All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 81 - Chapter 87

“อ้อจ๋า อย่าร้องไห้ได้มั้ย อาเจ็บ” อิทธิพัทธ์บอกกับเธอ จับร่างเธอให้นั่งคร่อมบนตักเขาและหันหน้าเธอมาประจันหน้ากับเขา ทั้งเอานิ้วหัวแม่มือเช็ดและจูบซับน้ำตาให้ ยิ่งเขาทำดีและนุ่มนวลกับเธอเท่าไรลดาวัลย์ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น เหตุผลที่เธอไม่อยากเจอเขาก็เพราะกลัวใจอ่อนแบบนี้ เธอไม่เคยต้านทานการสัมผัสของเขาได้เลย “แล้วที่อาอิททำแบบนี้ไม่คิดว่าอ้อจะเจ็บบ้างเหรอคะ อาอิทเห็นอ้อเป็นอะไร อาอิทกลับไปหาคนของอาอิทเถอะค่ะ เห็นแก่อ้อเถอะนะคะ อ้อไหว้ล่ะค่ะ” หญิงสาวทั้งร้องไห้และพนมมือที่อกเขา อิทธิพัทธ์จึงรวบมือเธอไว้แล้วดึงขึ้นมาจุมพิตแล้วลากไล้มือเล็กไปตามใบหน้าคมเข้มของเขาอย่างรักใคร่ “อาไม่มีใครอ้อ ได้โปรดอย่าไล่อาเลยนะ” น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลออกมา “แล้วที่ไปทานข้าวด้วยกัน กอดกันนั่นมันคืออะไรคะ แล้วยังรอยลิปสติกบนเสื้อนั่นอีก แบบนี้อาอิทยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีกเหรอคะ ฮือ ๆ” ลดาวัลย์ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเขา เธอรู้สึกหึงหวงเขาไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างเธอไม่กล้าคิดต่อด้วยซ้ำว่าสามีเธอจะไปทำอะไรต่อกับแฟนเก่า ในวันที่ไม่มีเธออยู่ด้วย อิทธิพัทธ์ประคองใบหน้าเธอให้หันมาสบต

พอขึ้นไปบนห้องสิ่งที่สะดุดตาเธอก่อนเลยก็คือรูปถ่ายของเขากับเธอที่ถ่ายร่วมกันในวันแต่งาน ลดาวัลย์กวาดมองไปทั่วห้องสิ่งของหลายอย่างที่เคยเป็นของภรรยาเก่าของเขาที่เธอเคยจัดไว้อย่างเป็นระเบียบตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว อิทธิพัทธ์มองหน้าภรรยาก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ “อาอยากให้อ้อเชื่อใจอาและไม่ต้องมากังวลกับเรื่องนี้อีก” ลดาวัลย์กำลังจะเดินเลยไปเข้าห้องเล็กอีก “จะไปไหน” อิทธิพัทธ์ทำเสียงออดอ้อนกระเง้ากระงอดที่ภรรยาจะเดินเข้าห้องเล็ก “ไปนอนห้องเล็กไงคะ” “ไม่ให้ไป ต่อไปนี้อ้อต้องนอนห้องใหญ่กับอาทุกวัน” อิทธิพัทธ์กอดภรรยาด้านหลังเกยคางไว้ที่บ่าเล็กแล้วดุนหลังให้เธอกลับมาที่เตียงกว้างของเขา “แล้ววันนี้อาอิทไม่ไปทำงานเหรอคะ” “ไม่ไป อาจะอยู่กับเมียกับลูก รอไปพรีเซนต์งานพรุ่งนี้ทีเดียว” พอรู้ว่าจะได้เป็นพ่อคนมันก็รู้สึกเห่อ ความสุขมันเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจจนแทบอยากจะตะโกนบอกให้โลกรู้ไปเลย “หื้อ เดี๋ยวนี้อาอิทหัดเป็นคนขี้เกียจใหญ่แล้วนะคะ” “ก็อาอยากอยู่กับเมียนี่นา ยังไม่หายคิดถึงเลย อยากไปหา

คืนนั้นอิทธิพัทธ์นอนกอดภรรยาบนเตียงนุ่ม พอรู้ว่าจะมีลูกมันทำให้รู้สึกเหมือนลูกคือสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มทุกอย่างของครอบครัวจนทำให้เกิดความกลัวว่าตัวเองจะอยู่กับลูกได้ไม่นาน “อ้อ” “คะอาอิท” “ต่อไปนี้อ้อเลิกเรียกว่าอาอิทได้มั้ย” “ทำไมละคะ” “เรียกอาแล้วมันดูแก่ยังไงไม่รู้อะ” “เอ๊า ก็เรียกมาตั้งนานแล้วเพิ่งจะรู้สึกเหรอคะ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ” “เรียกว่า…พี่อิท นะ นะ อ้อน้า” ทั้งท่าทางและสายตาเว้าวอนมันทำให้เธอรู้สึกนึกขัน “อืม เรียกดีมั้ยน้า อ้อเขินจังค่ะมันไม่ค่อยชินเลยอะ” “ยังไงก็ต้องเรียกถ้าอ้อไม่เรียกพี่จะงอนแล้วนะ” พูดจบจากที่นอนกอดภรรยาอยู่ดี ๆ ก็นอนหันหลังให้แล้วก็เอามือสองข้างปิดหน้าตัวเองไว้ “ฮ่า ฮ่า โอ้ยทำไมอ้อมีผัวเด็กขนาดนี้เนี่ย” ลดาวัลย์อดไม่ได้ที่จะขำออกมาเสียงดังเมื่อเห็นท่าทางของสามีไม่คิดว่าคนอายุสี่สิบแล้วเขาจะทำตัวได้น่ารักขนาดนี้ “พี่อิทขา” ลดาวัลย์เรียกเขาเสียงหวานแต่ร่างใหญ่ยังคงนอนนิ่ง “พี่อิทขาหายงอนเมียยังน้า” ยังไม่มีเสียงตอบรับใ