Semua Bab ทาสรักอสูรทมิฬ: Bab 1 - Bab 10

เสียงสายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว กระทบหลังคาสังกะสีผุพังจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คล้ายเสียงกรีดร้องของคนจนตรอกที่แข่งกับเสียงฟ้าผ่าภายในห้องเช่าเท่ารูหนู กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นน้ำขังโชยแตะจมูก มินตรา นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าที่มีรอยด่างดวง แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องลงบนเหรียญและธนบัตรใบย่อยที่เธอกำลังนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า“สามร้อย... สี่ร้อยห้าสิบ... โธ่เว้ย! ยังขาดอีกตั้งเยอะ”หญิงสาวสบถเบาๆ ด้วยความอัดอั้น ใบหน้าสวยหวานที่มักจะซ่อนความทุกข์ไว้ใต้รอยยิ้มบัดนี้หมองหม่นจนน่าใจหาย เธอรวบผมยาวสลวยขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นลำคอระหงที่ขาวผ่องตัดกับผนังห้องซอมซ่อ ดวงตากลมโตจ้องมองปฏิทินแขวนผนังที่มีกากบาทสีแดงตัวใหญ่ทับวันที่สิ้นเดือน... วันเส้นตายพรุ่งนี้คือวันครบกำหนดจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบก้อนโตที่พ่อของเธอไปก่อไว้... อีกแล้วปัง! ปัง! ปัง!เสียงทุบประตูไม้แทบพังทำให้มินตราสะดุ้งสุดตัว เหรียญในมือร่วงกราวลงพื้นกลิ้งระเนระนาด“มิน! เปิดประตู! มิน... ช่วยพ่อด้วย!”ทันทีที่ปลดกลอน ร่างท้วมของชัย ก็ถลาเข้ามาล้มลงแทบเท้า เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าผากผสมกับน้ำฝน กลิ่นเหล้าหึ

ณ คฤหาสน์ตระกูลหยาง, กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีนบรรยากาศภายในห้องโถงสไตล์จีนโบราณที่ประดับประดาด้วยแจกันราชวงศ์หมิงและภาพวาดพู่กันจีนราคาประเมินค่าไม่ได้ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่กดทับลงบนไหล่ของทุกคนที่ยืนอยู่ชายชราวัย 70 ปี ในชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีดำปักลายนกกระเรียนทองคำ นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูง ทว่ามือที่กำหัวไม้เท้าหัวมังกรหยกนั้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว นัยน์ตาฝ้าฟางตามกาลเวลายังคงฉายแววอำนาจและความดุดันที่ทำให้เหล่าลูกน้องนับร้อยชีวิตต้องก้มหน้ามองพื้นเจ้าสัวหยาง ผู้นำสูงสุดแห่งแก๊งมังกรทอง ผู้กุมอำนาจเส้นทางธุรกิจสีเทาทั่วเอเชีย"ยี่สิบปี..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ยี่สิบปีแล้วที่พวกแกคว้าน้ำเหลว"เพล้ง!ถ้วยน้ำชาลายครามถูกปัดตกลงพื้นแตกกระจาย เหล่าบอดี้การ์ดชุดดำสะดุ้งเฮือก แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่ปลายเล็บ"ท่านเจ้าสัวครับ..."ชายหนุ่มวัย 40 ปี ในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังเก้าอี้ ท่าทางของเขาสงบนิ่งและเยือกเย็น ตัดกับบรรยากาศที่เกรี้ยวกราดภายในห้องอย่างสิ้นเชิง เขาคือ จาง มือขวาคนสนิทที่เจ้าสัวไว้ใจที่สุดเด็กกำพร้าข้า

