All Chapters of ทาสรักอสูรทมิฬ: Chapter 31 - Chapter 40

ตุ๊กตามีชีวิตเช้าวันรุ่งขึ้น09:00 น. — ห้องกระจก (ปีกตะวันตกของ Devil's Den)"หลังตรง! อย่าห่อไหล่! พวกเธอเป็นสินค้าพรีเมียม ไม่ใช่โสเภณีข้างถนน!"เสียงตวาดแหลมสูงของ มาดามหลิน หญิงวัยกลางคนชาวจีนผู้เข้มงวด ดังสะท้อนไปทั่วห้องซ้อมเต้นขนาดใหญ่ที่ผนังทั้งสี่ด้านกรุด้วยกระจกเงา ในมือของหล่อนถือไม้เรียวหัวเลี่ยมทอง เดินตรวจตราหญิงสาว 4 คนที่กำลังยืนทรงตัวโดยมีหนังสือวางอยู่บนหัวมาดามหลิน ไม่ใช่แค่ครูฝึกธรรมดา แต่เธอคือตำนานที่ยังมีลมหายใจในโลกใต้ดิน ในอดีตเธอคือ ดอกโบตั๋นขาวแห่งเซี่ยงไฮ้ นางโลมชั้นสูงที่มีค่าตัวแพงที่สุดในประวัติศาสตร์เอเชีย ผู้หญิงที่เคยทำให้ประธานาธิบดีและเจ้าพ่อมาเฟียยอมศิโรราบแทบเท้าเพียงแค่ปรายตามอง เธอไม่ได้ขายแค่ร่างกาย แต่เธอขาย จินตนาการและ อำนาจ หลังจากปลดเกษียณตัวเอง คินน์ได้ทุ่มเงินมหาศาลจ้างเธอมาเป็น ประติมากร ผู้เจียระไนก้อนหินให้กลายเป็นเพชร เพื่อป้อนเข้าสู่งานประมูลของ Devil's Den โดยเฉพาะห้องที่พวกเธอยืนอยู่นี้ ถูกเรียกว่า โถงกระจกวิญญาณ ผนังทุกด้าน เพดาน หรือแม้แต่พื้น ล้วนเป็นกระจกเงาใสแจ๋ว เพื่อให้สินค้าทุกคนมองเห็น ข้อบกพร่อง ของตัวเองได้จากทุกองศ

ส่วน คินน์... เขานั่งนิ่งที่สุด แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนที่สุด มือที่กำลังขยับมีดปอกเปลือกแอปเปิ้ลชะงักกึก... สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ ปาก ของมินตราไม่วางตา ภาพสัมผัสเมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว... โพรงปากที่อุ่นจัด ที่ครอบครองตัวตนของเขาไว้ แรงดูดดึงที่ไร้เดียงสาและเก้ๆ กังๆ ของเธอ... ลิ้นเล็กๆ ที่พยายามขยับตามคำสั่งเขาอย่างยากลำบาก... แม้มันจะไม่ชำนาญ แต่มันกลับ ทำให้ตัวตนของเขาคับแน่น และ ร้อนผ่าว จนทำให้สติเขาแทบกระเจิงยิ่งเห็นน้ำแข็งแท่งนั้นผลุบเข้าออกในปากเธอ... เลียนแบบสิ่งที่เขาบังคับให้เธอทำเมื่อคืน สมาธิของมาเฟียหนุ่มก็ขาดผึง ฉึก!คมมีดที่ควรจะเฉือนเปลือกแอปเปิ้ล กลับพลาดเป้า... เฉือนเข้าที่ปลายนิ้วโป้ง ของเขาจนเลือดสีสดซึมออกมาเป็นทางยาว แต่คินน์กลับไม่รู้สึกเจ็บเพราะความเจ็บปวดที่นิ้วเทียบไม่ได้เลยกับความปวดหนึบที่กลางลำตัวที่กำลังตื่นตัวอย่างรุนแรงปากนั่น... ลิ้นนั่น... ท่าทางแบบนั้น"กูทนดูไม่ไหวแล้วว่ะ" เบลซลุกพรวดขึ้น "ขืนดูต่อกูได้พังจอแน่ลงไปดูของจริงกันดีกว่า" คินน์ลุกขึ้นตามทันที ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม "ไปดูซิว่า... สินค้าของเราพัฒนาไปถึงไหนแล้ว"พวกเข

