Terrified

Chapter 62Evie’s POVPagpasok ko sa unit, agad kong isinara ang pinto.Click.Parang kasabay ng tunog na iyon ay tuluyan nang bumigay ang matagal kong pinipigilang emosyon.Napasandal ako sa pinto.Unti-unti akong naupo sa sahig habang mahigpit na niyayakap ang sarili.At tuluyan na akong umiyak.Hindi ko na mapigilan.Akala ko...Matagal ko nang nalibing ang lahat ng alaala.Akala ko, matapos ang pitong taon, natuto na akong tanggapin ang lahat.Pero nagkamali ako.Sa isang salita lamang...Mining.Parang may malaking kamay na muling dumukot sa puso ko at piniga iyon nang buong lakas.Si Carlo...Gusto rin niyang mag-invest sa pagmimina.Hindi ko siya maaaring diktahan.Wala akong karapatang pigilan ang mga pangarap niya.Pero bakit ganoon?Bakit ang dalawang lalaking pinakamahal ko sa buhay...Parehong nahumaling sa pagmimina ng ginto?Ano bang mayroon doon?Kayamanan?Kapangyarihan?O isang sumpang unti-unting lumalamon sa mga taong lumalapit dito?Napapikit ako.At muli kong nari

Heartfelt

Chapter 63Carlo’s POVHindi ko pa rin maalis sa isip ko ang naging reaksiyon ni Evie nang minsang mapag-usapan namin ang tungkol sa pagmimina ng ginto.Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa alaala ko ang pagbabago ng ekspresyon niya noong araw na iyon. Mula sa masayang pakikipagkuwentuhan ay bigla siyang natahimik. Ang mga mata niyang laging puno ng sigla ay tila nabalot ng takot at sakit na hindi niya maitago.Parang may sugat na bigla kong nasagi nang hindi ko namamalayan.Maraming beses kong naisip na tanungin siya.Maraming beses kong gustong alamin ang dahilan.Ano ba ang mayroon sa pagmimina at bakit ganoon na lamang ang naging epekto nito sa kanya?Ngunit sa bawat pagkakataong bubuksan ko na ang usapan, may kung anong pumipigil sa akin.Takot.Hindi takot na baka magsinungaling siya.Kundi takot na baka ang katotohanang matuklasan ko ay hindi ko kayaning tanggapin.Paano kung may taong nasaktan?Paano kung may nawala sa kanya?Paano kung ang pagmimina ang dahilan kung bakit hang

Dark Night

Chapter 64Evie's POVTuwang-tuwa si Carlo nang ibalita niya sa akin na napakaganda ng naging feedback ni Mr. Devon sa sampung condominium units na ipinarenovate nito sa amin. Halos hindi ito mapakali sa saya habang ikinukuwento sa akin ang lahat."Honey, sobrang impressed si Mr. Devon. Sabi niya, hindi niya inaasahang ganito kaganda ang kalalabasan. At alam mo ba? Irerekomenda pa raw niya tayo sa mga business partners at mga kaibigan niya."Napangiti ako. Hindi lang dahil sa bagong project na posibleng dumating, kundi dahil ramdam ko kung gaano kasaya si Carlo sa bawat tagumpay ko. Hindi niya kailanman inangkin ang credit. Lagi niyang ipinagmamalaki ang trabaho ko."Honey," natatawa kong sabi, "dapat may komisyon ako diyan ha.""Oo ba. Ikaw pa. Kahit kalahati pa ng kita ibigay ko sa'yo."Napailing ako habang natatawa.Pambihira rin talaga itong CEO na ito... nanghihingi pa ng komisyon sa sarili niyang recommendation.Napuno ng tawanan ang usapan namin.Ilang oras ang lumipas ay tumaw

Clash

Chapter 65Evie's POV"Bitawan mo siya!"Parang kulog ang boses ni Carlo nang bigla niyang sunggaban si Marco sa kuwelyo. Sa isang malakas na hila, naialis niya ito sa harap ko bago pa man ako muling maabot ng mga kamay nitong ayaw kong maramdaman kahit kailan.Napasubsob ako sa sahig habang nanginginig ang buong katawan ko.Hindi pa man ako tuluyang nakakahinga ay nagbanggaan na ang dalawang lalaki.Bam!Tumama ang kamao ni Carlo sa mukha ni Marco.Pero mabilis din itong nakabawi.Isang malakas na suntok ang gumanti kay Carlo.Nagkabalyahan sila sa sala ng condominium.Para silang dalawang mababangis na tigre na parehong handang mamatay upang manaig.Nagbagsakan ang mga upuan.Nabasag ang center table.Lumipad ang mga dekorasyon sa dingding.Ang buong unit ay napuno ng ingay ng kanilang paghaharap."Carlo!""Marco!""Tama na!"Halos mapunit ang lalamunan ko sa kakasigaw."Wag!""Tama na!"Pero para bang wala silang naririnig.Nawala na sa kanila ang paligid.Tanging galit na lamang a

The Dimmest

Chapter 66Evie’s POV“Huwag... huwag mo akong iwan!”Halos mawalan ako ng boses sa kakasigaw.Nakapaluhod ako sa sementadong kalsada habang yakap-yakap ko ang duguang katawan ni Kuya Oswald. Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong tinatakpan ang sugat niya gamit ang punit kong damit.“Kuya... pakiusap... huwag kang matulog...”Ngunit ang lalaking kanina lamang ay matapang na ipinagtatanggol ako ay unti-unti nang nawawalan ng lakas.Samantala, ang taong naging dahilan ng lahat...Si Marco.Tumakbo palayo.Hindi man lamang niya ako nilingon.Hindi man lang niya sinubukang tulungan ang kuya ko.Takot na takot siyang mahuli.Takot na managot.Iniwan niya akong mag-isa sa pinakamadilim na sandali ng buhay ko."Marco!"Humagulgol akong muli."Bumalik ka!"Pero tuluyan na siyang naglaho.Mas masakit pa roon...Maraming tao ang nakapaligid sa amin.May mga nakatingin lamang.May mga nagbubulungan.May mga nagvi-video pa gamit ang kanilang cellphone.Ngunit...Walang lumapit.Walang tu

Believe in Kindness

Chapter 67Evie's POVTahimik ang buong dining room.Nakahain na ang masasarap na pagkain na ipinahanda ni Carlo, ngunit halos wala ni isa sa amin ang may ganang kumain.Naroon sina Kuya Enzo, Samantha, Carlo, at ilang taong naging bahagi ng aming laban sa nakaraan.Ngunit sa gabing iyon, iisa lamang ang paksa ng aming pag-uusap.Si Marco.Ang lalaking minsang naging bahagi ng buhay ko.Ang lalaking naging dahilan ng pinakamasakit na yugto ng aking buhay.At ang lalaking muli na namang bumalik upang guluhin ang katahimikang matagal kong binuo.Napabuntong-hininga si Enzo bago mariing inilapag ang kubyertos."Dapat makulong ang walanghiya na iyon.""Ang lakas ng loob niyang magpakita pa ulit pagkatapos ng lahat ng ginawa niya."Halata ang galit sa kanyang tinig.Hindi lamang bilang kapatid ko.Kundi bilang isang taong nasaksihan kung paano ako halos mawalan ng pag-asa noon.Tinapik siya ni Samantha sa balikat."Dahan-dahan lang, Hon," mahina niyang bulong."Nandito si Evie."Napayuko s