บุตรสาวคนเคาะยาม

เยว่เมี่ยว เคลื่อนกายหลบได้อย่างว่องไว กลิ่นอายที่สองนายบ่าวปกปิดเอาไว้มาตลอด พลันปรากฏขึ้นในทันที ห้องที่คิดว่าสวยหรู มันกำลังแปรสภาพเป็นแหล่งรวมความน่าสะอิดสะเอียน ไม่ว่าสิ่งของหรือลิ่นอันคละคลุ้ง มันช่างตลบอบอวลชวนเคลื่อนเหียนยิ่งนัก “ผู้ล่าวิญญาณเยี่ยงนั้นรึ! ในเมื่อกล้าที่จะเข้ามารนหาที่ตาย ข้าก็จะสนอง” เสี่ยวไป๋สาวใช้ผู้ไร้เดียงสา ที่นางเห็นในคราแรก บัดนี้กลับต่างออกไป ใบหน้าบิดเบี้ยวราวนางปีศาจ ดวงตาที่เคยสุกใส พลันเป็นเป็นสีเลือด ฟันที่เรียงตัวกันงดงาม กลับมีเขี้ยวงอกยาวออกมาสองข้าง “หากข้ามองว่าข้าคือเหยื่อนอันโอชะ ก็จงเร็วกว่าข้าให้ได้เสียก่อน” เยว่เมี่ยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย ทว่าสายตาของนางกลับมองนิ่งไปที่คู่ต่อสู้ นางไม่อาจประมาทกับสองนายบ่าวนี้ได้เลย มิเพียงแค่วิชาไสยเวทที่แกร่งกล้า แต่ดวงวิญญาณที่นางติดตามมา มีพลังอาฆาตรุนแรงยิ่งนัก กลิ่นอายนั้นกดทับนางให้รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งอก นั่นเท่ากับเวลานี้นางกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ สามต่อหนึ่ง ซึ่งยากนักที่จะบอกได้ว่าครั้งนี้ นางจะจบภารกิจโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ ปึก! ร่างของเยว่เมี่ยว ลอยละ

ร้านขายโลงศพสกุลเยว่ เยว่เมี่ยว ที่เพิ่งกลับมาจากการเคาะยาม เดินไปนั่งรินชายกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย ก่อนจะทอดสายตามองไปยังคนป่วย ที่ถูกย้ายไปนอนยังเตียงที่เป็นของนาง สีหน้าของเขาดูดีขึ้นไม่น้อย มิเสียแรงที่สิบวันมานี้ นางเสียพลังงานไปไม่น้อย ในการยื้อลมหายใจของเขา แต่จากของติดกายและเศษอาภรณ์ของเขา ล้วนมีราคาที่สูง หึ ๆ เมือ่เจ้ารอดตาย ราคาที่ต้องจ่ายให้ข้า ต้องมากพอเจ้าจึงจะได้หายใจต่อ หาไม่แล้ว เป็นข้าเยว่เมี่ยวผู้นี้ ที่จะพรากมันไปโดยที่เจ้ามิทันได้กระพริบตาเลยทีเดียว นางมิใช่คนดีอะไรขนาดนั้น กฎของการมีชีวิต ต้องขับเคลื่อนด้วยเงินตรา หากไร้เงินทองไหนเลยจะมีชีวิตรอดได้ แม้ว่าคนในมเมืองแห่งนี้ต่างหวาดกลัวที่นางเป็นคนขายโลงศพ จนไม่มีบุรุษใดต้องการแต่งนางเข้าบ้าน นั่นก็มิใช่สิ่งที่นางต้องแยแส ในเมื่อนางมีเงิน ไร้สามีหาได้ถึงตายไม่ “แค่ก ๆ” เสียงไอถี่ ๆ ปลุกให้หยิงสาวตื่นจากภวังค์ ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นเดินไปยังเตียงของตนเอง ที่มีคนเจ็บนอนเหยียดยาวอยู่ โดยในมือยังคงมีถ้วยชาติดมาด้วย “หึ ๆ ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที” เยว่เมี่ยว โน้มใบหน้าลง

“เจ้าแน่ใจนะ ว่าคนผู้นั้นอยู่ที่นี่” ชายแปลกหน้าเอ่ยถามไปยังวิญญาณ ที่ยืนนิ่งรอรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ชายแปลกหน้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าคนที่เขาไล่ล่ามาตลอด จะยังรอดพ้นจากความตายไปได้ “ข้าน้อยสัมผัสได้ ถึงกลิ่นโลหิตของคนผู้นั้น” เงาทะมึนนั้นเบนใบหน้า อันน่าเกลียดน่ากลัว ไปยังทิศทางของประตูบานใหญ่ ซึ่งตัวเขามองเห็นเป็นตาข่ายสีทองเปล่งประกาย กางกั้นมิให้วิญญาณเช่นเขา ได้ย่างกรายเข้าไปหลังม่านอาคมนั้นได้เลย อาคมขั้นสูงนี้ดวงตามนุษย์ธรรมดา มิอาจมองเห็น ไม่น่าแปลกใจเลย ว่าทำไมจึงไร้วิญญาณเร่ร่อน ในระแลกนี้เผ่นผ่านให้เห็นเลย เพราะมีคนที่แข็งแกร่งอยู่ตรงนี้นี่เอง คงมิใช่เพียงร้านขายโลงศพธรรมดาเสียแล้ว “รอประตูเปิด เจ้าจงตามหาเขาให้พบ หาไม่แล้วข้าจะใช้แส้อาคม เฆี่ยนเจ้าให้สาสมกับความแค้นของข้า” ชายแปลกหน้าเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว เขาไม่เคยถูกคนต่ำชั้นกว่า หยามหมิ่นต่อหน้าขนาดนี้มาก่อน สองพ่อลูกข้างใน ย่อมต้องได้รับผลตอบแทน ของความโอหังในวันนี้ “นายท่านโปรดวางใจ ข้าจะมิทำให้ผิดหวังขอรับ” แม้ว่าเขาคือวิญญ