《บุตรสาวคนเคาะยาม》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“ท่านหญิง...ท่านหญิงเจ้าคะ!” เสียงเรียกจากคนข้าง ๆ ทำให้เหมยชูเหรินตื่นจากภวังค์ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ นานกว่าเดือนแล้วที่นาง ไม่ตกอยู่ในภวังค์ในเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้น ถึงแม้ว่าจวนจิ้งอ๋อง จะกำจัดผู้คนในหอนางโลมจนสิ้น แต่ก็ยังคงมีคนวงในเอ่ยถึงเรื่องนี้กันหนาหู จนเป็นที่โจษจั่นไปทั่วเมืองหลวง แต่นางมีหรือจะยอมรับกับเรื่องที่คนพูด มิได้เห็นมันด้วยตาตนเอง ถึงจะจริงแล้วอย่างไร ในเมื่อคนพวกนั้นก็ทำได้เพียงพ่นวาจาไปลอย ๆ ไม่ได้รู้เห็นกับตา หรือต่อให้รู้เห็น ก็จะกล้าพูดหรืออย่างไรเล่า ทุกคนล้วนรักชีวิต เพียงแค่คำพูดที่ผิดไปเล็กน้อย ลมหายใจก็อาจหายไปด้วยเช่นกัน “พวกเขามาแล้วรึ! ฮึ! ช่างเล่นตัวนัก เงินหมื่นตำลึงของข้า มันน้อยนิดไปหรืออย่างไร ถึงเป็นข้าที่ต้องมานั่งรอ” หญิงสาวหมุนกายหันกลับไปเผชิญหน้า กับเจ้าของโรงเตี๊ยม โดยที่ปากก็เอ่ยประชดออกไป ทว่าเพียงหันไปสบเข้ากับดวงตา ที่ซีกหน้าข้างหนึ่ง มีหน้ากากสีเงินวาวปิดทับอยู่ มันช่างดูน่าค้นหาเหลือเกิน เป็นบุรุษอย่างที่นางคิดเอาไว้ไม่มีผิด แต่ไม่คิดว่าจะยังหนุ่มแน่นเช่นนี้ “ข้าน้อยถงเมี่ยว ยินดี

ครึ่งชั่วยามต่อมา ภายในห้องพักหลังร้านขายโลงศพ อ๋องหนุ่มกำลังนั่งอยู่ขอบเตียง ขาสองข้างที่ยังคงไร้เรี่ยวแรง หย่อนลงจากเตียง ด้วยเขายังคงมีความหวัง ว่าจะต้องหายในเร็ววัน ดวงตาคู่คมจับจ้องไปที่เก้าอี้ ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายก้าว แน่นอนว่าถ้าเขายังคงเป็นปกติทุกอย่าง เก้าอี้ตัวนั้น มิใช่ปัญหาใหญ่อันใดเลย ทว่าในเวลานี้มันต่างออกไป อ๋องหนุ่มตั้งปณิธานอยู่ภายในใจ ว่าเขาจะต้องเดิน ไปให้ถึงตรงนั้นให้จงได้หลายวันแล้วที่เขารู้สึกตัว และเริ่มที่จะขยับร่างกายได้พอสมควร แต่การที่เขาจะลุกขึ้นเดินได้ด้วยตนเอง ยังเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายอยู่มาก ครั้งนี้ดูท่าคนลงมือ ต้องการชีวิตเขา มากกว่าการสั่งสอนตักเตือนให้หลาบจำ เช่นที่เขาเคยได้ประสบมาหลายปี แต่มีหรือเขาจะยินยอมพ่ายแพ้ ตาบใดที่เขายังหายใจอยู่ “อย่าทำให้ข้าต้องลำบากเพิ่มไปกว่านี้ เท่านี้...เจ้ายังทำให้ชีวิตข้า ซวยซ้ำซวยซ้อนไม่พออีกหรืออย่างไร” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเยาะหยัน ดังขึ้นจากด้านหน้าประตู ก่อนที่ร่างระหงในชุดของบุรุษ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่เก้าอี้ ซึ่งเป็นที่หมายของเขาในตอนนี้ กรามหนาขบกันจนเป็นสันนูน ก่อนท

