All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 21 - Chapter 30

“มาบ้านใหญ่ทำไมไม่บอกอา” “อาอิท!” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการกอบกุมของปารเมศ เธอเห็นถึงสายตาอำมหิตของเขากำลังมองมาเหมือนโกรธใครมาจากไหน แม้ตอนที่เธอเดินสะดุดพาเลทเกือบจะล้มเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเท่ากับครั้งนี้ “ผมกำลังจะไปส่งอ้อพอดีเลยครับพี่อิท” “ไม่เป็นไรฉันมารับเมียฉันกลับเอง ไม่ต้องลำบากนายเทียวรับเทียวส่ง” คำพูดเหมือนจะดีแต่ก็แฝงไว้ด้วยการประชดยังไงไม่รู้ อิทธิพัทธ์เดินถึงตัวลดาวัลย์แล้วรั้งเอวคอดเข้าหาร่างแกร่งอย่างจงใจแล้วพาเดินเข้าไปในบ้านใหญ่ “อาอิทคะ” ลดาวัลย์พยายามจะเบี่ยงสะโพกออกเมื่อเขากอดเธอแน่นขึ้น “อยากให้คนอื่นสงสัยรึไง” อิทธิพัทธ์กระซิบที่ข้างหูหญิงสาวจนเธอต้องตามใจเขา “สวัสดีครับคุณย่า คุณพ่อ คุณน้า” อิทธิพัทธ์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในบ้านทุกคนแล้วนั่งลงโซฟาฝั่งตรงข้ามบงกช ทุกคนมองหนุ่มสาวคู่นี้เหมือนสามีภรรยาที่รักกันมาก “ลมอะไรหอบมา ปกติโทรตามแล้วตามอีก วันนี้โทรไปก็ไม่รับสาย” บงกชเอ่ยถามหลานชายสุดที่รัก เพราะปีหนึ่งจะเห็นหน้าเขาได้ไม่กี่ครั้ง “มาตามเมีย เมียหนีออกจา

อิทธิพัทธ์เลี้ยวรถเข้ามาจอดในห้างสรรพสินค้าใกล้กับสำนักงานใหญ่“ทำไมไม่บอกแต่แรกว่าไม่มีชุดใส่ทำงาน” “ก็อาอิทไม่บอกนี่คะว่าจะพาอ้อไปทำงานด้วยวันไหน” คนถามถึงกับนิ่งงันเขาไม่พูดต่อเพราะเขาเองก็ลืมนึกถึงข้อนี้ไปจริง ๆ สองเดือนก่อนเขาเดินทางไปกลับนครปฐมกับราชบุรีเกือบทุกวัน พอได้ผู้จัดการสาขาครบทั้งสองแห่ง เขาจึงพาเธอออกไปทำงานโดยไม่ได้ถามถึงชุดที่จะใส่เลย ที่จริงกระโปรงกับส้นสูงก็พอใส่ได้แต่ช่วงนี้เธอต้องเดินดูหน้างานบ่อยก็เลยต้องแต่งตัวให้ทะมัดทะแมงหน่อย “งั้นซื้อทั้งกระโปรงทั้งกางเกงเลย มา” อิทธิพัทธ์พูดพลางแบฝ่ามือข้างขวาขึ้นแล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ “อะไรคะ?” “มือไง เอามืออ้อมาเดี๋ยวเดินหลงวันนี้คนเดินห้างเยอะ เร็วเข้า” ลดาวัลย์มองหน้าอาหนุ่มแล้วยื่นมือให้เขาจับและเดินไปด้วยกัน แบบงง ๆ ‘ทำยังกะเราเป็นเด็ก โตป่านนี้แล้วจะเดินหลงทางได้ยังไง’ ทั้งสองเลือกซื้อชุดอยู่นาน อิทธิพัทธ์เดินหิ้วของเต็มสองมือ เขาซื้อทั้งเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวทั้งของเขาเองและของลดาวัลย์ เพราะก่อนหน้านี้มีแต่เธอออกไปซื้อกับลุงหนอมครั้งนี้เขาจึงอ

