พอลิฟต์เปิดออก เธอมองห้องกว้างโดยรอบ เธอคิดว่าห้องนี้มันใหญ่และกว้างมากเลยทีเดียว มีทุกอย่างครบครัน มีห้องครัว ห้องน้ำ ทีวีจอแบนเหมือนเป็นโฮมเทียเตอร์ โซฟาขนาดใหญ่บุด้วยกำมะหยี่สีดำ เธอยังเห็นเคาน์เตอร์บาร์ที่อยู่ในส่วนครัว มีบันไดขึ้นไปยังชั้นสอง เธอคิดว่ามันไม่ใช่ห้องคอนโดทั่วไป แต่มันเป็นเพนท์เฮ้าส์แน่นอนเธอคิดว่ามันมากเกินไป แล้วมันก็แพงมากด้วย ชาตินี้เธอก็ซื้อห้องเช่นนี้ไม่ได้“แพรไหม โอเคไหม” เขาเอ่ยถามเธอ ดูเธอเงียบเฉยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา“มันมากไปฉันรับมันไม่ได้หรอกค่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พี่อยากให้ แพรจะได้อยู่อย่างสบายใจ ที่นี่มีทีมรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“แต่ว่า...”“ให้พี่สบายใจเถอะนะ พี่เป็นห่วงแพรมากนะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยความห่วงใยแววตาห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้งเป็นห่วงเหรอ ทำไมต้องเป็นห่วง เป็นห่วงจนต้องซื้อเพนท์เฮ้าส์ให้ฉันด้วย มันมากเกินไปไหมสำหรับเลขานุการคนหนึ่ง แต่ถ้าเขาอยากให้เพื่อความสบายใจก็รับไว้แล้วกัน“ก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ห้องของพี่อยู่ชั้นที่ห้าสิบขึ้นไปอีกชั้นเดียว” เขาเอ่ยบอ
آخر تحديث : 2026-04-24 اقرأ المزيد