All Chapters of บุตรสาวคนเคาะยาม: Chapter 41 - Chapter 50

“แม่นางโปรดรักษามารยาทด้วย ที่นี่มิใช่กลางตลาด ที่แม่นางจะมาส่งเสียงดังรบกวนแขกในร้านของข้าได้ หากไม่ต้องการที่จะกินข้าวที่นี่ เชิญออกไปขอรับ” แต่ก่อนที่เชี่ยหลินจะทันได้โว้ยวายสิ่งใดต่อ ผู้ดูแลร้านก็ได้เดินเข้ามาบอกนางก่อน ว่าถ้ายังก่อความวุ่นวายอีก โทษของนางอาจมิใช่แค่การขับไล่ออกจากร้าน แต่คงมากกว่านั้น คนที่กำลังจนตรอกเยี่ยงเชี่ยหลิน แม้จะอยากสู้แต่ก็ต้องรู้ถอย “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ก่อนที่เชี่ยหลินจะเดินจากไป นางยังมิวายหันกลับมากล่าวอาฆาตต่อคู่ชายหญิง แล้วนางจึงเดินจากไปยังส่วนที่เป็นห้องรับรองพิเศษ ด้วยฐานะของนางน่ะหรือ...ยากที่จะเดินไปนั่งในส่วนนั้นได้ คงเป้นหนึ่งในบุรุษที่เชี่ยหลินได้รับนัดหมาย เป็นคนจองและให้นางมาที่นี่ ส่วนนั้นเป็นได้ทั้งความเป็นส่วนตัว และส่วนแห่งความโสมม ที่เจ้าของร้านไม่คิดก้าวก่าย หน้าที่คือทำการค้า จ่ายมาแล้วรับไป ไม่ข่องเกี่ยวสิ่งอื่นใดต่อกัน นี่คือกฎการค้าของที่นี่ ตัวเงินและผลกำไรเท่านั้น เรื่องส่วนตัวของลูกค้า จะไม่มีการแพร่งพราย และไม่มีการสอดมือ หากไม่เกินกว่าเหตุ “เจ้ารู้จักนางได้อย่างไร” หลังจาก

โรงเตี๊ยม เถียนเยว่ ภายในห้องพักชั้นพิเศษ ร่างในอาภรณ์หรูหรา กำลังนั่งกำจอกสุราเอาไว้แน่น เพล้ง! ก่อนที่นางจะปาจอกสุราในมือ ใส่พื้นจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ องครักษ์คนสนิทของนาง จนป่านนี้ยังไม่โผล่หัวกลับมา แบบนี้ยังจะมีหน้าให้นางใจเย็นอยู่ได้อย่างไรกัน “คนที่ไปตามหาตัวเขา พบแล้วหรือยัง!” เหมยชูเหรินเอ่ยถามออกไป ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดุกร้าว นางไม่ชื่นชอบที่สุด คือคนที่ทำงานผิดพลาด กลัวความผิดจนหนีไปเช่นนี้มันช่างโง่เขลาเสียจริง “ยังไม่มีข่าวเลยเจ้าค่ะ แต่ปกติแล้วเขาจะไม่เคยหายไปนานเช่นนี้นะเจ้าคะ อย่างไรท่านหญิงทำใจให้สบายก่อนนะเจ้าคะ บ่าวจะออกไปสืบหาความจริงด้วยตนเอง” สาวใช้คนสนิทส่งสัญญาณให้สาวใช้อีกคน จัดการกับเศษกระเบื้องที่แตกนั้นเสีย ส่วนนางได้รินชาถ้วยให้ไปวางต่อหน้าผู้เป็นนาย พร้อมทั้งปลอบโยนอย่างรู้นิสัยของท่านหญิงดี “รีบไปรีบมาเล่า คนพวกนี้ไม่มีใครรู้ใจข้าเท่ากับเจ้า” “เจ้าค่ะ” สาวใช้รับที่จะออกจากห้องไปในทันที ทว่าแทนที่นางจะเดินตรงออกจากโรงเตี๊ยมไป นางกลับเลือกที่จะเดินหายไปยังอีกด้านของโรงเตี๊ยม

