All Chapters of ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร: Chapter 31 - Chapter 40

“ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ คงไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นจะรู้ว่าอ้อเป็นเมียพี่หรอกนะ” พูดจบปารเมศก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้อิทธิพัทธ์นั่งสับสนอยู่คนเดียว ปารเมศเดินออกมาเจอกับลดาวัลย์ที่กำลังเดินถือแก้วกาแฟมาพอดี “อ้าวเมศ มีธุระกับอาอิทแต่เช้าเลยเหรอ” ลดาวัลย์เอ่ยทักปารเมศจนเขาแทบปรับสีหน้าไม่ทัน “อือ มีเรื่องคุยกับพี่อิทนิดหน่อย” “อ้อดื่มกาแฟด้วยเหรอ” ปารเมศมองถ้วยกาแฟในมือหญิงสาวก่อนจะเอ่ยถามออกไปเพราะเขารู้ว่าลดาวัลย์ไม่เคยดื่มกาแฟ “อ๋อ เปล่าหรอกเราจะเอาไปให้อาอิทน่ะ” ลดาวัลย์รู้ดีว่าตอนเช้าเขาจะทานข้าวกับเธอก่อนพอมาถึงที่ทำงานเขาก็จะดื่มกาแฟ ซึ่งเธอจะคอยสังเกตเขาอยู่ตลอด “อ้อ งั้นเราไปทำงานก่อนนะ” ปารเมศพูดแค่นั้นก็เดินจากไป ลดาวัลย์เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาโดยไม่ได้ฟังเสียงให้เขาอนุญาต “กาแฟค่ะอาอิท” ลดาวัลย์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะของเขา “ขอบใจมากจ้ะ” อิทธิพัทธ์พูดออกมาในหัวยังคงคุกรุ่นเรื่องที่น้องชายมาต่อว่าให้เขาอยู่เมื่อสักครู่ เขาจึงก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่ได้มองหน้าเธอ

เสียงรถมาบีบแตรอยู่หน้าบ้าน หนอมจึงรีบวิ่งไปเปิดประตู อิทธิพัทธ์มองตามมาจึงรู้ว่าเป็นรถของบงกชซึ่งมีปารเมศเป็นคนขับรถมาให้ บงกชก้าวขาลงจากรถแล้วเดินไปที่หลานทั้งสองที่กำลังปลูกต้นไม้กันอยู่ “คุณย่าจะมาทำไมไม่บอกล่ะครับ” อิทธิพัทธ์กล่าวทักพร้อมกับพนมมือไหว้บงกช “ย่ามาทำธุระแถวนี้พอดี ก็เลยให้เมศพาแวะเข้ามาเสียหน่อย” “แล้วนี่ทำไมขยันกันจริง มาปลูกต้นไม้ช่วยเมียด้วยเหรอน่ารักจัง แล้วเมื่อไรจะมีหลานให้ย่าสักที” พูดแล้วก็มองหน้าหลานชายและหลานสะใภ้สลับกันไปมา เจอหน้าหลานชายทีไรถามถึงแต่เรื่องเดียว “อ้อเขายังไม่พร้อมน่ะครับคุณย่า ให้เวลาเขาหน่อยครับ ผมก็ไม่อยากบังคับเมียเท่าไร” พูดจบก็ปลายตามาทางภรรยา ‘ตายห่า! นี่เขาเรียกว่าผลักภาระให้กันชัด ๆ นี่นา’ “จริงเหรอหนูอ้อ รีบ ๆ มีสิลูกอิทเขาก็แก่แล้วจะได้มีลูกทันใช้” “อ้าวซวยเลย คุณย่าทำไมมามุกนี้ล่ะครับ” ‘สมน้ำหน้าอยากแกล้งคนอื่นดีนัก’ “ค่ะคุณย่า อ้อขอเวลาทำงานอีกหน่อยนะคะยังไงก็มีเหลนให้คุณย่าอย่างแน่นอนค่ะ” เมื่อเขาเปิดมาแบบนั

ทั้งสองนั่งอยู่ในรถเป็นเวลานานฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด อิทธิพัทธ์จึงตัดสินใจที่จะหาที่พักแถวนี้ “อ้อเสิร์ชหาที่พักแถวนี้หน่อยสิ ตกหนักขนาดนี้อาขับรถกลับไม่ไหวแน่ ตอนนี้เราก็เปียกมากด้วย หนาวก็หนาว” อิทธิพัทธ์บอกกับลดาวัลย์เพราะเขารู้ว่าแถวนี้มีรีสอร์ตอยู่เยอะ ลดาวัลย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาสัญญาณก็ไม่ค่อยมี แต่ยังดีที่เธอยังพอรู้จักรีสอร์ตแถวนี้อยู่บ้าง เพราะเคยมาเที่ยวกับเพื่อนในคณะตอนที่เธอเรียนอยู่ แต่ที่พักแถวนี้มีให้เลือกมากมายเพียงแต่ตอนนี้ฝนตกหนักแค่นั้นเอง “อ้อรู้จักที่นึงค่ะ อยู่ห่างจากตรงนี้ประมาณสิบนาที อาอิทขับช้าหน่อยก็ได้ค่ะ” อิทธิพัทธ์จึงมุ่งหน้าไปตามทางที่ลดาวัลย์บอกทันที …………………………… “จองกี่ห้องดีคะ” พนักงานเอ่ยถามทั้งคู่เมื่อเข้าไปถึง “ส...” “ห้องเดียวครับ” ลดาวัลย์กำลังจะเอ่ยปากแต่อิทธิพัทธ์พูดแทรกขึ้นมาก่อน ลดาวัลย์หันขวับมามองหน้าอิทธิพัทธ์ พอมาถึงห้องพักซึ่งมีลักษณะเป็นบ้านพักหลังเดี่ยวที่มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูงถ้ามองเห็นบรรยากาศรอบนอกก็คงจะดี เพราะตอนนี้วิวสวย ๆ ถูกปก

