All Chapters of บุตรสาวคนเคาะยาม: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องนอน ที่มีแสงสว่างจากเทียน ซึ่งถูกจุดจนสว่างโร่ ทำให้คนที่เพิ่งรู้สึกตัว ทำได้เพียงกระพริบตาถี่ ๆ เขากำลังประมวลความคิดต่าง ๆ เพื่อเรียบเรียง ว่าตัวเขามาอยู่ตรงนี้ ในสภาพนี้ได้อย่างไร ก่อนที่เขาจะเอียงใบหน้าไปยังทิศทางที่มาของเสียง ฝีเท้าที่ใกล้ประตูเข้ามาทุกขณะ ทำให้ใจของเขาเต้นมิเป็นส่ำ แม้จะรู้สึกขอบคุณที่ได้รับการรักษา แต่จากสายตาที่เขาได้เห็น จากชายคนนั้นเมื่อครู่ มันทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่าย มิได้ต้องการจะเป็นมิตรกับเขาเลยแม้แต่น้อย “เจ้าฟื้นแล้วสินะ!” เสียงที่เขาคุ้นเคยเอ่ยขึ้น โดยที่สายตาของคนบนเตียง ไม่ได้ละไปจากผู้มาใหม่เลย หญิงสาวคนนี้ เจ้าของเสียงที่พร่ำพูดให้เขาได้ยินทุกวัน ทว่าเขากลับมิอาจลืมตาขึ้น มองหน้านางได้เลย ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยของนาง ไยมันน่ามองกว่าสตรีมากมายในเมืองหลวง ที่แต่งแต้มใบหน้าฉูดฉาด ไม่ชวนมองแม้แต่น้อย “เจ้าเป็นใบ้หรืออย่างไร ข้าถามแล้วไม่ตอบ” ความคิดในการชื่นชมทั้งหมดในหัวของชายหนุ่ม ถูกเขวี้ยงทิ้งไปเสียในทันที เมื่อคำถามต่อมาของนาง มันช่างขัดกับความน่ามองของใบหน้านางนัก! “ข้าฟื้นแล้ว”

“วาจาช่างไม่สมกับฐานะเอาเสียเลย จ้านเอ๋อร์ พาท่านปู่หวงหลีกทางเขาไป” เยว่เมี่ยวคร้านจะต่อคำกับคนในรถม้า จึงได้หันไปบอกน้องชาย ช่วยพยุงชายชราถอยออกจากตรงนี้เสีย และที่นางยินยอมเปิดทางให้แก่อีกฝ่าย มิใช่เพราะกลัวเกรงในฐานะของอีกฝ่าย แต่มันไร้สาระเกินที่นางจะมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้ ส่วนอีกฝ่ายจะคิดเช่นไรนั้น ก็หาใช่ปัญหาที่นางต้องแบกรับ “ขอรับ” เยว่จ้าน เดินกลับไปประคองชายชรา พาเดินเข้าไปยังข้างถนน เพื่อเปิดทางให้แก่ท่านหญิงจากเมืองหลวง เรื่องนี้คงทำให้ท่านหญิงสูงศักดิ์อยู่ไม่สุขอย่างแน่นอน ที่นี่เมืองหน้าด่าน ผู้มีอำนาจคือคนที่มีเงินในมือ มิใช่ชนชั้น ต่อให้เป็นขุนนางถ้ายากจน ก็ไม่มีปากเสียงสำหรับใครทั้งนั้นในเมืองหน้าด่านแห่งนี้ “พวกชั้นต่ำ! กล้าวิจารณ์ข้าเช่นนั้นรึ! ตบปากสั่งสอนนาง!” คนในรถม้าสั่งการเสียงกร้าว เหล่าองครักษ์ ที่หมายจะเข้าล้อมหญิงสาวชาวบ้าน จำต้องหยุดเท้าลง เมื่ออยู่ ๆ มีกลุ่มชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคน เดินโอบล้อมพวกเขาอีกชั้น นั่นทำให้เหล่าองครักษ์ จำต้องดูให้แน่ใจ ว่าคนเหล่านี้ต้องการสิ่งใด หรือหากพวกเขาลงมือต่อหญิงสาว ผลจะเป็นเช่นไ

