปากลงคอ มิได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดใด ๆ ให้อีกฝ่ายได้เห็น เขาจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้กับคนตรงหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง"ตายซะ! เยว่ฉง! มีข้าต้องไม่มีเจ้า"สิ้นคำเกาชาง ได้พุ่งเข้าหาอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกร ด้วยความคลั่งแค้นที่สุมอยู่ในอก หวืด! ทว่าปลายกระบี่ที่ตวัดออกไป ด้วยปราณขั้นสูง ไม่อาจที่จะเฉียดต้อง แม้แต่ชายเสื้อของอดีตแม่ทัพ ดวงตาที่แข็งกร้าวด้วยไฟโทสะ ตวัดมองไปยังแม่ทัพมู่ ก

คำถามของผู้เป็นนาย มีหรือที่นางจะไม่เข้าใจ นางอยู่ในจวนอ๋องมานาน จนรู้ว่าเจ้านายคนใดมีนิสัยเช่นไร โดยเฉพาะท่านหญิงผู้นี้ อดีตสาวใช้คนสนิทของนาง ที่ทำให้เกิดเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน ยังหายไปอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งนางที่เป้นคนลงมือด้วยตนเอง มีหรือจะไม่รู้ถึงข้อกกำหนดนี้ ภายในใจของนายสาว “บ่าวย่อมทราบดีเจ้าค่ะ เพียงแค่บ่าวเกรงว่าจะมีคนตลบหลังเราเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยแก้ต่างให้แก่ตนเอง แม้จะรู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผลเท่าใดนัก เพราะในใจของนางนั้น กำลังนึกถึงคนที่ยังอยู่เมืองหน้าด่าน ด้วยมิรู้ว่าเป็นตายเยี่ยงไร ยารักษาที่นางมอบให้ ใช่ว่าจะรักษาให้หายขาดได้ อีกทั้งก่อนจากมาคนผู้นั้น ยังมิทันฟื้นคืนสติ “เจ้าใช่คนไร้ฝีมือ เรื่องแค่นี้จะกลัวไปไย” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะหยันอยู่ในที ก็แค่สวะของราชวงศ์จะกลัวไปทำไมกัน เพราะจนป่านนี้ ก็ยังไม่สามมรถกำจัดใครได้ นั่นจึงไม่มีเหตุผลที่นางต้องกริ่งเกรง ต่อองค์ชายไร้สามารถผู้เดียวนั่นเลยสักนิด “คนผู้นั้นอาจไร้ฝีมือเจ้าค่ะ แต่คนของเขาหาใช่เช่นนั้นไม่ บ่าวเคยประมืออยู่หลายครั้ง ยังมิอาจล้มเขาลงได้ อีกทั้งเขาคนนั้นเจ้าเ

“เช่นนั้นวันนี้ ก็มาสะสางกันเสียให้จบสิ้น” ชายชุดดำเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันกร้าวกระด้าง ในเมื่อสตรีตรงหน้า กล้าที่จะท้าทายเขา เช่นนั้นทุกอย่างมันสมควรจบลงได้แล้ว ทั้งคู่ต่างสบตากันนิ่ง พลังที่ถูกเร่งเร้า ทำให้รอบบริเวณ หมุนวนไปด้วยพลังอันเข้มแข็ง “ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ” เล่อเจาตอบรับอย่างไม่คิดถอยเช่นกัน เรียวปากงามแสยะยิ้มออก นางจะมีวัยเลขสามแล้วอย่างไร ร่างกายนางยังแข็งแรงดีอยู่ มิได้ไร้การฝึกปรือฝีมือเสียหน่อย เคร้ง! ตูม! พลังปราณที่ซัดเข้าปะทะกัน รุ่นจนเกิดเสียงระเบิดขึ้นรอบด้าน ฝุ่นดินกระจายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ โอบล้อมคนทั้งสองเอาไว้ “ครั้งนี้ไม่ข้าก็เจ้า ที่ต้องสังเวยชีวิต” ชายชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนเย้ยหยัน ก่อนจะพุ่งเข้าหาสาวใช้กึ่งองครักษ์ จากจวนจิ้งอ๋อง การปะทะกันของคนทั้งคู่ ได้ตกอยู่ในสายตาของใครอีกหลายคน ที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ที่สามารถมองเห็นทุกอย่างด้านล่างได้อย่างแจ่มชัด เล่อเจาไม่ได้ตอบ แต่นางเลือกที่จะเคลื่อนตัวเข้าหาชายชุดดำ ในเมื่อนางไม่มีหนทางให้ถอย นางก็ต้องชนะเท่านั้น จึงจะปกป้องนายเอาไว้ได้ ทั้งสองต่างโรมรันกันอ

จุดพักม้า หมู่บ้านจิ่น คณะเดินทางของชินอ๋อง ได้หยุดพักยังหมู่บ้านนี้ เป็นเวลาหลายวัน เพราะผู้นำคณะเดินทางเกิดล้มป่วยลง อาการของชินอ๋องที่ว่าไม่สู้ดีอยู่ก่อนหน้า เวลานี้ยิ่งมิสู้ดีเอาเสียเลย ตลอดห้าวันที่หยุดพัก ท่านอ๋องมิได้ย่างกรายออกนอกเรือนพักเลย “เจ้าคิดทีจะกลั่นแกล้งข้าเช่นนั้นรึ!” ถงลั่วอวิ๋น ที่นั่งเอนกายพิงหัวเตียงอยู่ แค่นเสียงถามหญิงสาว ที่กำลังเคี่ยวยากลิ่นแรงอยู่อีกด้านของห้อง ด้วยความคับข้องใจ ที่นางไม่เร่งรักษาเขาให้หาย แล้วพาเข้าเดินทางต่อ แต่นางกลับเลือกที่จะปล่อยให้ร่างกายของเขา ทรุดอยู่อย่างนี้ เพื่อเป็นเหยื่อล่อ “หากข้าทำจริง แล้วเจ้าจะทำไมข้าได้” เยว่เมี่ยวเอ่ยถามออกมา โดยที่นางไม่ได้หันกลับไปมองคนข้างหลัง เพราะสายตาของนางกำลังแยกแยะเศษสมุนไพร ที่วางอยู่ข้าง ๆ เตาเคี่ยวยา มันผิดแผกไปจากที่นางจัดเอาไว้ ก่อนที่หญิงสาวจะก้มลงไปสูดดมกลิ่นของยาในหม้อ “บัดซบ! ใครมันกล้าทำเช่นนี้” หญิงสาวสบถอย่างหัวเสีย ก่อนที่นางจะยกหม้อต้มยา เดินไปยังแจกันที่วางอยู่อีกมุมของห้อง แล้วเทมันลงไปอย่างช้า ๆ “เจ้าทำบ้าอัน