ตั้งแต่เขาได้จูบกับเธอครั้งแรกเขาก็โหยหามันมาตลอด เขาอยากหาเรื่องจูบกับเธอทุกวัน แต่มันก็ไม่มีเหตุผลมากพอที่จะมาขอเธอจูบแบบหน้าด้าน ๆ แทบทุกวันมือเล็กเลื่อนไล้มายังอกกว้างลูบคลำแผ่นอกกว้างและใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงยอดอกของเขาที่มีเพียงเสื้อยืดตัวบางปิดไว้ อิทธิพัทธ์เลื่อนมือข้างหนึ่งมาจับมือเธอให้สอดเข้าใต้เสื้อยืดของเขาปากก็ทำหน้าที่ตักตวงความหวานจากโพรงปากนุ่มไม่หยุด ร่างเล็กครางอู้อี้อยู่ในลำคอแผ่วเบา มือนุ่มลูบไล้เบา ๆ ไปตามอกแน่นเหมือนอยากสำรวจมัดกล้ามอันแน่นหนั่นของเขาอย่างเต็มมือร่างแกร่งถึงกับสะดุ้งเหมือนกำลังถูกกระแสไฟฟ้าช็อตไปตามเรือนร่าง เขาห่างหายจากการสัมผัสแบบนี้มานานมากครั้งนี้เขาเริ่มมั่นใจว่าเขาไม่ได้ตายด้านและไม่ได้กำลังเข้าสู่วัยทอง ทุกสัดส่วนในร่างกายของเขามันกำลังตื่นตัวไปหมดรวมถึงเจ้าน้องชายสุดที่รักของเขาที่มันนอนนิ่งมานานหลายปี“อื้อ อาอิทอ้อจะขาดใจ” เสียงครางเล็กหวานหอบหายใจถี่ ชวนให้เขาหลงใหล อิทธิพัทธ์มองคนในอ้อมกอดด้วยดวงตาฉ่ำปรือ ใจเขาสั่งให้เขาหยุดแต่ปากกลับทาบทับลงมาจูบปากเธออย่างดูดดื่มอีกครั้ง ยิ่งบดขยี้หนักเท่าไร ร่างเล็กก็ยิ่งบดเบียดเข้าหาร่างใหญ่ครั้

“อื้อ อ้อจ๋า มันรัดอาแน่นมากอาทรมาน ซี้ด” อิทธิพัทธ์ครางออกมาเสียงแหบพร่าเขาต้องทนกับความต้องการที่มันสะสมมานานนี้มากแค่ไหน ถ้าไม่ได้เบียร์ช่วยไว้ ป่านนี้เขื่อนก็คงแตกไปแล้วมือข้างหนึ่งบีบเคล้นเต้างามอย่างทะนุถนอม ปากก็ขบดูดอย่างโหยหาเพื่อปลดปล่อยความกระสันบางครั้งก็เผลอขบแรงเพราะความกำหนัดที่มันอัดอั้นอยู่ภายในจนหน้าอกขึ้นเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด ตอนนี้ร่างใหญ่สั่นเทิ้มไปหมดเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจนชุ่มร่าง เขาเริ่มขยับบั้นท้ายเนิบนาบอีกครั้ง จนร่องคับแคบเริ่มยอมรับแก่นกายของเขา เธอเริ่มครางออกมาเสียงเบาและกัดริมฝีปากตัวเองแน่น“อือ แน่นดีจัง อ้อจ๋าลืมตามองอาแล้วครางเสียงดัง ๆ นะอาชอบ” อิทธิพัทธ์ละปากจากอกอิ่มแล้วกระซิบอยู่ข้างหูเธอเหมือนกับออกคำสั่งก่อนจะลุกนั่งคุกเข่ามองใบหน้าหวานที่กำลังบิดเหยเก สาวน้อยค่อย ๆปรือตามมองร่างแน่นเครียดตรงหน้าวันนี้เธอมองเห็นเขาชัดทุกสัดส่วนคนร่างใหญ่กำลังกระแทกแท่งเอ็นร้อนเร็วขึ้น ลาวัลย์เลื่อนมือมาจับแขนแข็งแกร่งของเขาไว้ ความรู้สึกทั้งเสียวทั้งจุกมันทรมานจนอยากจะไปถึงฝั่งฝันให้เร็วขึ้น ความต้องการของเขาที่อัดแน่นอยู่ภายในตอนนี้มันอดทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ส