All Chapters of THE DOCTOR’S GREATEST REGRET : When His Wife Stopped Waiting: Chapter 111 - Chapter 120

Ilang araw ang lumipas.Ika-25 na araw na ng ikalabindalawang buwan sa kalendaryo.Ngayong gabi magsisimula ang bakasyon ng Starry Sky Technology.Napansin ni Shiena na tila lumalala ang kanyang pagsusuka tuwing umaga nitong mga nakaraang araw, kaya nakipag-ugnayan siya kay Dr. Lark upang humingi ng payo.Sinabi ng doktor na normal lamang ang kanyang kalagayan sa yugtong iyon ng pagbubuntis at pinapabalik siya pagkatapos ng Bagong Taon upang suriin ang kanyang mga pisikal na kondisyon at tiyaking normal ang lahat.Kapag pasado ang lahat ng resulta, maaari nang maghanda para sa normal na induced labor.Nang matapos ang trabaho sa kumpanya nang gabing iyon, handa na siyang umuwi.Habang nagte-text si Shiena sa kanyang ina, muntik na siyang mabangga sa taong nasa harapan niya.Pag-angat niya ng tingin, agad niyang nakilala ang tao.Isa itong pharmaceutical representative mula sa kumpanyang Peerls Pharmaceutical.“Ikaw na naman?”Ngumiti nang magalang si Kyle.“Mrs. De la cruz, pasensya n

Ang malamig at matalim na hangin ay nagpalipad sa ulan na sumasayaw sa ere, parang maliliit na karayom n na tumutusok sa mukha ni Shiena.Kinusot niya ang kanyang mga mata, pagkatapos ay ibinaligtad ang basang bahagi ng kanyang scarf at mahigpit na ibinalot sa sarili ang mas malinis na bahagi nito.Sa sandaling iyon, napansin siya ng isang guwardiyang nagpapatrolya at mabilis siyang nilagyan ng isang amerikana.Nagpasalamat si Shiena.Sa oras na iyon, marami nang bisita ang dumating sa lumang bahay, at nang mapansin nila ang dumi sa kanyang katawan, hindi nila napigilang mapatitig at suriin siya.Hindi sila pinansin ni Shiena at pilit na dinala ang mabigat niyang katawan papasok.Sa kalagitnaan ng paglalakad, nasalubong niya si Ate Joy, ang katulong na nakilala niya noon sa lugar na iyon."Madam, ano pong nangyari sa inyo?"Bumuga si Shiena ng puting usok mula sa kanyang bibig. Bahagyang namamanhid sa lamig ang kanyang mga labi."Nadulas ako at nahulog sa mga batong hagdan sa may pasu

Sandaling inakala ni William na mali ang kanyang narinig.“Anong kalokohan na naman ang sinasabi mo?”Nang makita ni Shiena ang inosenteng ekspresyon niya, lalo niyang hinangaan ang galing nitong umarte.Hindi niya talaga maintindihan.Umabot na sila sa ganitong punto, pero bakit napakatigas pa rin ng ulo nito?Kaya ipinagpatuloy niya ang pagtatanong.“Kung ganoon, sabihin mo sa akin, bakit nasa handaan ng pamilya ninyo sina Vanessa at ang anak niya?”Nalilitong nagtanong si William.“Paano mo nalaman na nandito sila? Nakita mo ba sila?”Ngunit agad niyang naisip na malamang ay nagkamali ng intindi si Shiena, kaya seryoso siyang nagpaliwanag.“Nandito si Vanessa dahil kinilala siya ng lola ko bilang inaanak niya, at si Harry naman ay kinilala rin niyang inaanak.”“Pakiramdam kasi ng matanda ay napakatahimik ng bahay tuwing Bagong Taon. Matanda na siya at mas gusto niya a

Mahinang sinabi ni Shiena, “Ayos lang ako.”Malinaw at malamig ang kanyang boses, ngunit may bahagyang pamamalat na halos hindi mapansin.Parang saka lamang niya naisip na medyo naging bastos ang kanyang asal. Tutal, ang lalaking nasa harapan niya ang tumulong sa kanya kanina, kaya bahagya niyang pinalambot ang kanyang tono.“Salamat sa pag-aalala mo, pero nababagot lang ako kaya gusto kong maglakad-lakad.”Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki. Ang banayad nitong tinig ay may tamang dami ng pag-aalala.“Napansin ko kanina na parang masakit ang iyong bukung-bukong. Lalabas din naman ako, kaya sabay na lang tayo sa daan.”Tumingin si Shiena sa kanya, bahagyang ngumiti, at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa labas. Ngunit palagi siyang may kalahating hakbang na pagitan sa lalaki.Sinamahan siya ng lalaki habang naglalakad palabas at ipinakilala ang sarili.“Ang pangalan ko ay John De la cruz. Ngayong taon

Isang beses lamang sinilip ni Shiena ang kanyang telepono bago ito itinabi, saka niya sinabi kay John, “De la cruz ang apelyido ko.”Napansin ni John na tila maingat siya at ayaw pa ngang sabihin ang buong pangalan niya, kaya ngumiti ito at nagsabi,“De la cruz ang apelyido mo? Pero napakaraming tao sa mundo ang may apelyidong De la cruz, at marami ring maaaring tawaging Miss De la cruz. Paano kung isang araw makita kita sa kalye, tawagin kitang Miss De la cruz, tapos pito o walong tao ang sabay-sabay na lumingon sa akin? Ano na ang gagawin ko noon?”Hindi napigilan ni Shiena na mapangiti. Medyo nakakatawa pala ang taong ito.“Shiena Mae ang pangalan ko.”Masayang ngumiti si John. Nang makita niyang humahanga ito sa tanawin sa labas, matiyaga niyang ipinaliwanag ang bawat bagay sa lumang bahay at ang pinagmulan ng mga iyon.Hindi inaasahan ni Shiena na ganoon ito karaming alam kaya tahimik lamang siyang nakinig.