All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 11 - Chapter 20

กว่าแขกจะกลับกันหมดเล่นเอาเธอเหนื่อยแทบลมจับ นี่ขนาดไม่เชิญแขกมาเยอะ ถ้าเยอะกว่านี้เธอคงสลบกลางงานไปแล้ว ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการจัดงานแต่งงานจะเหนื่อยขนาดนี้“มึงขับรถกลับได้แน่นะรุจ ทำไมไม่ค้างที่นี่เลยวะ” อิทธิพัทธ์“อือได้สิ ดื่มไปนิดเดียวเอง เป็นห่วงคนที่บ้านน่ะ” นพรุจบอกเพื่อนรักขณะที่เขาจะขับรถกลับราชบุรี ตอนนี้ยังไม่ดึกมากถ้ากลับตอนนี้พรุ่งนี้เช้าก็สามารถเข้าไปทำสวนได้เลยนพรุจจึงไม่อยากนอนค้างที่นี่“อารุจขับรถดี ๆ นะคะ” ลดาวัลย์บอกอาหนุ่มพร้อมโบกมือแล้วยิ้มให้เมื่อรั้งเพื่อนไม่ได้ก็ต้องปล่อยเพื่อนกลับแต่โดยดี แต่นพรุจก็ไม่ได้น่าเป็นห่วงมากนัก เพราะเขาดื่มไวน์เข้าไปแค่ไม่กี่แก้ว หนักกว่านี้ก็เคยขับกลับมาแล้วลดาวัลย์รู้สึกง่วงนอนเป็นอย่างมาก เปลือกตาจะปิดลงมาให้ได้ หมุนร่างจะเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความง่วงและมึนแอลกอฮอล์ที่ได้ดื่มเข้าไปเพียงนิดทำให้ร่างเล็กชนเข้ากับร่างใหญ่ของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างจัง“ว้าย!”หมับ!อิทธิพัทธ์คว้าร่างเล็กไว้ทันตอนนี้หน้าเธออยู่ห่างจากอกเขาไม่ถึงคืบ หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน“ขอโทษค่ะอาอิทอ้อไม่ทันระวัง”“เ

พอลดาวัลย์เปิดออกมาไล่ดูจากซ้ายไปขวาก็พบว่ามันเป็นเสื้อผ้าของผู้ชายครึ่งหนึ่งและอีกครึ่งหนึ่งเป็นชุดของผู้หญิงมีทั้งชุดทำงานชุดเดรสที่ออกแนวเซ็กซี่อยู่เกือบยี่สิบชุด ส่วนที่พับอยู่ด้านล่างจะเป็นกางเกงยีนส์ กระโปรงยีนส์และกางเกงผ้าหลากสีสันมีทั้งขายาวและขาสั้น ลดาวัลย์เห็นแค่นั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอก็ทำมันจนเสร็จ ชีวิตประจำวันของเธอก็คือตื่นเช้าขึ้นมาช่วยป้าน้อยทำกับข้าวบ้าง บางวันก็ตื่นมาใส่บาตร รดน้ำต้นไม้ช่วยลุงหนอมบ้าง ระหว่างวันก็หาอะไรทำไม่ให้มันน่าเบื่อหรือไม่ก็อ่านหนังสือ ตกเย็นก็ทำกับข้าวช่วยป้าน้อยวนไปอยู่แบบนี้จนเกือบสามสัปดาห์ คืนหนึ่งเสียงรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดในเวลาเกือบห้าทุ่ม วันนี้เขาเลิกงานดึกกว่าทุกวัน แววตาลุ่มลึกทอดมองร่างเล็กที่นอนคุดคู้อยู่บนโซฟาชั้นล่างของบ้าน หญิงสาวได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาจึงปรือตาขึ้นมาช้า ๆ “ทำไมไม่ขึ้นไปนอนข้างบน” อิทธิพัทธ์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจือแววตำหนิ เพราะเขาไม่คิดและไม่เคยคาดหวังให้ใครมานอนรอเขาดึกดื่นเพียงนี้ “อ้อรออาอิทค่ะ” “ต่อไปนี้ไม่ต้องรออาหรอก น