เบลซปลดเข็มขัดราคาแพงออก แล้วรูดซิปกางเกงลงอย่างเชื่องช้า สายตาจ้องมองเธอด้วยความท้าทาย"พิสูจน์สิ... ทำให้ฉันพอใจ ว่าเธอ ปากเก่ง กว่ายัยเด็กซุ่มซ่ามจริงมั้ย"ซินดี้ยิ้มกว้างด้วยความมั่นใจ เธอคุกเข่าลงหว่างขาเขาอย่างรู้งาน"เรื่องนี้ซินดี้ถนัดค่ะ... รับรองว่าบอสจะลืมชื่อนังหน้าจืดนั่นไปเลย"มือเรียวสวยของซินดี้แหวกสาบเสื้อกางเกงออก งัดเอาความแข็งขึงที่อัดอั้นของเบลซออกมาเธอเริ่มบรรเลงเพลงรักด้วยริมฝีปากและลิ้นอย่างช่ำชอง สมกับที่เคยผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนเทคนิคของเธอแพรวพราว... รู้จังหวะหนักเบา รู้จุดเสียว รู้จักการใช้คอหอยบีบรัด ทุกอย่างสมบูรณ์แบบตามตำราแต่ทว่า...เบลซนั่งพิงพนักโซฟา แหงนหน้ามองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่าร่างกายของเขารู้สึกถึงสัมผัส... แต่มันเป็นความรู้สึกทางกายภาพล้วนๆ ไม่มีอารมณ์ร่วม ไม่มีความตื่นเต้นเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกกระตุ้นตามโปรแกรมน่าเบื่อ...คำคำนี้ผุดขึ้นมาในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าลิ้นของซินดี้คล่องแคล่วเกินไป... มันไม่มีความลังเล ไม่มีแรงต่อต้าน ไม่มีความสั่นเครือของความไร้เดียงสามันต่างจากภาพของ มินตรา ในจอมอนิเตอร์อย่างสิ้นเชิง...ภาพเด็กสาวที่น้ำตา

ภายนอกห้องตรวจ มินตรานั่งรออยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องตรวจเป็นเวลานาน... นานจนเธอเริ่มรู้สึกปวดเบา เธอมองไปทางเคาน์เตอร์พยาบาล พยาบาลสาวสวยสองคนกำลังซุบซิบและมองมาที่เธอด้วยสายตาอิจฉาริษยา"ดูสิ... ทำตัวเป็นนางเอกเจ็บขา อ้อนให้คุณหมอโซลดูแล" "คงจะใช้มารยาบนเตียงเก่งน่าดู บอสถึงได้หลงหัวปักหัวปำขนาดนั้น"มินตราได้ยินแว่วๆ เธอเม้มปากแน่น ไม่อยากจะขอความช่วยเหลือจากคนพวกนั้น เธอตัดสินใจลุกขึ้นยืน กัดฟันข่มความเจ็บที่ข้อเท้า แล้วค่อยๆ กะเผลกเดินไปทางห้องน้ำที่อยู่สุดทางเดินเงียบๆ เพียงลำพัง หน้าห้องน้ำ ระหว่างทางเดินที่เงียบสงัด... ซินดี้ แอบซุ่มรออยู่มุมมืดด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่นจนแทบระเบิดศักดิ์ศรีของนางแบบและสินค้าเกรดพรีเมียมอย่างเธอไม่ยอมเสียหน้า เธอรู้สึกเจ็บใจยิ่งกว่าโดนตบภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังฉายชัดในความคิด หลังจากที่เบลซไล่เธอออกจากห้องอย่างหมูหมา ซินดี้ไม่ได้เดินหนีไปทันที เธอแอบแง้มประตูดูด้วยความหวังลึกๆ ว่าเขาอาจจะเปลี่ยนใจเรียกเธอกลับไป แต่สิ่งที่เธอเห็น... กลับกรีดแทงหัวใจเธอยิ่งกว่ามีดภาพเบลซ... ผู้ชายดิบเถื่อนที่เพิ่งปฏิเสธลีลาอันช่ำชองของเธอ กำลังปลด

เวลาเที่ยงคืน — ห้องพยาบาล VIPบรรยากาศภายในห้องพยาบาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด... ติ๊ด... บอกให้รู้ว่าร่างเล็กที่นอนจมกองผ้าห่มอยู่บนเตียงนั้นยังมีชีวิตอยู่ แต่สภาพของเธอดูย่ำแย่จนน่าใจหาย ใบหน้าที่เคยขาวผ่องบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด มุมปากแตกช้ำ และตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวที่ตัดกับผิวขาวจัดอย่างน่ากลัวโซล ถอนหายใจยาว วางชาร์ตคนไข้ลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาเพิ่งตรวจเช็คอาการรอบสุดท้ายเสร็จสิ้น "หนักกว่าที่คิด..." โซลเอ่ยเสียงเครียด ขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออน "ยังโชคดีที่ไม่มีกระดูกหัก..." โซลอ่านฟิล์มเอ็กซเรย์แล้วถอนหายใจโล่งอก "แค่กล้ามเนื้อซี่โครงอักเสบเฉียบพลันจากการถูกกระแทก และข้อเท้าขวาแพลงรุนแรง ไม่ถึงกับเอ็นฉีกขาด" "ส่วนอาการปวดท้อง เกิดจากรอยฟกช้ำภายนอกและสภาวะเครียดลงกระเพาะ มดลูกและอวัยวะภายในปลอดภัยดี""แต่ถึงอย่างนั้น..." โซลหันมามองเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง "สภาพร่างกายภายนอกดูบอบช้ำมาก รอยม่วงช้ำพวกนี้คงต้องใช้เวลาสัก 1-2 สัปดาห์กว่าจะจางหมด และช่วง 3-4 วันแรก เธอจะระบมจนลุกเดินแทบไม่ได้ ต้องได้รับการดูแ