جميع فصول : الفصل -الفصل 17

“ฮึก... ฮือออ..."เสียงสะอื้นของมินตราดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมหรูหรา เมื่อร่างบางถูกโยนลงบนพรมหนานุ่มราวกับถุงขยะที่ไร้ค่าในหัวของเธอตอนนี้ ไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดจากการถูกกระชากลากถู แต่มันเต็มไปด้วยภาพความทรงจำที่แตกสลาย... ภาพความฝันของเด็กสาวปี 4 ที่กำลังจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้เมื่อวานนี้เอง... แค่เมื่อวานนี้..."พ่อจ๋า... ดูนี่สิ!"มินตราในชุดนักศึกษาปี 4 วิ่งหน้าบานเข้ามาในห้องเช่ารูหนู ในมือถือใบเกรดเฉลี่ยเทอมล่าสุดที่โชว์ตัวเลข 3.98 และจดหมายตอบรับฝึกงานจากบริษัทเอเจนซี่โฆษณาชื่อดัง"อาจารย์บอกว่า ถ้ามินฝึกงานที่นี่ผ่าน เขาจะรับมินเข้าทำงานเลย เงินเดือนสตาร์ทตั้งสองหมื่นแน่ะพ่อ ปีหน้ามินเรียนจบ เราจะได้ย้ายออกจากสลัมนี้กันสักทีนะ"มินตราวาดฝันด้วยแววตาเป็นประกาย เธอทำงานพาร์ทไทม์วันละ 3 กะ ทั้งเด็กเสิร์ฟ ทั้งพริตตี้ขายของ ยอมอดหลับอดนอนอ่านหนังสือจนดึกดื่น ก็เพื่อวันนี้... วันที่จะได้พาพ่อไปมีชีวิตที่ดีกว่า"เออๆ... เก่งมากลูก"ชัยตอบรับส่งๆ สายตาจับจ้องแต่หน้าจอทีวีที่ถ่ายทอดสดฟุตบอล"ว่าแต่วันนี้เอ็งมีเงินติดตัวสักห้าร้อยไหม? พ่อขอยืมไปซื้อยาแก้ปวดหน่อย"มินตราหน้าเจื่อนล

ห้องแล็บส่วนตัวของโซล — ชั้นใต้ดิน Devil's Denในขณะที่เสียงกรีดร้องของมินตรายังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ... โซล เดินกลับเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเขา... ห้องแล็บใต้ดินที่ไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่ส่องสว่างจนแสบตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและฟอร์มาลีนลอยอวลอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่คนทั่วไปอาจจะคลื่นไส้ แต่สำหรับเขามันคือกลิ่นของ ความสงบชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมสูทสีเข้มโยนพาดไว้กับเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงศอก เขาเดินตรงไปที่อ่างล้างมือสแตนเลส เปิดก๊อกน้ำจนสุด สายน้ำเย็นจัดไหลผ่านมือเรียวยาวของเขา... มือคู่เดียวกับที่เพิ่งสัมผัสผิวเนียนละเอียดของมินตรามาเมื่อครู่โซลกดสบู่เหลวฆ่าเชื้อลงบนฝ่ามือ แล้วเริ่มถู... ถูแรงขึ้นและแรงขึ้น... ราวกับจะขัดหนังกำพร้าให้หลุดออกไป"ผิวหนังอุ่น... ชีพจรเต้นแรง...กล้ามเนื้อหดเกร็ง..." เขาพึมพำวิเคราะห์ร่างกายของมินตราเหมือนเครื่องจักร แต่ในหัวสมองกลับฉายภาพซ้อนทับที่น่าสยดสยอง...ภาพของห้องสีขาวในอดีต... ไม่ใช่ห้องแล็บหรูหราแบบนี้ แต่เป็นห้องผ่าตัดสกปรกๆ ใน โรงงานนรก"ส่งมีดมา! ยืนบื้ออยู่ทำไมไอ้ขยะ!" เสียงตะคอกของหมอเถื่อนดังก

คินน์ ยืนอยู่ตรงกลาง ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต มือล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง แววตาสีรัตติกาลเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัวเบลซ ยืนอยู่ทางซ้าย กอดอกพิงผนังลิฟต์ด้วยท่าทีสบายๆ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักรูปเปลวไฟที่ลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ดูอันตรายโซล ยืนอยู่ทางขวา ขยับแว่นสายตากรอบเงินด้วยท่าทีสนใจ ราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังสังเกตผลการทดลองที่วิ่งวนจนหมดแรง"วิ่งเหนื่อยหรือยัง?" คินน์เอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันราบเรียบและเยือกเย็นจนบาดลึกเข้าไปในกระดูกมินตราขาอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น พยายามตะเกียกตะกายถอยหนี"ป... ปล่อยฉันไป... ได้โปรด...""ปล่อย?"เบลซหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะก้องสะท้อนในโถงทางเดิน"มึงหนีออกจากห้อง... วิ่งป่วนไปทั่วตึกตั้งสองชั่วโมง... แล้วยังมีหน้ามาขอให้ปล่อยอีกเหรอ?"เขาเดินก้าวออกมาจากลิฟต์ ย่อตัวลงมองหน้าเธอใกล้ๆ"คิดว่าที่นี่เป็นสวนสนุกหรือไงแม่คุณ?""ฉัน... ฉันแค่...""แค่อะไร?"คินน์ก้าวตามออกมา รองเท้าหนังราคาแพงหยุดอยู่ตรงหน้าปลายนิ้วเท้าของเธอ"แค่พยายามหนี? แค่ไม่เชื่อฟัง? หรือแค่

วันที่สอง... ห้องทำงานของคินน์กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง...เสียงโทรศัพท์ราคาถูกบนโต๊ะทำงานหรูหราแผดเสียงก้องกังวาน หน้าจอที่มีรอยร้าวเล็กน้อยสว่างวาบแสดงชื่อ บริษัท Creative Vision - ฝ่ายบุคคลคินน์ ปรายตามองมันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ เขาปล่อยให้มันส่งเสียงรบกวนโสตประสาทอยู่ครู่ใหญ่ แต่มือหนากลับไม่ได้เอื้อมไปกดปิดเครื่องอย่างที่ควรจะเป็น เพียงแค่กดปุ่มลดเสียงให้เงียบลง แล้วปล่อยให้ไฟหน้าจอกระพริบต่อไปราวกับสัญญาณชีพที่กำลังรอลมหายใจเฮือกสุดท้าย"ทำไมไม่ปิดเครื่องไปซะให้สิ้นเรื่อง?" เบลซ ที่นั่งเช็ดปืนพกอยู่บนโซฟาหนังฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้า"เสียงมันน่ารำคาญ""ยังไม่ถึงเวลา" คินน์ตอบเสียงเรียบ หยิบโทรศัพท์ของมินตราขึ้นมาหมุนเล่นในมือ"ฉันอยากจะรู้ว่า... นอกจากไอ้ชัยพ่อเลี้ยงเฮงซวยนั่นแล้ว ยังมีใครอีกบ้างในชีวิตมันที่คิดว่ามันสำคัญพอจะโทรตามหา"เขากดรหัสปลดล็อกหน้าจอ... วันเกิดของเธอ... มันช่างเดาได้ง่ายดายจนน่าสมเพช นิ้วเรียวยาวเลื่อนดูรายการโทรเข้าและข้อความที่เด้งขึ้นมารัวๆ ราวกับเขากำลังอ่านรายงานธุรกิจประจำวัน"ฝ่ายบุคคลโทรมาสามสาย..."คินน์อ่านข้อความแจ้งเตือน"