All Chapters of RED HAVEN, TOUCHED BY A BILLIONAIRE: Chapter 51 - Chapter 60

Chapter 51Evie’s POV"Guys... kayo na muna ang bahala sa mga sarili ninyo, ha."Napatingin kaming dalawa ni Lida kay Aika.May pilit siyang ngiti, ngunit halatang pagod na pagod na siya. Namumugto ang kanyang mga mata, at kahit sinubukan niyang magmukhang matatag, kitang-kita naming ilang gabi na siyang hindi nakakatulog nang maayos."I'm sorry, guys... mukhang wala na talagang pag-asa ang project natin sa DLB."Tahimik kaming nakatingin sa kanya."You know naman what happened."Malungkot ang boses niya."What do you mean?" nagtatakang tanong ko.Huminga siya nang malalim bago inilabas ang isang puting sobre mula sa kanyang bag."I submitted my resignation letter."Napahinto ako.Pakiramdam ko ay biglang bumagal ang oras."And... aalis na ako bukas.""Pupunta akong Britain.""I got a job there."Nanlaki ang mga mata namin ni Lida."No, Aika.""You can't be serious."Halos hindi makapaniwalang sabi ni Lida.Ngumiti lamang si Aika.Hindi iyon masayang ngiti.Kundi iyong ngiting ginagam

Chapter 53Evie’s POVPagkahatid ko kay Lida sa kanyang bahay ay kasunod ko naman ang sasakyan ni Carlo.Tahimik lang kaming bumabyahe. Paminsan-minsan ay sumusulyap ako sa rearview mirror at nakikita kong hindi siya lumalayo sa sasakyan ko. Para bang sinisigurado niyang ligtas akong makakauwi.Bago kami umalis sa resto ay kinausap ko muna siya.“Honey, ihatid ko muna si Lida, sumunod ka na lang o magkita na lang tayo sa bahay.”“Susundan kita,” maikli niyang sagot.Hindi man iyon ganoon kalambing, sapat na iyon para gumaan ang loob ko.Kahit papaano ay alam kong humupa na ang galit niya. Hindi pa tuluyang nawawala ang sakit na nararamdaman niya, pero handa na siyang makinig at unti-unting maghilom ang sugat sa pagitan naming dalawa.At para sa akin, malaking bagay na iyon.Pagdating sa bahay, agad akong nagtungo sa kusina.“Coffee?” tanong ko habang lumilingon sa kanya.Tumango lang siya.Tahimik siyang naupo sa sala habang ako naman ay naghanda ng dalawang tasa ng mainit na kape. Ka

ChapterCarlo's POV“Mukhang maganda ang pagpapalakad mo sa negosyo natin.”Napangiti ako habang pinagmamasdan si Dad na dahan-dahang umiikot sa loob ng aking opisina. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang paghanga habang sinusuri niya ang bawat detalye—mula sa modernong interior, mga floor-to-ceiling glass windows, minimalist na mga kasangkapan, hanggang sa digital wall display na nagpapakita ng kasalukuyang performance ng kumpanya.“Ibang-iba na ito kaysa noong iniwan ko,” dagdag pa niya habang marahang hinihimas ang ibabaw ng conference table. “Mas moderno... mas elegante. Mukhang top-notch company na talaga. Ganito ang pinangarap kong marating natin noon.”Napangiti ako.“Salamat, Dad. Sinubukan ko lang ipagpatuloy ang mga nasimulan ninyo.”Umiling siya.“Hindi, Carlo. Hindi mo lang ipinagpatuloy. Mas pinalago mo pa.”Hindi ko maitago ang saya sa narinig.Bihira lang magbigay ng papuri si Dad. Lumaki akong mas sanay makarinig ng mga puna kaysa sa mga papuri mula sa kanya. Kaya an

Chapter 58Evie’s POV“Oh, Mr. Carlo Madrigal. Ano na namang paglalambing iyan, ha?”Napailing ako habang marahang sinisiko siya. Nasa bangketa kami, naglalakad patungo sa isang sikat na mall sa Mandaluyong. Maaliwalas ang gabi, malamig ang simoy ng hangin, at makulay ang mga ilaw ng siyudad. Maraming tao ang naglalabasan matapos ang trabaho, kaya halos bawat ilang hakbang ay may nakakasalubong kaming magkakapamilya, magkakaibigan, o mga magkasintahan.Ngunit sa dami ng tao, tila wala iyong pakialam si Carlo.Nakayakap pa rin ang isang braso niya sa balikat ko habang paminsan-minsan ay pinipisil ang kamay kong hawak niya.“Bakit? Masama ba na magpakita ako ng pagmamahal sa girlfriend ko?” inosente niyang tanong.Napailing ako at napatawa.“Okay lang naman sana, Carlo. Kaso nasa kalsada tayo, oh.”Agad siyang tumingin sa paligid na parang ngayon lang niya napansing maraming taong nakatingin sa amin. Ngunit sa halip na mahiya, lalo pa siyang natawa.“Ay oo nga pala,” natatawang sabi niy

Chapter 60Evie's POV"Honey, may project ako sa'yo. Pero maliit lang ito ah."Katatapos ko lang pirmahan ang ilang dokumento nang marinig ko ang boses ni Carlo mula sa pintuan ng opisina ko. Hindi na nga siya kumatok. Tuluyan na siyang nasanay na parang pangalawang opisina na rin niya ang kumpanya ko.Hindi man lang siya naghintay ng permiso. Umupo agad siya sa sofa habang nakangiti, tila may balak na naman siyang ipakiusap.Napailing ako."Naku, Mr. Madrigal," natatawa kong sabi habang ipinapatong ang ballpen sa mesa, "sa iba mo na lang ipagawa."Agad siyang napakunot-noo."Oh? Bakit mo agad ako tinatanggihan? Hindi mo pa nga alam kung ano iyon.""Tama na. Kilala na kita."Natawa siya."Ano ba'ng ginawa ko?""Basta. Ayoko."Sa totoo lang, hangga't maaari ay iniiwasan kong tumanggap ng proyekto mula sa kumpanya ni Carlo.Hindi dahil wala akong tiwala sa kakayahan namin.Kundi dahil gusto kong manatiling malinaw ang hangganan ng personal at propesyonal naming relasyon.Ayokong dumatin