Todos os capítulos de เลขาสุดแซ่บ [NC25+]: Capítulo 1 - Capítulo 10

หญิงสาวตื่นขึ้นมาในเช้าที่สดใส วันนี้เธอต้องไปสัมภาษณ์งานที่บริษัท ปีติโชคโภคินกรุป จำกัด เธอได้สมัครเป็นเลขานุการ เธอจบมหาลัยชื่อดังของประเทศในคะแนนสูงสุดของคณะบริหาร ทางบริษัทให้สัมภาษณ์เธอมาครั้งหนึ่งแล้ว วันนี้เป็นครั้งที่สองที่เธอต้องไปหารองประธานกรรมการบริษัท เพราะเธอได้รับคัดเลือกให้เป็นเลขานุการของเขาเธออาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยางติดกระดุม และกางเกงสแล็คสีดำ พร้อมด้วยเข็มขัดหนัง และถุงเท้ารองเท้า เธอยังรัดผมรวมตึงเพื่อความเรียบร้อย เธอมองนาฬิกาตอนนี้เก้าโมงแล้ว เข้าสัมภาษณ์ตอนสิบโมงครึ่งหลังจากแต่ตัวเสร็จเรียบร้อยเธอก็ไปยังรถเก๋งสีเทา ที่พ่อของเธอซื้อเมื่อสามปีก่อน พ่อของเธอยกรถคันนี้ให้แล้วเขาก็ซื้อรถกระบะคันใหม่ไว้ขนของเธอขับรถมาถึงหน้าบริษัท และแลกบัตรกับพนักงานรักษาความปลอดภัย เพื่อเข้าไปจอดรถด้านในตัวตึก เมื่อแลกบัตรเสร็จสิ้นเธอไปยังลานจอดรถสำหรับพนักงานที่อยู่หลังตึก เธอเห็นว่าชั้นล่างของตึกรถจอดเต็มหมดแล้ว เธอจึงวนขึ้นมาชั้นสอง และชั้นสามตามลำดับ เธอเห็นว่ารปภ. เรียกให้เธอจอดในซองที่ว่าง เธอจึงเข้าจอดโดยทันทีหลังจากนั้นเธอหยิบเรซูเม่ที่อยู่บนฝั่งข้างคนขับ

“ฉันดีใจด้วยนะที่เธอได้งานที่ฝันไว้”หญิงสาวใบหน้าสวยเธอชื่อว่าหญิง เอ่ยบอกแพรไหมด้วยรอยยิ้ม เธอเป็นเรียนมาด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมต้น จนจบมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน และเราสนิทกันมาก ไปไหนจะไปด้วยกันแทบจะเป็นคู่รักกันอยู่แล้ว รู้ใจกันทุกอย่าง“ขอบคุณ” แพรไหมเอ่ยบอกเธอ ขณะที่นั่งอยู่ในร้านบุฟเฟต์เกาหลีติดแอร์ เพราะหญิงเธอไม่ชอบอากาศร้อนและหญิงเองเนี่ยแหละที่พาเธอมาเลี้ยงฉลองงานที่เธอได้ทำ“พี่เสือเป็นคนน่ารัก มีมุกตลก และเขายังไม่มีแฟนด้วย มีแต่สาวล้อมหน้าล้อมหลังเขา แต่เขายังไม่พอใจกับผู้หญิงคนไหนสักที” หญิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เนื่องด้วยบ้านของหญิงมีหน้าตาในสังคม เพราะเธอเป็นลูกสาวเจ้าของกิจการนำเข้ายานยนต์ และส่งออกยานยนต์ระดับต้นๆ ของประเทศ ทำให้บ้านของเธอรู้จักปีติโชคโภคิน ที่สำคัญแม่ของเสือเจ้านายของเธอและแม่ของหญิงเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากๆ เช่นเดียวกับเธอและหญิง“เธอคะ ไปทำงานนะ ไม่ใช่ไปหาผู้ชายมาเป็นผัว” แพรไหมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน“ไม่แน่นะ ผู้หญิงอวบๆ อกตึงๆ ใหญ่ๆ อย่างเธอ เขาอาจจะเป็นแฟนคลับเธอก็ได้” หญิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขันเช่นกัน“พอแล้วเขาเป็นเจ้านายนะ แล้วไม่คิดเรื่องแบบนี้กั