“อ๊าก!!!” เหมยชูเหริน เปล่งเสียงร้องออกมาด้วยความอัดอั้น ดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มองไปยังแผ่นป้ายในมือ คนของนางตอนนี้ไม่อยู่แล้ว ในวันนั้นที่นางได้รับความอัปยศ เป้นเขาที่อุ้มนางออกมา มิว่านางจะก่อเรื่องมากี่หน เขาก็ไม่เคยที่จะทอดทิ้งให้นางเดียวดาย คอยตามสะสางให้นางในทุก ๆ อย่าง แต่วันนี้เป็นนางที่ส่งเขาไปตาย เพียงเพราะความเอาแต่ใจของนางเอง ไม่สิ! เป็นพวกมันต่างหากที่สังหารเขา! “บ่าวจะจัดหาคนมาจัดการเรื่องนี้อย่างลับ ๆ มิให้สาวมาถึงเราเจ้าค่ะ” เล่อเจาโอบกอดนายสาวเอาไว้แนบอก ดวงตาของนางวาวโรจน์อย่างมีความนัยแฝง ดูท่านายท่านซ่งแห่งเถียนเยว่ คงไม่ใช่ชายหนุ่มอ่อนหัดอย่างที่คิด หากคิดจะเดินหมากให้กำชัย นางจะต้องไม่เร่งลงมือในทันที เพราะดูแล้วเมืองหน้าด่านแห่งนี้ เป็นเมืองที่ซ่อนหลายสิ่งอย่างเอาไว้มากมายทีเดียว “เจ้าจะทำอย่างไรก้ได้ แต่ต้องเอาชีวิตของพวกมันมาสังเวยคนของข้า” เหมยชูเหริน สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อที่จะสงบใจให้นิ่งลง เมื่อมีเสียฝีเท้ามุ่งตรงมาที่ห้องของนาง หญิงสาวลุกขึ้นตามการประคองของสาวใช้ ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องชั้นใ

สองวันต่อมา ณ ประตูเมืองทิศตะวันออก รถม้าหรูหราที่มีตราสัญลักษณ์ของสำนักคุ้มภัยเฟิ่งหวง ได้เคลื่อนตัวออกจากประตูเมือง มุ่งไปตามเส้นทางเล็ก ๆ เพื่อเข้าสู่เมืองหลวง หญิงสาวในชุดขี่ม้า ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากสีเข้ม ได้นั่งหลังเหยียดตรง ดวงตาสีเข้มมองไปยังถนนที่เต็มไปด้วยกรวดหิน นางไม่หันกลับไปมองยังเบื้องหลัง เพราะคนที่ยังคอยนางกับน้องชายกลับมา กำลังยืนทอดสายตามองลงมาจากกำแพงเมือง “เจ้าคิดว่าท่านพ่อกับท่านแม่ขอข้า จะโกรธข้าหรือไม่ ที่หนีออกมาเช่นนี้” ซ่งเถียนเอ่ยถามด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย เพราะครั้งเขาเลือกที่จะเดินทางไกล ในช่วงเวลาที่พ่อแม่ จัดหาคู่ดูตัวให้แก่เขา “เจ้าจะกลับไปไหมเล่า” เยว่เมี่ยวแสร้งถาม ทั้งทมี่นางรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ว่าไม่มีทางที่คนอย่างซ่งเถียน จะยินยอมถูกจับแต่งงาน หากจะว่ากันตามควาสมจริง นางก็เห็นใจเขาอยู่ไม่น้อย ที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่สหายคนอื่น ๆ ต่างออกเรือนไปแล้ว ไม่นับรวมนางที่เป็นหญิงที่ถูกถอนหมั้น จึงไม่มีใครเอา และนางไม่เอาใครด้วยอีกหนึ่งเหตุผล “เหอะ! เจ้ารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ ว่าแต่เจ้ามั่นใ

เยว่เมี่ยว จับจ้องไปยังผู้ที่ยืนขวางหน้านางอยู่ในตอนนี้ ฮึ! คนผู้นี้นางคงไม่ต้องคาดเดาให้เสียเวลา เพราะจากที่ดูแล้วนางเคยพบเจอมาก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวไม่ได้เผยตัวตนให้อีกฝ่ายได้รู้ ว่าบุตรสาวคนเคาะยาม ที่คนตรงหน้าตามหา ก็คือตัวนางเองนั่นอย่างไรเล่า “เฟิ่งหวง รับงานไม่รู้ดูให้ดีเอาเสียเลย แค่สตรีชั้นต่ำคนเดียว ยังยอมเสียสละคนในสำนัก เพื่อคนเช่นนี้ มันคุ้มแล้วหรือ” ชายชุดดำเอ่ยกับคนสวมหน้ากาก ที่ชี้ปลายทวนมาที่เขา ดวงตาคมปราบนั้นช่างดุดันเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่ต้องเอาชีวิตมาทิ้ง เพียงเพื่อสตรีผู้หนึ่ง“คุ้มหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่คนเยี่ยงเจ้าจะมาตัดสิน ในเมื่อไม่ถอย ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ หลีกทางไม่ได้ ก็ไม่ต้องหลีก” หญิงสาวเอ่ยเสียงกร้าว ก่อนที่นางจะตวัดทวนพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย เสียเวลานัก! นางเดินทางไม่ทันครึ่งวัน ก็ต้องพบกับเรื่องยุ่งยาก เช่นนั้น! นางก็ไม่จำเป็น ต้องหลบหลีกให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น เป้าหมายไม่ใช่คนในรถม้า แต่เป็นตัวนางเอง อยากได้ตัวบุตรสาวคนเคาะยามหรือ ช่างไม่เจียมตนเอาเสียเลย “เจ้าทำงานข้าย่อมเข้าใจ แต่เจ้าต้องรู้ที่จะถอยเพื่อรักษาชีวิต นี