“ไม่ใช่แปลกธรรมดาค่ะ แต่แปลกมาก เพราะคุณอิทไม่ได้ออกกำลังกายมาเป็นปีแล้วค่ะ” ก็จริงอย่างที่น้อยว่าเพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ยังไม่เห็นเขาออกกำลังกายสักวัน มีแค่เธอที่เข้าไปใช้ห้องฟิตเนสของเขาเพื่อยืดเหยียดร่างกายเป็นบางวันเท่านั้น “ถ้าคุณอ้อมาอยู่บ้านนี้ถาวรก็ดีสิคะ คุณอิทจะได้มีวินัยกับตัวเองบ้าง” น้อยพูดขึ้นมามือยังง่วนอยู่กับการหั่นเนื้อไก่เพื่อทำอาหาร “ยังไงเหรอคะป้า” “ก็ตั้งแต่ที่คุณอ้อมาอยู่ด้วย คุณอิทก็เริ่มรักตัวเองมากขึ้นน่ะสิคะ แต่ก่อนวัน ๆ ทำแต่งานวันหยุดก็ไม่เคยหยุด” “แล้วทำไมอาอิท ไม่แต่งงานใหม่ล่ะคะป้า” ลดาวัลย์เอ่ยถามขึ้นเพราะความอยากรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงของการเลิกราของเขากับภรรยาเก่า เพราะเรื่องนี้นพรุจไม่เคยเอ่ยปากบอกกับเธอสักที “เอ่อ คุณอิทไม่เคยเปิดใจให้ใครหรอกค่ะคุณอ้อ” ได้ยินแค่นี้ใบหน้าสวยก็แทบจะเก็บพิรุธเอาไว้ไม่อยู่แต่ก็ยังดึงดันจะถามต่อ “ทำไมล่ะคะ” ลดาวัลย์ยืนฟังต่ออย่างตั้งใจ น้อยมองซ้ายขวาก่อนจะบอกกับลดาวัลย์ “ก็ …คุณอิทคงรอคุณขวัญตากลับมาอยู่มั้งคะ” นัยน์ตาดำขลับสลดวูบลงเม

วันนี้เขาพาเธอมาสาขา B การเริ่มฝึกงานที่ดีต้องฝึกจากหน้างานของสาขาย่อยไปก่อนให้รู้ระบบการทำงานของสาขา จะทำให้เข้าใจภาพรวมการทำงานเกือบทั้งหมดของบริษัท ภายในสาขาจะมีห้องทำงานของเขาแยกเป็นส่วนตัวอยู่แล้วทุกสาขา อิทธิพัทธ์ให้เธอนั่งรอเขาในนั้นอยู่ครู่ใหญ่ แกร้กเสียงประตูห้องเปิดออกเขาเดินเข้ามาพร้อมกับหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งแต่เมื่อเทียบกับเขาแล้วก็ยังตัวเล็กกว่า แต่ผิวขาวกว่าเขาเล็กน้อยในสายตาเธอก็ถือว่าเขาหล่ออยู่ไม่น้อยแต่สำหรับเธอหน้าตาก็ไม่ได้สำคัญอะไร เขาแนะนำให้เธอรู้จักกับทินกรผู้ช่วยคนเก่งของเขาซึ่งตอนนี้รับหน้าที่สอนงานให้กับปารเมศด้วย “นี่อ้อภรรยาของผมครับ” อิทธิพัทธ์เคยบอกกับทินกรเมื่อสองเดือนที่แล้วว่าเขาจะไม่เข้าออฟฟิศหลายวันเพราะต้องไปแต่งงานไม่คิดว่าจะไปแต่งงานกับเด็กขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยให้ทินกรหาคนที่จะมาแต่งงานกับเขา ซึ่งทินกรก็ช่วยหาแต่เขาก็ยังไม่ถูกใจ ทินกรรู้ว่าการแต่งงานของเขากับลดาวัลย์นั้นเป็นแค่เรื่องหลอก ๆ เขาแนะนำกับทินกรว่าเป็นภรรยาแต่กับคนอื่นเขาแนะนำว่าเป็นผู้ช่วยของเขาเท่านั้น ซึ่งข้อนี้ทินกรรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร “ส

ลดาวัลย์สวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีขาวค่อย ๆ จับราวบันไดเดินลงมาช้า ๆ เธอปฏิเสธที่จะไม่ให้เขาอุ้มเพราะเมื่อวานก็มากพอแล้ว น้อยเข้ามาช่วยพยุงร่างบางเดินออกมาหาอิทธิพัทธ์ วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มสบาย ๆ “ลงมาทำไม” อิทธิพัทธ์เอ่ยเสียงทุ้มแต่แววตาดุมองไปยังคนทั้งสองที่กำลังเดินเข้ามา เขาแค่คิดว่ามานั่งรับลมสักพักแล้วจะกลับขึ้นไปทำงานต่อบนห้อง “อยู่แต่ในห้องมันอุดอู้น่ะค่ะ ก็เลยลงมาเดินเล่นแป๊บนึง” “เขาห้ามเดินบ่อย ๆ เดี๋ยวกล้ามเนื้อมันจะอักเสบ” ข้อนี้ลดาวัลย์รู้ดีแต่จะให้นอนทั้งวันเธอคงทำไม่ได้ “อาอิททำงานเหรอคะ” “อือฮึ อยากลองดูมั้ยล่ะ” ลดาวัลย์ยังไม่ทันได้ตอบเขาหมุนหน้าจอโน้ตบุ๊กมาฝั่งเดียวกับเธอแล้วก็ย้ายสะโพกตัวเองมานั่งข้าง ๆ เธอโดยเร็ว เพียงได้กลิ่นหอมจากกายอาหนุ่มใจก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หัวใจเต้นระส่ำไปหมดตอนนี้ลดาวัลย์รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กเท่ามดเมื่อนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากเหลือเกิน ในหัวเริ่มคิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีก ใบหน้านวลเริ่มมีเลือดฝาด‘แล้วจะเรียน