เธอมาจดจ่อกับแมคบุ๊คอีกครั้ง ไล่ดูงานของวันพรุ่งนี้ที่ไม่มีอะไร มีประชุมย่อยของแผนกนำเข้าและส่งออกระหว่างประเทศ ช่วงบ่ายนอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วฉันลงไปดูรถดีกว่าแพรไหมก้าวเดินมาที่ลานจอดรถของผู้บริหารตรงล่างของตึก โดยมีบอดี้การ์ดและทีมรักษาความปลอดภัยคอยสอดส่อง เธอเห็นป้ายเขียนรถผู้บริหาร เธอก้าวเดินผู้ชายอายุประมาณสี่สิบ“สวัสดีค่ะ คุณกำพล โพธิ์ชัยใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ใช่ครับ มีอะไรเหรอครับ” กำพลเอ่ยบอกเธอ“ฉันเป็นเลขาของท่านรองเสือค่ะ ชื่อแพรค่ะ” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้“คุณแพรไหมใช่ไหมครับ” เขาถาม“ใช่ค่ะ เรียกแพรก็ได้ค่ะ” ฉันเอ่ยบอก“เบอร์ผมอยู่ที่โต๊ะของคุณ วันหลังโทรลงมาก็ได้ครับ จะได้ไม่ต้องเดินมาครับ” เขาเอ่ยบอกนี่ฉันปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อเลยเหรอ“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแหยๆ“ไม่เป็นอะไรครับ ทำงานวันแรกเดี๋ยวก็ปรับตัวได้”หลังจากที่เธอได้ไปประชุมย่อยกับเขา เธอก็นำข้อมูลมาลงในแมคบุ๊ค เมื่อลงข้อมูลเสร็จ แจ่มจันทร์ชวนเธอไปกินข้าวกับพวกเธอที่โรงอาหาร แพรไหมก็ได้รู้จักผู้คนมากขึ้น และรู้จักผู้คนแต่ละแผนกที่เธอต้องร่วมงานและผสานงาน ยิ่งรู้จักผู้คนเยอะเธอจะได้ไม่เขินเ

เครื่องบินมายังท่าอากาศยานนานาชาติมาเล่และกำลังแลนดิ้ง แต่ทว่าเธอรู้สึกปั่นป่วนในท้องอยู่มาก เพราะว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรรองท้องก่อนขึ้นเครื่องนั่นเอง แม้แต่อาหารว่างที่จงกลนำมาให้เธอ เธอก็ไม่ได้กิน“คุณแพร โอเคไหม” เสือเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงห่วงหาอาทร“โอเคค่ะท่านรอง” แพรไหมเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และปลดเบลล์ออกจากตัว ลุกขึ้นก้าวเดินออกจากเก้าอี้ เขาเดินนำหน้าเธอ เธอก้าวเดินตามเขาลงจากเครื่องบินไปยังพื้นลานของสนามบิน“ขอบคุณมากที่บริการให้เรา” เสือเอ่ยบอกชาตรี ขุนศึก และจงกลที่ยืนคอยเขาอยู่ พวกเขายกมือไหว้เสือ เช่นเดียวกับแพรไหมที่ยกมือไหว้พวกเขาเช่นกัน เสือหันใบหน้ามองเธอด้วยความเอ็นดู อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นเลขาคนไหนที่มารยาทดีเช่นเธอ“ไปเถอะ ผมต้องเข้าไปดูโรงแรมต่อ กว่าป๊ากับม๊าจะกลับมาเป็นเดือน กะจะทิ้งบริษัทให้เด็กตาดำๆ มาคอยดูแล มันใช่หน้าที่ไหมเนี่ย ขอโทษทีผมไม่ได้บอกว่าจะมาดูโรงแรมด้วย” เสือเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง บ่นป๊าของเขา เธอเกือบหลุดขำออกมา“ไม่เป็นอะไรค่ะ ท่านรอง” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอมองไปยังด้านขวาเธอเห็นว่าชายวัยกลางเป็นคนไทยและมีชายหนุ่มชาวพื้นเมืองยืนข้างๆ ก้าว

ไม่นานนักเธอเห็นหญิงสาวสวมใส่ชุดบอดี้สูทแขนสายเดียว กางเกงขายาวแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า“แพรไหม” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวเดินมาหาเธอ ในมือเรียวของเธอมีถุงกระดาษขนาดไม่ใหญ่“หญิง กลับมาเร็วจัง ไหนบอกว่าจะไปดูแสงเหนือที่นอร์เวย์” แพรไหมเอ่ยถาม“ฉันไปแล้ว พอฉันได้ยินข่าวจากพี่เสือเราเลยรีบมาเลย เจ็บมากไหม” หญิงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงที่เห็นสายน้ำเกลือ และริมฝีปากฟกช้ำที่มุมปาก“เราไม่เป็นอะไรมากแล้ว” แพรไหมเอ่ยบอกเช่นนี้ และหันไปหาเสือที่ยืนอยู่ข้างๆ เตียงคนละฝั่งกับหญิง“ท่านรองบอกหญิงเหรอคะ” แพรไหมเอ่ยถาม“ใช่ หญิงเป็นเพื่อนของผม และเป็นเพื่อนของคุณ” เสือเอ่ยบอกเช่นนี้“นี่ฉันซื้อพวกกุญแจหมีขาวมาให้เธอด้วย เห็นเธอชอบตุ๊กตาหมีขาวมาตั้งแต่เด็ก” หญิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และส่งกุญแจพวงให้แพรไหม แพรไหมรับเอาไว้“ขอบคุณนะ ไม่ต้องซื้อมาให้ก็ได้ เสียดายเงิน” แพรไหมเอ่ยบอกด้วยความเกรงใจ“ไม่เป็นอะไรหรอกฉันอยากให้เธอหายไวๆ เราไม่กวนละ เราไปก่อนนะ” หญิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วก้มลงจูบหน้าผากของแพรไหมเบาๆ“ผมไปก่อนนะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ค่ะท่านรอง” แพรไหมเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาก้าวเดินออกไปพร้