ในขณะเดียวกัน ณ Devil's Den, กรุงเทพมหานครในขณะที่พายุแห่งการตามล่ากำลังก่อตัวขึ้นที่อีกฟากฝั่งทะเล... บรรยากาศภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอันตราย สามบุรุษผู้ทรงอิทธิพลแห่ง Devil's Den กำลังรอคอยการมาถึงของเหยื่อรายสำคัญโซล ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงข้อมูลกราฟเปรียบเทียบพันธุกรรม ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ"ผลตรวจ DNA ยืนยัน 99.99% ครับ... แต่ผมถามจริงๆ เถอะคินน์ นายไปเอา DNA ต้นแบบของเจ้าสัวหยางมาจากไหน? ตาแก่นั่นระวังตัวยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่น่าจะมีใครเข้าถึงตัวได้ง่ายๆ"คินน์ ที่กำลังหมุนแก้วไวน์ในมือแสยะยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลำพองใจในอำนาจของตน "นายลืมไปแล้วเหรอโซล... ว่าฉันมี สาย แฝงตัวอยู่ที่นั่น"คินน์ตอบเสียงเรียบ"คนของฉันที่ปักกิ่งทำงานรับใช้ใกล้ชิดเจ้าสัวหยางมาสามปีแล้ว... แค่ขโมยเส้นผมจากหวี หรือเก็บแก้วน้ำที่มันใช้แล้วส่งกลับมาไทย มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับมืออาชีพ"คินน์ชี้ไปที่หน้าจอแท็บเล็ต"พอเอา DNA ของเจ้าสัวหยาง มาเทียบกับเส้นผมของเด็กนั่นที่ฉันแอบเก็บมาจากร้านสะดวกซื้อ... ผลมันก็ฟ้องอยู่ทนโท่ว่า

"เลขาฉันคงลืมบอกไปข้อนึง" คินน์แสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ขนแขนเธอลุกชัน "ว่าข้อตกลงของเราไม่ใช่การประนอมหนี้... แต่เป็นการ ชำระหนี้ด้วยทรัพย์สินที่มีมูลค่าเทียบเท่าต่างหาก""ทรัพย์สิน?" มินตราทวนคำอย่างงุนงง "แต่บ้านของเราติดจำนอง... รถพ่อก็ขายไปแล้ว เราไม่มี...""มีสิ"เสียงห้าวห้วนทรงพลังดังแทรกขึ้นจากมุมมืดด้านหลังห้อง มินตราสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ 'เบลซ' เดินออกมาจากเงามืด รอยสักรูปเปลวไฟที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นภายใต้เสื้อผ้าทำให้เขาดูอันตรายเหมือนสัตว์ป่าที่หลุดจากกรง"ทรัพย์สินที่ว่า... ก็นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงนี้ไง" เบลซหัวเราะในลำคอ สายตาโลมเลียกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย "สวย สมราคาคุยจริงๆ""คุณหมายความว่ายังไงคะ?" มินตราถอยกรูดจนหลังพิงพนักเก้าอี้"เปิดอ่านดูสิครับ... จะได้หายโง่สักที"เสียงที่สามดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ โซ

ที่นั่น... ใกล้ชายแดน ใกล้บ่อนกาสิโนฝั่งเพื่อนบ้าน และไกลพอที่จะหนีจากเงาของอดีต ทั้งจากพวก Devil's Den และจาก นายใหญ่ ที่เขาทรยศในคืนนี้ชัยก้าวขึ้นรถแท็กซี่ด้วยหัวใจที่พองโต โดยไม่รู้เลยว่า... เงินก้อนนี้ไม่ใช่ ตัวสู่อิสรภาพ อย่างที่เขาคิดแต่มันคือ เงินค่าทำศพล่วงหน้า...ที่มัจจุราชมอบให้ก่อนจะตามไปเอาคืนในวันที่เขาหมดประโยชน์ณ ชุมชนสลัมคลองเตย — เวลา 02:30 น.รถตู้สีดำแล่นฝ่าสายฝนเข้ามาจอดเทียบที่ปากซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำขัง จาง ก้าวลงมาจากรถพร้อมร่มกันฝนในมือ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดและร้อนรน "แน่ใจนะว่าเป็นหลังนี้?" เขาถามลูกน้อง "ครับหัวหน้า พิกัด GPS จากแอปฯ เงินกู้ที่นายชัยส่งมา ระบุว่าเป็นบ้านเลขที่นี้ครับ"จางพยักหน้า เดินนำลุยน้ำเน่าเข้าไปจนสุดซอย หยุดยืนหน้าบ้านไม้สภาพทรุดโทรม "คุณชัย! เปิดประตูครับ!" จางตะโกนแข่งกับเสียงฝน เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับปัง! จางตัดสินใจถีบประตูไม้ผุๆ เข้าไปทันที สภาพภา