“อือ ไปเถอะปล่อยไอ้อิทมันไว้นี่แหละ มันไม่มีปัญหาหรอก มีเมียก็เหมือนไม่มีอ้อไม่ต้องทำมาเป็นขออนุญาตมันหรอก” คนตอบไม่ใช่คนที่โดนถามอิทธิพัทธ์ได้แต่นั่งนิ่ง ยกแก้วน้ำกระดกเข้าปากไปพลาง ๆ ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ถึงใจจะรู้สึกวูบโหวงเล็กน้อยก็ปล่อยมันไป อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าตอนนี้เขารู้สึกไม่พอใจแค่ไหน หลังจากลดาวัลย์กับธันยารัตน์กลับไปแล้ว วันนี้ก็เหมือนเดิมทั้งสองดื่มด้วยกันจนรู้สึกว่าเริ่มเมาจึงหยุดแล้วขึ้นบ้านนอนห้องใครห้องมันเพราะบ้านหลังนี้ก็เหมือนบ้านของเขาอีกหลัง แต่ก่อนมานอนบ่อยจนมีห้องเป็นของตัวเอง ขนาดดื่มเหล้าจนมึนหัวไปหมดแต่ก็ยังนอนไม่หลับ ร่างใหญ่นอนกระสับกระส่ายไปมา เขาจึงตัดสินใจโทร. หาคนต้นเหตุ “ค่ะอาอิท” ลดาวัลย์ที่เพิ่งเคลิ้มหลับไปไม่นานตื่นมารับโทรศัพท์ด้วยเสียงงัวเงีย “อ้อ อานอนไม่หลับ ให้อาไปนอนด้วยได้มั้ย” ลดาวัลย์ยังไม่ทันให้คำตอบแต่ตัวเขาเข้าไปนั่งอยู่ในรถยนต์สตาร์ทเครื่องพร้อมแล้วขับออกตัวไปทันที ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเพื่อนอีกคนก็นอนอยู่คนเดียวเหมือนกันคนมันเคยชินที่มีเธอนอนอยู่ห้องข้าง ๆ ถึงไม่ได้นอนด้วยกันก็ตามเถอะ จ

ยิ่งเขาทำกับเธอแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ใจเธอสับสน แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะตอนที่เธอยังเป็นเด็กนพรุจก็เคยกอดและหอมแก้มเธอ แต่ตอนเธอโตมาเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้วและอาของเขาก็ไม่เคยจูบเธอด้วย ลดาวัลย์จึงไม่เข้าใจว่าที่เขาทำมันหมายความว่าอะไร ก่อนถึงบ้านอิทธิพัทธ์แวะเข้าตรวจสาขาที่เป็นทางผ่านประมาณยี่สิบนาทีเพราะวันนี้เขากะว่าจะไม่เข้าออฟฟิศและสาขาไหนอีกเพราะงานทุกอย่างเขาสั่งให้ทินกรจัดการไว้หมดแล้ว เขาอยากกลับไปพักผ่อนที่บ้านเพราะคนข้าง ๆ เหมือนยังไม่อยากจะตื่น เขาไม่อยากให้เธอไปนอนในสาขาและช่วงเย็นจะได้แวะเอาฝรั่งไปฝากคุณย่าของเขาด้วย “อ้อ ถึงบ้านแล้ว” อิทธิพัทธ์จับแขนเรียวเบาๆ เมื่อคืนก็เห็นนอนหลับดีแต่หันหลังให้เขาทั้งคืน แล้วยังจะมาง่วงอีก ลดาวัลย์ค่อย ๆ กะพริบตาขึ้น “ถึงแล้วเหรอคะ” เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืน แถมตื่นแต่เช้ามาช่วยอาผู้หญิงกับย่าชมทำอาหารอีกอาการก็เลยเป็นเช่นนี้ “คุณอ้อกลับมาแล้ว ป้าคิดถึงจังเลยค่ะ ไม่มีเพื่อนคุยเลยเหงาปากจะแย่” ป้าน้อยเดินมาช่วยถือของด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ลดาวัลย์ยิ้มให้อย่างละมุน คนร่างใหญ

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จลดาวัลย์เตรียมตัวจะเข้านอนกำลังล้มศีรษะลงเกือบจะถึงหมอน ก๊อก ก๊อก “อ้อ” “คะ” ลดาวัลย์ลุกขึ้นเดินมาเปิดประตูให้เขา “วันนี้ไม่นวดให้อาเหรอ อาเมื่อยไปหมดแล้วเนี่ย” ปากก็บ่นไป ทำท่าทางจับบ่าจับไหล่บิดเอวตัวเองสารพัด ลดาวัลย์ยืนชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจ “ก็ได้ค่ะ” ที่จริงอิทธิพัทธ์ก็รู้สึกสงสารลดาวัลย์อยู่หรอกนะ แต่ถ้าวันนี้เธอไม่มานวดให้เขา อิทธิพัทธ์นอนไม่หลับแน่ เพราะตั้งแต่กลับมาจากบ้านสวนวันนั้นลดาวัลย์ก็บ่ายเบี่ยงไม่ยอมมานวดให้เขาอีกเลย จนเขาต้องมาตามเธอเองถึงห้อง อิทธิพัทธ์เพิ่มอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศขึ้นอีกเป็น 25 องศาเพราะรู้ว่าลดาวัลย์เป็นคนขี้หนาวก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวสีเข้มมาปูทับที่นอนแล้วร่างยักษ์ก็นอนลงไปบนผ้าขนหนู ตอนนี้ลดาวัลย์ไม่ปิดตาแล้วแต่ก็ไม่ยอมมองเขาตรง ๆ “นอนคว่ำหน้ายังคะ” “แป๊บนึง กำลังจะเสร็จละ” ลดาวัลย์เริ่มนวดคอบ่าไหล่และศีรษะให้เขา ลงมาตรงสันหลังและบั้นเอว นวดไปประมาณสามสิบนาทีลดาวัลย์ได้ยินเสียงลมหายใจดังมาสม่ำเสมอเธอจึงก้มหน้า