“บุตรสาวที่ไร้มารดา ก็เท่ากับกำพร้าคนอบรม ไยข้าจะพูดเช่นนั้นไม่ได้เล่า” เจิ้งฮูหยิน พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูหมิ่น เพราะนางไม่ชอบสายตาดูแคลนที่เยว่ฉงมองนาง ทั้งที่ความเป็นจริงเมื่อก่อน นางตั้งใจที่จะเป็นครอบครัวเดียวกับเขา แต่เขากลับไปสนใจในตัวของมารดาเยว่จ้าน มองเมินนางไปเสียอย่างนั้น แล้วมาวันนี้เขายังมีหน้า มาใช้สายตาเช่นนี้กับนางอีก น่าชังนัก! “ถ้ามีมารดาอบรม แล้วเป็นเช่นบุตรชายของเจ้า ข้ายินดีให้บุตรสาวข้ากำพร้าแม่” เยว่ฉงตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด ใช่ว่าเขาไม่รู้ ว่าเมื่อก่อนนางคิดเช่นไรกับเขา แต่นั่นมิใช่ความรักแม้แต่น้อย นางเพียงต้องการที่พึ่งเท่านั้น อีกทั้งสายตาที่นางมองบุตรสาวของเขาในอดีต มันมิใช่ความเอ็นดูทว่ามันเต็มไปด้วยความชิงชังและริษยา สตรีแบบนี้หากเขารับเข้ามาในชีวิต ไม่แคล้วครอบครัวของเขาคงพินาศย่อยยับ ไหนจะความลับอันซ่อนเร้นของบุตรสาวอีกเล่า คงยากที่จะปกปิดเอาไว้ได้ ด้วยนิสัยของสตรีผู้นี้ “เจ้า! เยว่ฉง”เจิ้งฮูหยิน ได้แต่เรียกอีกฝ่าย ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจพูดสิ่งใดได้ เพราะนางไ

ร่างงามก้าวตรงเข้าไปในโรงเตี๊ยม เพียงย่างเท้าข้ามธรณีประตู กลิ่นอายแรกที่ปะทะจมูกของนาง คือความหอมละมุน แฝงไปด้วยความสดชื่น ทำให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก มันจะเป็นไปได้อย่างไร ที่โรงเตี๊ยมซึ่งผู้คนเข้าออก กันอย่างมากหน้าหลายตา จะสามารถทำให้คงความรู้สึกสะอาด เอาไว้ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ต้องใช้เงินไปเท่าไหร่ จึงจ้างคนดูแลได้อย่างหมดจด ทั้งยังเครื่องหอมราคาแพงลิบนี่อีก แม้ว่ากลิ่นนี้จะมิใช่กลิ่นที่คุ้นเคย แต่นางรู้ดีว่ามันมิใช่สิ่งของราคา ที่คนสามัญทั่วไปจะจับต้องได้ “เชิญคุณหนู กับนายท่านทั้งหลายขอรับ” เสี่ยวเอ้อรีบก้าวเข้ามาโค้งกาย พร้อมเอ่ยคำต้อนรับ เฉกเช่นผู้ให้บริการอื่น ๆ ท่านหญิงเหมยชูเหริน ทำเพียงปรายตามองเสี่ยวเอ้อ ก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้นสูงอย่างหยิ่งทะนง แต่เพราะนางได้รับการเตือนเบา ๆ จาสาวใช้ข้างกาย นางจึงยังไม่แสดงความเกรี้ยวกราดออกไป ด้วยเวลานี้นางรู้สึกเหนื่อยล้า และบวกกับเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อตอนผ่านประตูเมืองหลวงเข้ามานั่นอีก นางจึงอยากระบายความชิงชังที่มีต่อหญิงบ้านนอก กับใครสักคนที่ต่ำต้อยเช่นเดียวกับสตรีนั่น “ข้าต้องการขึ้นห้องพัก คนของข้าได้จองไว

หลังมื้อค่ำของท่านหญิงเหมยชูเหริน นางได้รับแจ้งจากเสี่ยวเอ้อคนเดิม ว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมจะมาพบนางหลังมื้อค่ำของนาง ตามที่นางได้ยินยอมจ่ายเงินไปแล้ว ซึ่งเวลานี้ นางได้ขึ้นมาอยู่ภายในห้องรับแขก ชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยม มันช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก เพราะตอนนี้นางนั่งอยู่ที่ระเบียงกว้าง เรียกได้ว่าตรงนี้ สามารถมองเห็นได้ทั้งเมืองเล็ก ๆ นี่ได้เป็นอย่างดีแสงโคมไฟที่สว่างไสว ทำให้นางรู้สึกว่ามันช่างงดงาม และดูไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด เมืองชายแดนอันห่างไกลเมืองหลวงนับพันลี้ กลับสามารถทำให้นาง ที่เดินทางรอนแรมมาไกล รู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่นอกกำแพงเมืองหลวงเลยสักนิด แม้ว่าช่วงกลางวัน นางจะรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้างก็ตามที “ที่นี่สร้างขึ้นมา เพื่อการเที่ยวชมอย่างนั้นหรือ” หญิงสาวเอ่ยกับสาวใช้ข้างกาย นางลุกขึ้นเดินไปยืนที่ขอบระเบียง มือบางสองข้างวางบนราวไม้เนื้อแข็ง สายตาที่กวาดมองไปอย่างรู้สึกสงสัย เพราะที่นี่ห่างไกลความเจริญหลายเท่านัก แต่กลับดูคึกคักเหลือเกินในยามค่ำคืน “เพียงบางส่วนเท่านั้นเจ้าค่ะ จุดที่ท่านหญิงมองเห็น ล้วนเป็นแหล่งการค้าของเมืองหน้าด่านเจ้าค่ะ แต่ความมืดโด