“หากเจ้ารักษากติกาของข้า มีหรือผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้” ซ่งเถียนโต้กลับ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ คนที่ไม่รักษากฎของผู้อื่น ยังกล้าที่จะพูดถึงคำว่าเล่ห์เหลี่ยมกลโกง ตึก! เท้าหนาก้าวเข้าหาคนในเงามืด ดวงตาที่ฉายแววอันตราย จับจ้องเงาทะมึน ที่ยืนนิ่งมิไหวติงอยู่ตรงหน้า ในสายตาของคนทั่ว ๆ ไป อาจมองได้ไม่แจ่มชัด แต่มิใช่กับเขา และก็คงไม่ใช่กับชายตรงหน้านี่เช่นเดียวกัน ผู้ฝึกฝนและมีพลังขั้นสูง ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา ที่จะมองเห็นในความมืดอย่างแจ่มชัด ชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างจากคู่สนทนาไม่มากนัก ส่วนวิญญาณที่หมายจะพุ่งเข้าทำร้ายเขา กลับถอยห่างออกไปไกล “มันคือเล่ห์เหลี่ยมต่ำช้า! หาใช่กติกาไม่!”องครักษ์หนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียง ที่ไม่อาจควบคุมให้สงบนิ่งได้เช่นอีกฝ่าย เขาในเวลานี้เหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิง ที่กำลังลุกโซน ความขุ่นเคืองของเขา แทบจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ในตอนนี้ “ทุกที่ย่อมมีกฎของตนเอง ในเมื่อเจ้ารักษาไม่ได้ ก็อย่าได้มากล่าวอ้างเรื่องเล่ห์เหลี่ยมกับข้า ย่อมเป็นที่รู้กันดี ว่าการค้าย่อมต้องหวังผลกำไร เช่นพวกเจ้าที่จ้างข้าทำงาน ก็เพื่อผลของงาน แต่เมื่อบิดพลิ้วต่

เยว่เมี่ยว รู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น หญิงสาวทำเพียง ถอยห่างจากการต่อสู้ของสหายรัก และคนจากเมืองหลวง ดวงตาที่เคยดำขลับ พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีทองสุกใส เปล่งประกายวาววับในความมืด นั่นทำให้วิญญาณที่ได้รับคำสั่ง ให้จัดการกับหญิงสาว ถึงกับชะงักนิ่งล่องลอยค้างอยู่กลางอากาศไปในทันที นี่คือนักล่า! และหาใช่นักล่าทั่ว ๆ ไปเสียด้วย แต่นางคือนักล่าศักดิ์สิทธิ์! คนที่เกิดมามีชะตาเหนือมนุษย์ คนที่เป็นทั้งผู้ที่น่าเกรงขาม และอันตรายในเวลาเดียวกัน “ข้าหาเจ้าพบจนได้” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี ของคนที่ซ่อนกายอยู่ไม่ไกล พึมพำกับตนเองเบา ๆ เพราะการตามหาคนผู้หนึ่งมากว่ายี่สิบปี เวลานี้ได้สิ้นสุดลงเสียที นับจากนี้ก็เป็นการกำจัดให้สิ้นซาก เพื่อไม่ให้เป็นขวากนามที่นางต้องระแวงไปทั้งชีวิต เพียงเพราะการมีอยู่ ของเจ้าของดวงตาสีทองนี้ แววตามาดร้ายวาววับในฉับพลัน ก่อนที่เจ้าของร่างนั้น จะเคลื่อนกายไปที่เป้าหมาย ด้วยความลิงโลดเป็นที่สุด มันคือความยินดีที่ได้พบสิ่งที่ค้นหา และมันคือความรู้สึกสิ้นสุดการรอยคอย ที่ทรมานนางมานาน... “เด็กน้อย...ในที่สุดเราก็ได้พบกันเสียที”

“มู่ฉง! เจ้าจะทำเยี่ยงนี้ตามแต่อำเภอใจมิได้นะ หลานข้าเพิ่งเกิดมิทันถึงชั่วยาม เจ้าก็คิดที่จะพานางไปแล้วอย่างนั้นหรือ” ลู่อ๋องเอ่ยเสียงกร้าว เพื่อหยุดบุตรเขย ที่กำลังจะก้าวพ้นประตูออกไป สำหรับเขาแล้ว สิ่งใดที่นับว่าเป็นภัยต่อเขาและครอบครัว สิ่งนั้นก็ไม่สมควรที่จะมีอยู่ในโลกใบนี้ มิว่าจะเป็นสายเลือดในอกก็ตามที เด็กคนนี้จะต้องถูกกำจัดเท่านั้น “ท่านพ่อตาโปรดวางใจ ข้าจะเลี้ยงดูนางให้ดีขอรับ สกุลมู่เรามิเคยเชื่อในสิ่งเหลวไหล โดยไม่ใช้สมองไตร่ตรองขอรับ” คนทั้งสี่ภายในห้อง ต่างพากันนิ่งอึ้งไปในทันที เพราะนี่หมายความว่ามู่ฉง ได้ยินทุกอย่างแล้วนั่นเอง ส่วนเมื่อครู่ที่มู่ฉงแสร้งทำเหมือนมิรู้เห็นสิ่งใด ก็เพื่อช่วงชิงตัวบุตรสาวของเขาไปเท่านั้น นี่เจ้าคนแซ่มู่กำลังด่าว่าคนจวนอ๋อง ไร้มันสมองในการขบคิดเยี่ยงนั้นรึ! ช่างน่าตายนัก! “มู่ฉง! เจ้ากำลังคิดที่จะท้าทายข้าเยี่ยงนั้นรึ!”ลู่อ๋องเอ่ยถามออกไป ด้วยน้ำเสียงอันกร้าวลึกกว่าเดิมหลายเท่า คนสกุลมู่กล้าที่จะท้าทายเขา ที่มีสายเลือดมังกร ช่างมิรู้สูงต่ำเอาเสียเลย “สุดแท้แต่ท่านอ๋องจะคิดขอรับ” คำพูดที่ห่