All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 41 - Chapter 50

ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วลดาวัลย์ยังคงทำตัวตามปกติ แต่สิ่งที่เธอไม่ได้ทำให้เขาอีกก็คือการบีบนวดให้เขา ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกว่าเหมือนชีวิตมันขาดอะไรไปสักอย่าง อิทธิพัทธ์นั่งคิดคนเดียวในห้องทำงานของตนเอง “คุณอ้อครับ รบกวนแก้ตัวเลขตรงนี้ให้ผมใหม่หน่อยได้มั้ยครับ เหมือนสูตรมันจะผิดอยู่นิดนึงน่ะครับ ก็เลยทำให้จุดทศนิยมมันต่างกัน” ทินกรบอกลดาวัลย์มันเป็นตัวเลขเกี่ยวกับบัญชีของบริษัทจึงจำเป็นต้องทำให้ตรงกันทุกตัวแม้แต่จุดทศนิยม ลดาวัลย์จึงเดินมาแล้วนั่งแทนที่ตรงที่ทินกรนั่ง “ตรงไหนคะคุณกร” “นี่ครับ” มือข้างหนึ่งทินกรจับที่พนักเก้าอี้ที่ลดาวัลย์นั่งอยู่อีกข้างเอื้อมไปชี้จุดที่ผิดให้ลดาวัลย์ดูจนทำให้คนที่กำลังเปิดประตูออกมามองว่าการกระทำนั้นมันใกล้ชิดกันเกินไป “อ้อ! อาขอกาแฟหน่อย” เสียงที่เขาเปล่งออกมานั้นทั้งห้วนและเจือด้วยความดุบ่งบอกว่าตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก ทั้งสองได้ยินจึงหันขวับมาตามเสียงของเขา “ค่ะ” หญิงสาวตอบเขาและเบี่ยงตัวลุกขึ้นเดินออกจากเก้าอี้ทันที “แป๊บนึงนะคะคุณกร เดี๋ยวฉันมาแก้ให้นะคะ” “ไม่รีบก

“อ๊าย อาอิทปล่อยอ้อนะคะ” ลดาวัลย์ร้องเสียงดัง จากนั้นเขาก็ปล่อยเธอลงมาอย่างไวจนเธอกรีดร้อง “ว้าย!” แล้วร่างเล็กก็มานอนทับอยู่บนตัวเขาอีกครั้งวงแขนแข็งแรงจึงโอบกอดร่างเล็กไว้แนบกับกายเขา เขารู้สึกมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ แฮ่ก แฮ่ก เสียงคนตัวเล็กหอบหายใจเพราะความเหนื่อยและตกใจ “จะยอมแพ้รึยัง” สายตาเจ้าเสน่ห์มองหน้าเธอย่างค้นคว้า “ผู้ใหญ่ชอบรังแกเด็ก ปล่อยอ้อได้แล้วค่ะ อ้อจะไปเอายามานวดให้” สายตาคู่สวยมองค้อนอาหนุ่มอย่างเอาเรื่อง บอกให้เขารักษาระยะห่างพอเขาตื๊อหน่อยก็ยอมใจอ่อนอยู่ดี “นวดอยู่แบบนี้ได้ปะ ไม่อยากปล่อยเลยอะ” เขาอยากให้เธอนอนทับร่างเขาและกอดเธอไว้แบบนี้ทั้งคืน มันนุ่มนิ่มและหอมละมุนไปหมดจนเขาไม่อยากผละไปไหน “แล้วจะนวดได้ยังไงละคะ” อิทธิพัทธ์จึงปล่อยเธออย่างอิดออดเพื่อยืดเวลาให้ได้อยู่กับเธอขึ้นมาอีกหน่อย “ไปนวดที่ห้องอาอิทดีกว่าค่ะ เตียงกว้างกว่าด้วยจะได้ไม่เกะกะ” “ไม่เอาอาจะนวดในห้องนี้” บทจะงอแงก็เหมือนเด็กรู้ทั้งรู้ว่านี่คือห้องของเธอแต่ก็ยังจะดันทุรังอยู่ต่อ นวดไปนวดมาแล้วเกิดหล

“อ้อจ๊ะ อ้อช่วยงานฉันบางอย่างได้มั้ย” ความจริงก็อยากจะเรียกจิกมากกว่านั้นแต่เป็นเพราะต้องขอความช่วยเหลือจากลดาวัลย์ก็เลยต้องพูดเพราะหน่อย และถ้าไม่ใช่คนสนิทของคนที่ตัวเองแอบรักก็อย่าหวังว่าจะให้เกียรติขนาดนี้“ได้สิคะ” ลดาวัลย์เงยหน้าขึ้นมองข้ามดาวแล้วตอบด้วยความเต็มใจ ข้ามดาวเป็นคนสวยถึงแม้อายุจะเลยวัยสามสิบห้าไปแล้วก็ตาม ลดาวัลย์คิดไปถึงขวัญตาที่เป็นพี่สาวของเธอก็คงเป็นสาวสวยไม่แพ้กันได้ยินดังนั้นข้ามดาวจึงรีบอธิบายงานให้ลดาวัลย์ฟังทันที“งานไม่รีบเท่าไรหรอกค่ะ แต่ฉันขอวันจันทร์หน้าตอนบ่ายนะคะ” ในความรู้สึกของข้ามดาวงานนี้เป็นงานที่จุกจิกจนเธอไม่อยากทำมันทั้งที่รับงานมาจากพี่สาวหลายปีแต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ชินอยู่ดี เข้าใจเลยว่าทำไมพี่สาวเธอถึงลาออก อธิบายงานเสร็จข้ามดาวก็ก้าวขาฉับ ๆ กลับไปห้องทำงานตังเอง วันนี้ก็วันศุกร์แล้วแถมใกล้จะเลิกงานอีกด้วย แสดงว่าเธอต้องหอบงานกลับไปทำที่บ้านในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ด้วยสิทินกรเห็นว่าข้ามดาวทำตัวไม่เหมาะสมแต่ไม่อยากหักหน้าเธอจึงเลือกที่จะพูดกับลดาวัลย์แทน“คุณอ้อครับคราวหลังไม่ต้องรับงานจากคุณดาวก็ได้นะครับ เพราะความจริงแล้วงานเธอก็ไม่ได้หนักหนาอ

