All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 121 - Chapter 130

Göğsüme vurup, "Benim için endişelenme, her şeyin üstesinden gelebilirim," dedim.O an Zehra'nın gözünde artık küçük bir kardeş değil, bir erkektim.Bir erkek sevdiği kadının kendisi için endişelenmesine nasıl izin verebilirdi?Elbette dimdik durmalı ve sevdiği kadını korumalıydı!Zehra bir kez daha gülmeye başladı. "İlahi, yine ağlatacaksın beni.""Ne olur bir daha ağlama. Gözlerin şişerse ne yapacağız?""Üstelik en önemlisi, birazdan arkadaşın döndüğünde seni bu hâlde görse sana bir şey yaptığımı sanır."Zehra bunu duyunca hemen gözyaşlarını tuttu.Tam konuşmamız bitmişti ki dışarıdan kapı çalındı."Zehra, kapıyı aç! Benim, Nilay!"Ne tuhaf tesadüftü.Tam da ondan bahsediyorduk ki çıkageldi.Zehra aceleyle yüzündeki gözyaşlarını sildi."Yüzümden ağladığım belli oluyor mu?""Fazlasıyla. Şu anda gözlerinin çevresi tamamen kıpkırmızı," dedim dürüstçe.Zehra paniğe kapıldı. "Eyvah, ne yapacağız peki?""Birazdan kapıyı ben açayım. Nilay abla sana ne olduğunu sorarsa, 'İbo beni kızdırdı' d

"Bebeğim, sen iyice düşün. Kâğıt üstünde kalmış bir evlilik uğruna sadık bir kadın rolü oynamaya devam mı edeceksin, yoksa kendin için yaşayıp hayatın tadını mı çıkaracaksın?"İnkâr edemem, Nilay'ın düşünceleri gerçekten fazlasıyla özgür ve ilericiydi.Durumu ne olursa olsun, Zehra'ya verdiği bu tavsiyelerin oldukça mantıklı olduğunu düşünüyordum.Çünkü ister erkek ister kadın olsun, insanın evliliği ciddi bir krize girdiğinde ya da evlilik sadece kâğıt üzerinde kaldığında...Sırf sözde ahlak kuralları uğruna neden kendine eziyet edesin ki?Neden bir kez olsun kendin için yaşamayasın?Hayat zaten yeterince kısa ve zor. Sürekli biri için, diğeri için yaşarsan, peki sen ne olacaksın?Senin için kim yaşayacak?Benim Zehra'ya söylemek istediğim de tam olarak buydu.Bu yüzden Nilay'a katılarak, "Zehra abla, bence Nilay abla bu kez haklı," dedim."İstersen önce kocanla konuş, bundan sonra her gün eve dönmek ister mi bir sor.""Eğer istiyorsa ne âlâ. Ama tavrı geçiştirir gibi olursa o zaman g

Zehra, Nilay'ın bana göz koyduğundan ve benden faydalanmak istediğinden şüpheleniyordu.Nilay'ın beni böyle ayartmasına kesinlikle izin veremezdi."Senin bu fikrin olmaz. Orhan bunu öğrenirse ona ne diyeceksin?"Nilay pes etmeyerek, "Bu işi sadece üçümüz biliyoruz. Sen söylemezsen, ben söylemezsem, İbo da gidip kendi söyleyecek kadar aptal değildir herhalde," dedi."Yine de olmaz, ya duyulursa? Her ihtimali düşünmek lazım." Zehra kesinlikle kabul etmiyordu.Nilay birden aklına bir fikir gelmiş gibi sırıttı. "O zaman İbo seninle yatsın.""Bu... Bu hiç olmaz! Ben evli bir kadınım. Başka bir erkekle aynı yatakta nasıl yatabilirim?"Zehra bunu söylerken yüzü al al oldu.Gizlice zaten çok yakın temaslarımız olmuştu ama Nilay'ın bunu bu kadar açık açık söylemesi karşısında yine de utanmıştı.Nilay ise Zehra'yla benim birlikte yatmamızı dört gözle bekliyordu.Bir yandan da Zehra'yı ikna etmem için sürekli bana göz kırpıyordu.Çünkü böyle olursa Zehra artık ona laf edemeyecek, o da canının ist

"Böyle mi görmek istiyorsun?"Nilay bunu söylerken mini eteğinin ucundan tuttu ve yavaşça yukarı çekmeye başladı.Bunu görünce bütün vücudum bir anda gerildi, kanım kaynamaya başladı.Siyah çoraplarının altında gizlenen o bölge, benim için fazlasıyla baştan çıkarıcıydı.Gözlerimi kocaman açmış, Nilay'ın eteğini biraz daha kaldırmasını bekliyordum ki...Nilay aniden ebeveyn odasına doğru bağırdı: "Zehra tatlım, çabuk gel! Bu İbrahim benimkine bakmak istiyor!""Vay anasını!"Oracıkta çöktüm.Bu cadı yok mu!İnsan değildi resmen.Büyük bir paniğe kapıldım.Nilay ise bana dil çıkarıp zafer kazanmış gibi sırıttı.Çok geçmeden Zehra ebeveyn odasından çıktı.Güzel gözlerini bana dikip, "İbo, arkadaşıma ne yaptın?" dedi.Gerçeği nasıl söyleyebilirdim?Bir yandan Zehra'nın peşindeydim, diğer yandan da arkadaşına karşı boş değildim.Zehra gerçek düşüncelerimi öğrenirse benden fena hâlde hayal kırıklığına uğrardı.Ama sorun şu ki bana hiçbir zaman umut vermiyor, bir türlü benimle o tür bir şey ya

"Fadime."Bunu duyunca kapıyı açtım.Kadın bu gece sarı bir elbise giymişti. Oldukça sade ve ölçülü bir elbiseydi.Ama ne giyerse giysin güzelliğini gölgeleyemiyordu, her şey üzerine çok yakışıyordu.Kenara çekilip, "Gel içeri," dedim.Topuklu ayakkabılarıyla içeri girdi.Ben de hiç vakit kaybetmeden arkasından sarılıp doğrudan konuya girmek istedim."Bir dakika!""Ne oldu?""Bunca kez birlikte olduk ama daha yüzünü bile görmedim. Çıkar şu şapkanı ve maskeni de yüzünü göreyim."Bunu duyunca içimi büyük bir panik kapladı.Önceki iki gece böyle bir şey istememişti. Peki bu gece neden birdenbire bunu talep etmişti?Yoksa bir şey mi fark etmişti?Onun mantığı ve gözlem gücü oldukça kuvvetliydi. Böyle bir ihtimalin varlığından gerçekten korkuyordum.Hemen kadını bıraktım ve temkinli bir şekilde, "Ne yapmaya çalışıyorsun? Yoksa kimliğimi araştırmaya mı kalkışıyorsun?" dedim."Sadece birbirimizin ihtiyacını karşılıyoruz diye anlaşmamış mıydık."Kadın, "Evet, ikimiz de ihtiyacımızı karşılıyoru