เสียงโทรศัพท์ภายในห้องทำงานของอิทธิพัทธ์ดังขึ้นในช่วงสายของวันจันทร์ “ครับผม” “อ๋อครับ ให้รอที่ห้องรับรองก่อนนะครับ อีกไม่เกินสิบนาทีเดี๋ยวผมออกไปครับ” วางสายจากฝ่ายบุคคลว่าให้ไปสัมภาษณ์พนักงานใหม่อิทธิพัทธ์ก็ต่อสายหาน้องชายทันที” “เมศ อีกสิบนาทีเจอกันที่ห้องรับรองนะ ฉันนัดคนมาให้นายสัมภาษณ์แล้ว” “ก็มีแก ฉันและก็คุณพิมพ์ไง” “อะไรของแกวะ เออ ๆ ไม่ถูกใจอย่ามาโวยวายทีหลังแล้วกันนะ” ปารเมศปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสัมภาษณ์เพราะเขาถือว่าช่วยอะไรไม่ได้มากจึงให้พี่ชายตัดสินใจให้เองไปเลย การสัมภาษณ์ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงซึ่งอิทธิพัทธ์ก็พอใจในตัวผู้ที่มาสัมภาษณ์วันนี้มาก เพราะเธอสวยพอ ๆ กับลดาวัลย์แต่ก็สวยคนละแบบเหมือนกับที่เธอว่าจริง ๆ พอออกจากห้องสัมภาษณ์อิทธิพัทธ์ก็เดินยิ้มมาคนเดียว “อาอิทเป็นอะไรคะ เดินยิ้มหน้าบานมาเชียว” “เออ เพื่อนอ้อสวยดีนะ สวยเหมือนที่อ้อบอกจริง ๆ” นี่คือเหตุผลที่ทำให้เขาเดินยิ้มหน้าบานมาอย่างนั้นหรือ อิทธิพัทธ์พูดกับเธอแค่นั้นเขาก็เดินเลยเข้าไปในห้องเขาทันที

“จะมานอนทำไมละคะ เตียงอ้อมันเล็กค่ะนอนไม่สบายเท่าห้องอาอิทหรอกค่ะ” “อานอนแล้ว แต่มันนอนไม่หลับ ถ้าอ้อว่าห้องนี้มันเล็กอ้อก็ไปนอนเป็นเพื่อนอาห้องโน้นก็ได้” พูดแล้วก็ทำหน้าตาน่าสงสาร เธออยากจะถามจริง ๆ ว่าแล้วที่นอนคนเดียวมาตั้งหลายปีนอนได้ยังไง “นะจ๊ะอ้อจ๋า นี่มันก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้อ้อต้องตื่นแต่เช้าไปทำกับข้าวช่วยป้าน้อยอีก” ทั้งที่จริงลดาวัลย์ไม่ตื่นเช้าก็ได้แต่ก็หาเรื่องเพื่อจะนอนกับเธอให้เร็วขึ้น เจอคำพูดจ๊ะจ๋าแถมทำเสียงอ้อนเสียงสี่เสียงห้าเข้าไปใครจะไปทนใจแข็งไหว “ก็ได้ค่ะ นอนเฉย ๆ นะคะ” “อือฮึ” รับปากเสร็จก็จูงมือนุ่มตามออกไปที่ห้องนอนตัวเอง ทิ้งร่างใหญ่ลงบนเตียงกว้างปรับเครื่องปรับอากาศให้เธอเสร็จสรรพ แล้วนอนหนุนมือตัวเองทั้งสองข้าง จากนั้นหรี่ตามองหญิงสาวที่ค่อย ๆ นอนลงข้าง ๆ ช้า ๆ แล้วแอบยิ้มที่มุมปากคนเดียว ก่อนที่แขนยาวจะเอื้อมไปปิดไฟที่หัวเตียง เอาเป็นว่าคืนนี้เขาทำสำเร็จแต่คืนต่อไปก็หาข้ออ้างมาให้ได้แล้วกัน ตกดึกมาแขนขาของเขามันก็เป็นไปตามอัตโนมัติของมัน จะกอดก่ายเธอยังไงเธอก็ไม่รู้สึกตัวอยู่ดี แถมเธอยังเบียดร่างบา